Blog

Schoon volk!

Geschreven door Fien op 30 augustus 2003 in Gasten - The real stuff!, Logboek van de werken | 0 reacties

Lasserre, 30 augustus 2003

Het is nu al meer dan twee maand geleden dat ik jullie op de hoogte hield…maar deze twee maanden zijn voorbijgevlogen : eerst nog een maand keihard in het huis gewerkt (om alles zo goed als mogelijk op tijd in orde te krijgen) en dan ons in het chambres d’hôtes- leven gesmeten – dat was het, echt: want van stilletjes opwarmen hebben ze hier nog nooit gehoord!
Half juni. Toen Jean ons hier achterliet, was er nog steeds geen terras en een vloer evenmin. Reden: geen materiaal! Gelukkig konden wij ons nog vermaken met het afwerken van de ontbijtruimte en Matador. Er diende nog geschuurd, geverfd, planché gelegd te worden…met andere woorden er was ook nog veel ander werk!
Dan –eindelijk, die deadline kwam ook steeds dichter…- eind juni,begin juli lag daar zowaar een megaterras en een mooie vloer.

Alles werd nu in een verhoogd tempo klaargestoomd voor de eerste bezoekers… Het werden nog langere dagen: om twee lagen kleur en vernis op één dag te willen doen, moet je vroeg uit je nest en laat er terug in… Gelukkig konden we ’s avonds telkens opnieuw genieten van een lekker glaasje op ons gezellige terras. Elke avond werd onze droom meer zichtbaar: en daar deden we het toch allemaal voor…
Op vier juli, enkele dagen voor de bezetting, arriveerden mams en paps…vooral om vakantie te nemen. Nog geen drie uren na hun aankomst, stond papa al zalig vakantie te nemen tegen onze zijgevel…

Onze commerciële agente uit België had dat goed bekeken…die avond startten immers “dé Lasserse feesten” al waar men van heinde en verre kwam om mee te feesten. Inderdaad het loonde de moeite: in een ongelooflijke ambiance werden les deux f ofte les belges voorgesteld aan Lasserre en omstreken. Lekker eenvoudig eten (met ons eigen couverts) en drinken, kijken en bekeken worden, nog wat drinken, zeveren, nog wat drinken en dan hup allemaal de dansvloer op! Daar had er eentje zijn flessen gewonnen: alle Belgen op de dansvloer !

Lasserse feesten… het begint allemaal met
wat (flessen) muscat… (04/07/2003)

Een goede verstaander (en bon vivant) weet onmiddellijk hoe uitgerust wij aan ‘ons seizoen’ begonnen zijn…
In de week die volgde kregen wij gasten en vrienden over de vloer: de Amélie kamer werd ingewijd, het terras uitvoerig getest en de keuken goed bevonden. Het was een vrij rustige week met schitterend weer (de voorbode voor een super zomer!) en enkele heel gezellige avonden. De ‘vredespijp’ ging zelfs rond… wordt er gefluisterd.
Zondag 13 juli. Lasserre leefde er al een hele week naar toe, eindelijk zou men eens ongegeneerd kunnen kijken. De crémaillère (house-warming party) ! Op aanraden van, werd gans Lasserre uitgenodigd en met hen enkele super leuke mensen die we hier hebben leren kennen (en die ons de winters zullen doen vergeten…). Het was echt fantastisch: niet alleen was het voor ons drie een dankbare bevestiging voor ons super werk, maar het was echt een drukke gezellige avond.

Op deze foto lijkt het niet echt druk, maar je moet weten dat de helft door ons huis aan het dolen is, met kindlief of meme aan de hand ‘hier ben ik geboren’, ‘hier stonden de varkens’, ‘hier heb ik nog geslapen’…. Dat heb je natuurlijk als je in het oudste huis van het gehucht woont en je al haar ex-bewoners het laat bewonderen. Liters sangria, sterke verhalen, een mooi geschenk van de buurt (een espresso-apparaat en een mooi bloemstukje), ongeloof over de korte duur en het schitterende resultaat, heel enthousiaste mensen… Allemaal zaken die de avond als meer dan geslaagd maakten! Bovendien deed het echt wel deugd.
Ik kan jullie hier uiteraard wel enkele fotootjes tonen van wat zij allemaal in het echt te zien kregen, maar het is –naar het schijnt – nog allemaal veel mooier in het echt… Maar toch: omdat het voor jullie is: een foto van onze schuur-bar-stock-en werkruimte (die nog niet echt is zoals het zou moeten, maar toch al gezellig), eentje van de leefruimte toen de planché net gelegd was en nog eentje van onze (gebruikte!) keuken mét vloer!

Terwijl wij elke dag gemiddeld voor tien personen ontbijt verzorgden, kookten, wasten en plasten, was Pieter bezig in The English Patient. Uiteraard kreeg hij hierbij hulp van papa Pol, die natuurlijk wist dat de kamer op twee augustus af moest zijn.
Deze zomer (of althans wat we al gehad hebben, want het zomert nog minstens een maand hier) hebben we slechts één maal ’s avonds moeten binnen eten omdat er een serieuze regenbui was… en dat net op die heuglijke dag dat ons Sophetietje naar hier kwam… en wij met dertien gasten in onze ontbijtruimte moesten.

Diner in ontbijtruimte. (23/07/2003)

De volgende dag beloofde het veel rustiger te worden: we waren nog altijd even groot in getale…maar iedereen ging op daguitstap met Meredith, onze gidse. Niet iedereen, wij bleven hier, Sophetietje (want veel te lang geleden!) en tante couveuse. Omdat ze er allen zo vol over waren, uitgeput maar tevreden, wil ik jullie toch geen indruk onthouden van hoe mooi die bergen hier wel zijn…

Na twee hectische mooie weken: schoonmaken, wassen, strijken, boodschappen, koken (tegen tropische temperaturen) begon het hier ineens wat rustiger te zijn. Vaste gasten (in het jargon: mensen die echt verbleven voor een week of langer) keerden terug naar België: Katrien en Patric, Pol en Loor en mijn ouders… en zelfs Greetje, die even op controle moest (alles goed!!!!!!). Gelukkig was hier nog Sophetietje, een stagiairke en zoveel meer…en ook nog mankske zonder petankske. Wij hielden hier vier dagen de boel draaiende en keken uit naar de komst van ons schatjes… Nog even en het zou hier veel rustiger worden: eerst nog een invasie van 18 mensen en dan de rust: slechts 7 eters – een peulschil. À propos, The English Patient is op tijd klaar geraakt… en hoe!!! Tussen het koken en schoonmaken door hielpen Sophie en ik Pieter nog met oliën, vernissen en verven. Laat ons zeggen dat het op 2 augustus nog naar verf rook… Maar dat namen de gasten er heel graag bij.

Een deeltje van The English Patient … (02/08/2003)

Terwijl Paula en Rudy de streek per fiets onveilig maakten, konden wij even op adem komen en echt genieten van zalige dagen en avonden! Bovendien waren zij zooooo lief hier ook twee avonden voor ons allemaal te koken zodat wij op uitstap konden met onze vriendjes: naar Daveke zijn benjijump gaan kijken, naar het riviertje vlak bij ons wat gaan afkoelen,… Afkoelen was die eerste twee weken van augustus echt wel nodig: de temperaturen flirtten voortdurend met de veertig graden en meer. Niet alleen de woefkes hadden dagelijks water nodig, ook wij…overdag althans. Want ’s avonds was er altijd lekkerder (en even verfrissend!) vocht voor handen. Dit rook echt naar vakantie… dat ding waar je na acht maanden hard labeur niet eens het bestaan meer van wist… Maar wij leren snel! Nog meer aangezien Tom (alias hij die tegen volgende zomer wel ons zwembad(!) wil installeren) en Mieke gewoon deelden in het genieten van al het moois.

Naast vrienden,familie en bekenden … werden wij en onze gasten ook regelmatig op een verrassingsoptreden vergast: verschillende vergane glories passeerden hier de revue…

Met Paula, Rudy, Mieke, Tom, Daveke en Sophietje hadden we echt een super leuke week achter de rug. Gelukkig viel er na het vertrek van de eerste toch nog iets te vieren: mijn verjaardag! De eerste van een lange rij in de Ariège en het was er eentje als vanouds: met de beste vriendjes lekker en gezellig gaan eten (bij Els en Larry!), starten met champagne (dankje Els en Larry!), cocktails, lekkere wijn en voor de liefhebbers heerlijke duveltjes… net genoeg om ’s nachts nog even een mooie sightseeing in de streek te doen! Bovendien kreeg ik ook heel veel leuke cadeautjes (en daar verjaart een mens toch ook een beetje voor…): allemaal attributen om misschien een volgende droom waar te maken… Ik ben het mijn vriendjes nu wel verschuldigd !

Ook Tom en Mieke moesten na een te kort verblijf terug naar huis, maar andere vriendjes stonden klaar om hun kamer te bevolken. Karen en Griet kwamen hier na een zeer vermoeiende vakantie even uitblazen… En dat hebben we gedaan! De laatste avond ontaardde het zelfs in een spelletje ritme-klaar, of liever –niet klaar !

Ritme (niet) klaar. (14/08/2003)

Bij elke fout, een zwarte bol en meer de slappe lach… Als je goed kijkt, zie je wie ‘den debiel van de avond’ geworden is…maar misschien zitten ze ook wel buiten beeld…
De volgende dag gebeurde wat moest gebeuren: de vriendjes terug naar België… het blijft telkens opnieuw pijnlijk… Maar veel tijd om te treuren kregen we niet: de gastvrouwen moesten er de volgende twee dagen opnieuw staan! En dat deden we ook- met glans.
De tweede helft van augustus: voorlopig hadden we geen boekingen meer…dus het was het uitgelezen moment om alles eens even op een rijtje te zetten en te ordenen. Bovendien was het Pierre zijn laatste weekje in Lasserre. Tussen enkele vakantiedagen, lekker eten en drinken door, had Pieter de Monsieur Hulot kamer voor ons in orde gezet. Dit wil zeggen: afvoeren, elektriciteit, ramen gestoken, planché hersteld,… Zodat wij in het najaar onze laatste kamer kunnen afwerken.

Het was een rustige week: Pieter rondde zijn werk af en wij kwamen wat op ons plooien. Toch – het vermeldenswaard- hadden we die week ook onze eerste vier ‘eters’ die niet bij ons verbleven… Een leuke ervaring, die snel herhaald werd. Bovendien hadden we even tijd om bij te praten met ons drieën… Na acht maanden heel dicht (de eerste maanden heel letterlijk te nemen) bij elkaar te hebben geleefd, zijn er toch dingen die op je lever liggen, die er uit moeten om in schoonheid te kunnen eindigen… En dat hebben we gedaan. Pierre, echt waar, bedankt voor alles (maar dat weet je wel)!
22 augustus. Nadat we Pierre ’s morgens in Toulouse waren gaan uitwuiven ( toch even slikken, hoor!) kwamen we hier terug aan in Lasseir (van nu af aan zonder ‘beir’)… Het deed raar: zo’n groot super huis voor ons alleen. De eerste dagen hebben we genoten: van alles: van elkaar, van ons huisje, de zon, gaan eten, rommelmarktjes,… Geen nood hoor, ik schrijf misschien wel in de verleden tijd, maar we doen het nog steeds, dat genieten! Ook de afgelopen week –tussen al het genieten en rusten in- opnieuw ‘eters’ gehad. We zijn gelanceerd. Deze mensen wezen er ons trouwens op dat wij aan onze oprit, tegen onze mooie haag Spaanse hoeren hebben staan… En dit nu pas, net nu Pierre vertrokken is…
Langzaam maar zeker zijn wij nu terug aan de slag gegaan in ons huis: vooral heel veel details die moeten afgewerkt worden, de tweede traphal die nog een likje verf nodig had en waarvan de trap nog diende schoongemaakt en geolied te worden,… Alvorens ons op de Hulot-kamer te storten, willen we eerst die kleine zaken allemaal van de baan zodat we nog meer het gevoel krijgen dat het einde van de werken bijna in zicht is… In huis althans.

Hoe wij de toekomst nu zien? Hoe wij de voorbije maanden hebben ervaren? Het zijn vragen die we meer dan eens gesteld krijgen, zie hier een kort antwoordje er op.
Redelijk onbezonnen en met heel wat enthousiasme zijn wij in dit huis begonnen. Heel weinig tegenslagen, elke dag vooruitgang en meer ‘luxe’ en de droom die steeds echter werd, deed dit enthousiasme alleen maar toenemen. Eerlijk gezegd, zijn er momenten geweest waarop we het allemaal niet zo goed meer zagen zitten of ogenblikken waarop de grote vakantie toch wel veel te vroeg leek te komen… Maar we hebben het gehaald. Vooral de afgelopen week hebben we vaak met ons tweetjes naar het huis zitten staren en ons verwonderd om al het moois dat we gedaan hebben. Bovendien hebben we, zonder zelf echt reclame te maken, een mooie zomer achter de rug – en niet alleen meteorologisch.
Ondertussen ook al enkele echt leuke mensen leren kennen en we hebben super enthousiaste buren (gisteren bijvoorbeeld een konijntje gekregen van buurman). Bij ons geen schrikverhalen over boycottende buren en integratieproblemen. Als alles goed gaat, begint Greetje hier ook eind september nog wat extra’s bij te verdienen en krijgt ons ‘marketingplan’(??!!) vastere vormen.
Met andere woorden, wij hebben ons onze beslissing nog geen moment beklaagd. Integendeel. Wij kunnen jullie maar één raad meegeven: als je een droom hebt, blijf niet ‘desteren’, ga er voor, het kost misschien wat opofferingen… maar het loont de moeite!
- eindigen met een moralistische noot: is dat niet in elk sprookje?-

Gros bisous et à la prochaine fois,

Les deux f, gigi et fifi.

“Beiren” in Lasserre en vijf ton verhuis!

Geschreven door Fien op 17 juni 2003 in Logboek van de werken | 0 reacties

Lasserre, 17 juni 2003

Omdat goeie gewoonten er nu eenmaal zijn om in te volharden: alweer –en mooi op tijd- een verslagje van de werken hier in Lasserre…
Half mei: we waren volop bezig in Il Postino en Amélie. De planché was net gelegd en diende voorzien te worden van vier lagen bescherming tegen onstuimige bezoekers. In Amélie werd het laatste plakwerk verricht en kregen de muren een mooi améliegroen kleurtje.

Oliën planché Il Postino. (16 mei 2003)

Een verf-alien op Amélie Poulain.
(17 mei 2003)
Wereldburgers als we zijn, was het ons natuurlijk ook niet ontgaan dat het in België verkiezingen waren. Bij de Franse flikken om een bewijsje dat wij hier verblijven, was genoeg om onze plicht te vervullen… Het groen dat jullie zo nodig hebben, hebben wij gewoon aan de muur gesmeerd: zonder meer.
Ondertussen werkte Pieter verder aan de douchecabine in Matador…als je goed kijkt, zie je een grote verandering.

Inderdaad: “de man die zijn haar niet laat knippen” was ineens toe aan een nieuw koosnaampje.
Geen paniek, want nog geen vier dagen later (20 mei) kregen we versterking van een meester in het geven van troetelnaampjes: Jan. Vanaf nu heet Pieter: “Pierre Valère den Beir van Lasseir”
…als hij ooit doorbreekt, zijn jullie bevoorrecht met de kennis van waar die vreemde artiestennaam komt….

Jan zijn eerste examen volgde al meteen de volgende dag: samen met Greet begon hij aan het gyproccen van de traphal. Wat aanvankelijk als een moeilijke klus werd beschouwd (treden!), werd heel mooi afgewerkt door beider praktisch vernuft en nauwgezetheid. Laat ons zeggen: grote onderscheiding! Eenmaal de gyproc tegen de muren (slechts twee dagen!), werd en groupe besloten een dagje vrij te nemen om te genieten van de zon want de volgende drie dagen zou het heel slecht weer worden… Een zalige zon, een lekkere aperitief, enkele spelletjes petanque, een heerlijke BBQ…met als kers op de taart BB op de parking van de Carrefour (volgens Pierre en Jean).

Terwijl Pieter begon aan een wand in de ontbijtruimte, Jan een raam met gyproc uitplakte en ik in Amélie de laatste lekjes verf aan de muur smeerde, begon Greet aan het plakken van de hal.
Na het plakken volgde een schuurbeurt, kreeg de plafond een mooie donkerblauwe kleur en werden de muren geverfd.
Onze ex-keuken, was nu een volwaardige en geslaagde inkomhal!

Ondertussen restte ons slechts een weekje meer vooraleer onze eerste gasten de Il Postino-kamer gingen inwijden. De hal was zo goed als in orde, in Il Postino moesten er nog wat details afgewerkt worden…maar eerst diende Matador slaapklaar gemaakt worden voor Pieter en Jan. Na het plakwerk, kreeg het plafond een bloedrode kleur en de muren een maagdelijk wit. Terwijl Greet en ik onze uiterste best deden om alles zo netjes en afgewerkt mogelijk te maken voor onze eerste gasten, troffen de twee ‘beiren’ alle voorbereidingen voor het terras – onder het alziend oog van de groupies van Jan.

Voorbereiding terras. (30 mei 2003)

Sollicitatie voor gemeentewerk.
(28 mei 2003)

Het terras…een verhaal op zich, a neverending story… Om een lang verhaal kort te maken: “Michel, le canard de Big Mat” heeft ons al bijna twee maand ons hout beloofd en ook toen kwam het niet, Greet ‘furieuse’ naar daar , maar in de Ariège worden eenden en ganzen als een delicatesse beschouwd en dus beschermd. Met andere woorden: het terras ligt er nog steeds niet… Maar we leven op hoop: le canard heeft het ons voor vandaag beloofd (!), en nog eens zo op je snavel gaan, kan zich toch niemand veroorloven…
Dus geen terras voor Koen en Veerle, maar wel een splinternieuwe kamer en heel veel enthousiasme van de gastvrouwen om onze vrienden zo goed als mogelijk te verwennen. Met een dagje vertraging, maar wel geleverd: de keitjes voor onze binnenkoer! Na het openharken en scheppen, leek plots alles veel netter…alleen het terras nog…

Levering keitjes. (3 juni 2003)

De drie dagen dat Luna en haar ouders hier sliepen, waren echt leuk: nieuws uit België, samen gezellig eten en drinken… Leuk. Bovendien hebben we ook onze moeilijkste klant al gehad: we wachten op de klachtenbrief, Koen! Ter verduidelijking, toekomstige gasten, als jullie een kamer met twee ramen willen, moeten jullie Amélie boeken! We zullen het aan de beschrijving van de kamers toevoegen, zodat er geen misverstanden meer kunnen zijn! Bedankt voor de tip: zo zie je van een klacht weten wij zo maar opbouwende kritiek te maken!

Luna en Veerle vanuit het ene raam van Il Postino.
(4 juni 2003)

Gezellig natafelen. (3 juni 2003)

Ik meen te mogen zeggen dat we onze vuurdoop hebben doorstaan…Veel tijd om te bekomen hadden we niet want een dag na het vertrek van Koen en Veerle stond Sander hier met dé verhuis.

Vijf ton verhuis voor Les deux f. (7 juni 2003)

Vijf ton spulletjes voor Les deux f!…die we allemaal met de hand mochten uitladen. Leisteen voor leisteen werd afgeladen, alle andere zaken werden op de binnenkoer geplaatst. Op voorhand hadden we een beetje schrik gehad voor de verhuis, maar op enkele uren tijd was alles georganiseerd. Om onszelf te belonen, namen we een namiddagje vrijaf: in café des sport naar de finale van Roland Garros gaan kijken, wat tafeltennis, darts en zonnen.
Met de verhuis waren niet alleen onze spullen meegekomen, maar ook nog werk: veel werk. Uiteraard vlogen we er met z’n allen onmiddellijk in! Jan verfde enkele stoeletjes (in de zon!), Pieter begon met het tegelen van de douche van Amélie en Greet en ik maakten de schuur klaar voor een kaleibeurt!

Schuur tijdens (10 juni)……………………………..Schuur na. (13 juni 2003)

Terwijl Pierre aan de volgende douche en het toilet in de hal begon, kaleide Jan het deel boven ons slaapdeel (aangezien die verbouwingswerken nog even uitgesteld zijn), plakte Greet de ontbijtruimte en werkte ik Amélie zo goed als mogelijk af.
Zoals jullie zien, zijn wij nog steeds niet technisch werkloos: het huis biedt ons steeds de mogelijkheid om verder te doen!

Ontbijtruimte geplakt. (15 juni 2003)

Douchecabine en lavabo Matador. (16 juni 2003)
Als alles goed gaat, wordt deze week nog de vloer gelegd in onze keuken, nadat alle douches gevoegd zijn en het plafond in het toilet geplakt is. Omdat ook Amélie (moest ze al opgeruimd zijn nog meer) er toch ook al echt begint op te lijken, onthouden wij jullie hier geen foto van. Het is maar een deeltje van de kamer , de rest laten we maar zien als ze volledig af is. De andere foto is die van het toilet in de hal, waar nu volop wordt in geplakt en straks nog gevoegd. Zoals jullie zien, meer geupdate info kunnen wij niet geven.

Voilà, jullie nieuwsgierigheid is weer voor even gelaafd. Waar zijn jullie zo nog allemaal nieuwsgierig naar? Of er hier ook wel eens iets spannends gebeurt? Nou en of: Brigitte Bardot op de parking van de Carrefour, een onweer en zelfs neerstuikende parachutisten… Of het allemaal echt zo is, of wij door het harde werk beginnen te hallucineren… Wie zal het zeggen?
Hoe wij er tegenwoordig voorkomen? Totaal verwilderd? Mooi bruin gebrand? Letsels van het werken? Nieuwsgierig? Allé, omdat het zo lang geleden is !

Gros bisous vanuit Lasserre,

Greetje la furieuse, Pierre Valère den beir van Lasseir en ik.

Het gaat vooruit!

Geschreven door Fien op 14 mei 2003 in Logboek van de werken | 0 reacties

Lasserre, 14 mei 2003

Lang geleden, veel te lang geleden dat ik het thuisfront nog eens op de hoogte bracht van de werken in Lasserre.
Waar waren we gebleven? Eind maart, amaai. We stonden op het punt om een bezoekje te brengen aan België en iedereen die ons lief is. De week die daar aan voorafging, werd voornamelijk gevuld met de start aan de werken in de Il Postino- kamer en de afwerking van onze leefruimte annex keuken. Zoals beloofd in het vorige verslag, enkele fotootjes. (Het stof dat je overal ziet, is niet te vermijden met zo’n grote werken… en zeker omdat er nog geen vloer ligt en wij nu -nog- niet alle dagen tijd hebben om af te stoffen…).

CD-kast op onze mezzanine. (28 april 2003)

Een deel van onze gezellige leefruimte.

Onze spots, die licht geven aan mezza en leefruimte. (29 april 2003)

Zo’n mooie ruimte lieten wij achter toen we begin april naar België vertrokken. Een weekje was gepland, zodat we nog wat tijd hadden om wat af te werken vooraleer familie De Smet ons kwam versterken. Maar niet alles liep zoals gepland… Eigenlijk perfect getimed, kreeg Greet de eerste dag in België ondraaglijke buikpijn. Een doktersbezoek en enkele foto’s (die we niet openbaar maken) wezen al snel uit dat een operatie onvermijdelijk was en ons verblijf bijgevolg diende verlengd te worden. Greetje lag even op de kraamafdeling en werd de fiere mama van een megacyste. Sophietje werd haar privé-verpleegster en verwende haar met de grootste zorgen. Op die manier waren wij genoodzaakt twee weken in België te blijven.
Ondertussen waren familie De Smet en Pierre al naar Lasserre gereden…om de werken toch niet al te lang stil te leggen. Wij vlogen naar Carcassonne met Ryanair (een aanrader, een uur en twintig minuutjes…en je bent waar je zijn moet …en wil blijven!). Hier werd duchtig verder gewerkt, zelfs als de madammen van huis waren! Niet alleen binnen –plafond Il Postino- ook buiten werden alweer grote werken aangevat. Pierre, papa en Jean deden het zwaardere werk (graafwerk voor waterleiding naar de schuur, afbreken muur, lelijke sparren elimineren,..), mams kon opnieuw niet van de wc-ontstopper blijven. Bovendien kregen wij globetrotter Tom en Francesco op bezoek. Zij verkenden niet alleen de mooie streek (een vergelijking met het prachtige Toscaanse landschap!) maar konden het ook niet laten een steentje bij te dragen aan het vele werk hier: ze schuurden de meeste luikjes en sommigen werden al voorzien van een laagje – olijfgroene – verf. Met andere woorden, er werden die week opnieuw bergen werk verzet… Hoe luidt dat spreekwoord alweer?: “vele handen maken…” Ze waren uitermate welkom die vele handen, zeker nu Greetje genoodzaakt werd te rusten. Wie haar een beetje kent, weet genoeg… Maar die vele handen, hadden ook een mond en maag die gespijsd dienden te worden…en dat hadden de dokters haar niet verboden!

Verjaardag Jan. (18 april 2003)

Op paasmaandag werd het hier niet alleen veel stiller in Lasserre, maar ook de gemiddelde leeftijd bereikte opnieuw de zestig plus… Met andere woorden, ons werkbezoek had Lasserre verlaten.

Een dagje zee. (27 april 2003)

Aperitieven in de zon, niet op zondag.
(24 april 2003)

Uitgedund –want ook Greetje nog immobiel- werden de werken voortgezet: overal nieuwe ramen, plaatsen van douche-en toiletruimte in Amelie,… Een paar dagen later kregen wij bezoek van Alex: hij verkende de streek per fiets, deed ons beseffen dat we echt wel een superhuis hebben, maakte de avonden –en uitgelopen aperitief- middagen gezellig… Ja hoor, er kan hier –zo dicht bij onze deadline- ook ontspannen worden, voor wie er moest aan twijfelen…
1 mei, dag van de arbeid – ook hier, want opnieuw “gastarbeiders” op bezoek: Patric, Katrien en een mysteryguest. Tien dagen lang hebben we samen de handen uit de mouwen gestoken: vooral de gevel (en alles wat er bij hoort) kreeg het hard te verduren. Pieter deed een geslaagde poging de gevel een beetje strakker (niet té!) te krijgen, Patric beet zijn tanden stuk op de beide voordeuren, Katrien en ik dompelden ons –letterlijk- onder in het kaleisel en de mysteryguest ging met penseeltje de ramen te lijf. En Greetje? Nog aan het rusten? Neen hoor: ze hervatte de “plakaktiviteiten” in de Il Postino-kamer.

-bijna- iedereen aan het werk aan de voorgevel. (8 maart 2003)

Aangezien onze gevel 7 meter hoog en 21 meter lang is en de ondergrond bovendien zo ongelijk als maar kan zijn, was het kaleien niet altijd evident. Voor de werken aan de voorgevel werd de stelling van de buurman ingeschakeld (de reinigingswerken nadien waren ruim even zwaar als het schilderen zelf…). De zijgevel was onbereikbaar voor de stelling, daarvoor hebben we beroep gedaan op een machine om tabak te plukken van nog een andere buurman, met daarop een ladder…Echt kunst-en vliegwerk, maar het resultaat mag gezien worden!

Kunst-vlieg-en schilderwerk aan zijgevel. (4 mei 2003)

Ook de tuin en het achterliggend terrein kregen een stevige (bosmaai)beurt van Patric. De Il Postino-kamer werd steeds meer een echte kamer: een aangesloten lavabo, min of meer strakke muren en plafond, een likje verf…en Pieter startte met het betegelen van de doucheruimte: super!
Van 1 tot en met 11 mei woei er een werkwervelwind door Lasserre. Ze hebben het geweten: de meeste buren zijn al komen vertellen hoe ‘jolie’ en ‘belle’ ze de maison wel vinden. Alle uitstapjes die Katrien en Patric hadden gepland, zijn uitgesteld tot in juli… maar –als we ze mogen geloven- hebben ze evenveel genoten van deze werkvakantie. Ook wij natuurlijk!
We zijn nu bijna een week verder en er is echt heel veel gebeurd ondertussen – ondanks onze rustzondag. Henriette –remember the moustache- kwam ons vorige week zondag halen om naar het planten van tabak te gaan kijken: echt de moeite! Zoals elke schilder of fotograaf –ook honderd jaar geleden- het voor zich zou willen hebben: mooie getekende mensen rond de koffie, eentje zittend, de andere liggend op de zij –een grashalm in de mond – met op de achtergrond, die nog steeds imponerende Pyreneeën… Om te bekomen van al de idylle, hebben we dan maar een dagje rust genomen –was lang geleden.
Maar, zoals ik al schreef: de werken aan de kamers vlotten uitstekend. Ondertussen is alles in de Il Postino-kamer geverfd, getegeld en zelfs de planché is net gelegd.

Een tipje van de sluier… De IL POSTINO-kamer. (4 mei 2003)

Terwijl ik dit verslagje aan het schrijven ben, is Pieter bezig aan de afwerking van de planché in de Il Postino-kamer en is Greetje aan het laatste plaksel bezig in de Amelie-kamer… Er wordt weer op automatische piloot verder gewerkt…en ik kan je verzekeren: het gaat vooruit!

Zo dadelijk ga ik mij bij de echte werkmensen voegen, na het middagmaal hier buiten in het zonnetje. De komende weken zal nog hard verder gewerkt worden, want de avant-première zit er aan te komen: Koen, Veerle en Luna komen begin juli als gasten logeren!
Om af te sluiten: een totaalbeeld van onze onderhandengenomen gevel… Hier zitten wij binnen enkele minuten voor te genieten in het zonnetje… Jullie binnenkort ook???

Groetjes van ons alle drie en tot snel, want moet mee op het ritme van de vooruitgang… ja, zelfs hier in de Arrière.

GROS BISOUS ET A LA PROCHAINE FOIS !

Mr. Meuleuse, Pool Placard, Greetje Plâtre et Co.

Geschreven door Fien op 27 maart 2003 in Logboek van de werken | 0 reacties

Lasserre, 27 maart 2003

Alweer meer dan een maand geleden dat ik jullie gezonde nieuwsgierigheid heb gestild… Sommigen werden blijkbaar al ongerust dat wij hier niets meer deden als van de zomerse lente genieten en dat op die manier hun vakantie in het gedrang komt… Geen nood: wij zitten – niet vaak – stil !
Na het vertrek van ‘fredje electriek’, de laatste week van februari, hebben we een ware stormweek meegemaakt (zelfs een deel van onze mooie mimosa moest er aan geloven) ! Was dit een voorbode voor de invasie die ons begin maart te wachten stond ? Qui va le dire ? Storm of niet, wij gingen op het ritme van de wind verder in onze keuken-leefruimte-mezzanine. Waar het al kon werd gyproc geplaatst, geplaasterd en een beetje geverfd. De keukenconstructie werd eerst gemetst, dan even met cement bezet, weer afgebroken en uiteindelijk afgewerkt met gyproc. Mooi, strak… – voor in de boekskes.

Gezellig tafelen tussen de rotzooi . (4 maart 2003)

Echt Belgisch stormweer (inclusief die regen !!) vergezelde onze nieuwe werkploeg uit Kalken: mams, paps, Pool en Loor kwamen ons een weekje helpen. En dat hebben we geweten. Zelfs de regen hield ze niet tegen: Paul en Pool braken de kleine schuur open, ruimden ze volledig op en maakten er een echt proper ruim bergkot van ! De dag nadien brak de zon door de wolken en kon iedereen doen waar ze voor gekomen waren: hout verzagen, placard maken, deuren ‘afeten’ (voor de leken: dit gebeurt met afsteekmesjes, sappige sponsjes, schuurborstels en dit alles overgoten met een kokend bijtend wc-ontstopsopje) en last but not least: Emile, Sander en Fabrice startten met het herleggen van ons dak!

Emile, Sander en Fabrice op ons dak. (4 maart 2003)

Bovendien was de zon blijkbaar ook nodig om aan de verwarming te beginnen… Alhoewel die mannen precies nog iets meer zon nodig hadden om er echt in te vliegen… desalniettemin: ze zijn gestart ! Hoe meer bedrijvigheid er kwam, hoe groter de ‘schroothoop’ op onze binnenkoer werd. Pieter en paps deden alle moeite om te volgen met het opruimen. En het moet gezegd: tegen het einde van de week lag alles opnieuw zoals het was… en zelfs nog heel veel beter !!

“Pool Placard”.
(8 maart 2003)

Onze gezellige binnenkoer.
(6 maart 2003)

Die eerste drukke week was bijzonder vruchtbaar en aangenaam: hoofdzakelijk mooi weer, twee deuren en stoeltjes opgekuist, voor enkele winters hout gezaagd, onze kleren versteld (merci Loor !), de open haard de eerste maal gebrand, lekker gegeten, het dak – met een lengte van 21 meter – op maar liefst vier dagen herlegd (chapeau !!), placard en werkblad gemaakt, bergkot geschapen, lelijke sparren geëlimineerd,… Eigenlijk te veel om op te noemen… Maar niettemin: bedankt en tot de volgende keer !
Ook de ganse equipe van Monsieur Alain-chauffage is hier de revue gepasseerd… Laat het ons zo stellen: we hebben de slimste er uit gekozen… Gelukkig werkt hij met veel mensen en hadden we wat mogelijkheden… Geen paniek: ze werkt, de verwarming… zit hier zalig in T-shirt te typen !

Even mooi poseren …in de keuken
(bijna klaar voor de boekskes !). (8 maart 2003)

Gelijktijdig met het vertrek van onze Kalkense werkbrigade, stak de zomer hier de kop op ! Die zondag werd een echte zon – dag… net als de ‘Grote Bouwmeester’ besloten ook wij eens te rusten. Met dat verschil dat wij het wel iets langer dan zes dagen uithouden vooraleer onze scheppingen te staken ! Tant pis…

(11 maart 2003)

Ook namen we onze intrek in onze nieuwe leefruimte: de super open haard werd onze vriend (gasvuurtje buiten !!), een filmpje is er wel eens bij en uiteraard blijven wij lekker koken: oefenen voor deze zomer !

Gestimuleerd door al deze opwindende veranderingen en opgeladen met zonne-energie, zijn we er nadien uiteraard opnieuw ingevlogen. Onze leefruimte veranderde elke avond als we fier ons werk bekeken van bij het super gezellige haardvuur en een lekker aperitiefje…

mr. Meuleuse. (10/03/2003)

mr. Meuleuse va ‘heevie’. (12/03/2003)

mr. Meuleuse va avoir six carreaux… (12/03/2003)

Zoals jullie zien, is Pierre de ruigere toer opgegaan: eens de toeschouwers weg ontpopte hij zich als een ware “Monsieur Meuleuse”: maar liefst drie ramen werden vervangen en een dubbele deur. Ook werd er nog wat gyproc geplaatst, geplakt en geschilderd. Onze leefruimte werd met de dag mooier en warmer: want niet alleen onze open haard brandt lekker, ook de zon liet ons de voorbije twee weken niet in de steek (in de zon werden al pieken opgemeten boven de veertig graden…)

Madame Plâtre aan het afwerken. (18 maart 2003)

Zoals jullie zien, stellen wij het goed. Moesten jullie er aan twijfelen, zijn we nog eens live te bezichtigen van vijf tot en met tien april in den Belgique…
Ondertussen is er uiteraard nog veel gebeurd: Pieter heeft onze spots aan een rail omhooggehangen: echt super !! Alleen een foto kan jullie daarvan overtuigen, maar deze zijn nog in ontwikkeling en zullen pas in de volgende aflevering te zien zijn. Niet alleen spots, ook rekjes in de keuken en voor de cd’s zijn van eigen hand… Moesten jullie zien hoe mooi het hier nu al is… maar, helaas, het zal voor de volgende keer zijn.
Wat betreft onze inburgering: wij doen het alle drie voortreffelijk… Net als de baas van dit land zijn wij tegen die kloot uit Washington, Henriette – een lieve oude buurvrouw met baard – heeft al uitgebreid met ons kennis gemaakt, wij genieten van de ‘peing’ en de ‘veing’, nous sommes en train d’apprendre le français en onze Skoda is getooid met een Franse nummerplaat…
Tenslotte, tot nu toe werd jullie steeds een ‘totaal-foto’ van het huis onthouden… Wel, nu krijgen jullie er eentje: een bijna-totaal foto: want het kan er niet helemaal op.

Les deux f …. In wording… (8 maart 2003)

Misschien ook een beetje uitleg:

• De eerste drie ramen (vlnr) op de bovenste verdieping maken deel uit van de kamer ‘Les vacances de Monsieur Hulot’, de andere twee zijn die van ‘The English Patient’.
• Het eerste raam (vlnr) op de eerste verdieping is het raam dat licht schenkt in onze leefruimte en mezzanine, het tweede is van ‘Il Postino’, het derde en vierde van ‘Amelie Poulain’, het vijfde van de tweede gang.
• Het eerste raam op het gelijkvloers (dat jullie kunnen zien) is een groot keuken raam, het tweede is geen raam maar de eerste voordeur, het derde is het raam van de ontbijtruimte (bij minder weer ?!?), het vierde is een tweede voordeur.

En wat jullie niet te zien krijgen: onze dubbele deur van de keuken (remember: mr. Meuleuse), onze deur van privégedeelte, de volledige achterzijde van het huis, de binnenkoer, de schuur, de twee terrassen, de tuin… en onze stralende ‘tootjes’ omdat we hier toch wel heel graag zijn !

 
GROS BISOUS ET A LA PROCHAINE FOIS !

Na het feestgedruis. De werken.

Geschreven door Fien op 21 februari 2003 in Logboek van de werken | 0 reacties

21 februari, 2003, Lasserre…

Uit de vele reakties blijkt, dat jullie het leuk vinden om te zien en te lezen hoe de werken hier vorderen. Daarom werd het dan ook de hoogste tijd dat ik jullie nieuwsgierigheid laaf! Waar waren we gebleven? Inderdaad: begin januari.
Na het vertrek van Sophetietje en Daveke even afgekickt van het feesten en van het afscheid. Nu leek het allemaal echt. Gelukkig is de volgende vakantie al in zicht! Uiteraard bleven wij niet bij de pakken zitten, een paar dagen later zijn wij er volledig ingevlogen!

Een ware verrassing ‘s morgens. (06/01/2003)

De ochtend van zes januari stapten we van uit onze caravan recht in een wit tapijt van maar liefst zeven centimeter… Het kon hier dus toch winteren… En dat hebben we geweten: een berekoude week! Gelukkig was er een bezorgde buurman die ons een extra (en gezondere) verwarming bracht, inclusief gasfles! Nogmaals werden we bevestigd dat de mensen hier supervriendelijk zijn!
Aangepord door de koude, gingen we steeds meer dromen van een echte slaap- -en badkamer… En Pieter heeft het geweten… Hoeveel keer we van idee veranderd zijn, weet ik niet meer. Het enige wat ik me herinner is dat Pierre heel veel geduld heeft gehad! Maar na een goede week over en weer gerij, plannetjes tekenen en de voorbereidingswerken werd de knoop dan toch eindelijk doorgehakt en konden we beginnen!

Badkamer in wording. (15/01/2003)

Het heeft veel werk gekost, want de madammen wilden het anders dan anders: een douchekop (die we hier gerecupereerd hebben!) die zomaar uit het plafond komt, een opstapje,… Eens de ‘plomberie’ en het metswerk achter de rug, konden Greet en ik onze ‘tuinwerkzaamheden’ staken en mee de handen uit de mouwen steken! Greet ging aan het plakken en ik waagde mij aan het ‘mozaïeken’ (met scherven van spiegels) van een muurtje. Nadien volgden verschillende verfbeurten. Eens dat gedaan was, is Pieter aan het leggen van onze planché begonnen. Het begon hier steeds meer op een echte kamer te lijken. Er restten de planché alleen nog enkele olie –en vernislagen, die jammer genoeg niet heel snel droogden en dus verschillende dagen in beslag namen.

Le travail dans la salle de bain.(20-24/01/2003)

Ondertussen kregen we ook versterking van een sympathieke Hollander, Sander. Hij ging ons helpen met het delicate werk: de eliminatie van een steunmuur… Aangezien de huizen hier anders gebouwd zijn dan bij ons, konden we er niet zomaar met de voorhamer tegenaan. Neen, kei voor kei diende de muur te worden ontkleed en ondertussen voorzien van de nodige betonnen ‘poutres’. Pieter en Sander hadden hun handen (letterlijk!! –want sommige keien hebben diameter van 50cm…) vol aan de muur.
Begin februari was ons deel af en moesten wij (toch wel met een beetje pijn in het hart) afscheid nemen van de caravan. Voor Pieter viel het te zwaar en hij besloot nog even van de caravan (en een groter bed) te genieten. Wij namen –na een laatste woelige stormnacht in de caravan- officieel onze intrek in het huis op 4 februari! ZALIG!

Ons slaap- en badgedeelte…bijna in orde…!! (02/02/2003)

Nu konden we aan het volgende ‘project’ beginnen: de (leef)keuken! De muur was ondertussen zo goed als weg (zonder dat het huis volledig naar beneden was gekomen!), onze mega –openhaard al voor een deel opgemetst, het koper verder getrokken, de plafonds uitgebroken (ook de balken!)…. Tijdens die laatste werkzaamheid kreeg Pieter het superidee om een kamer open te laten en zo een mezzanine te maken. Wij waren onmiddellijk akkoord en enthousiast. Dat we daar zelf niet opgekomen waren…
De binnenkoer is ondertussen getransformeerd tot een echte werf… Voortdurend wordt materiaal aangeleverd, welke het huis met veel plezier in zich opneemt. Zonder te verdikken!- of toch een beetje, want hier en daar kreeg ze toch al een jasje van lekker prikkend rockwoll en dubbel glas.

Onze werf. (26/01/2003)

Op acht februari zijn we Fredje gaan afhalen in Toulouse!! Hij was de man die ons de voorbije veertien dagen niet alleen heeft geanimeerd, maar bovendien ook nog gezorgd heeft voor een volledige elektrische installatie! Tussen het vele werk door hebben we toch nog een uitstapje gedaan: naar Carcassonne, Narbonne, Lac Montbel. Hij heeft hier fantastisch werk geleverd. Fredje, als je naar Les Pujols vliegt, weet je waar je kan slapen, hé!

Monsieur Electricité. (10/02/2003)

Nu zijn we in blijde verwachting van heel wat werk en volk! De eerste week van maart beginnen ze aan het dak, misschien aan de verwarming en komt er alweer een delegatie uit Kalken! We kijken er naar uit!
Alvorens te eindigen misschien toch nog het antwoord op twee vaak gestelde vragen.
1. Hoe zit het met jullie Frans?
Bij Greet is dat uiteraard geen enkel probleem! Ze leert gretig woordjes bij! Pieter slaat zich ongegeneerd over al door (“Je m’appelle ma dictionnaire”) en ik ben vooral sterk in het “boodschappenfrans”…
2. Wat doen jullie zoal ’s avonds?
Meestal koken we zelf (erg lekker), genieten we daar van met een lekker glaasje wijn, babbelen we, maken plannen of lezen een beetje…en kruipen vroeg in ons bedje. Af en toe gaan we eens uit eten, en een enkele keer hebben we ons hier (letterlijk!) laten zakken in het nachtleven..
Tot de volgende aflevering en vele groetjes van

GIGI alias Amelieke
PIERRE, of de man die zijn haar niet wil laten knippen
En van FIFI.

Er was eens…

Geschreven door Fien op 24 januari 2003 in Logboek van de werken | 0 reacties

24 januari, 2003, Lasserre…

Het gaat snel, we zijn hier ondertussen al meer dan een maand… Er zijn al bergen werk verzet…maar er zijn er nog veel… Gelukkig verloopt alles volgens schema (voor zover er al zoiets voorhanden is).
Omdat wij weten dat velen nieuwsgierig zijn naar de stand (of beter, gang) van zaken, hebben wij besloten een klein logboek van de werken hij te houden. Ik zal mijn best doen om maandelijks een kort verslagje te schrijven en dit zo veel als mogelijk met enkele fotootjes op te vrolijken.
Het was donderdagmiddag 19 december 2002 dat wij hier voor goed zijn gestrand…De lucht was blauw, het zonnetje scheen en het werk lachte ons minzaam toe. Na het nodige papierwerk en wat rust na de zware rit, doet een glaasje wijn met een stukje kaas wonderen… Ja, dit was het: daarvoor waren we gekomen: eind december buiten in alle rust genieten!

Pieter en Fien gezellig buiten (19/12/2002)

De rust was snel voorbij want de eerste week van de kerstvakantie zijn we er ongelooflijk in gevlogen: niet alleen met ons drietjes, maar met een serieuze versterking. Katrien, Patric, Jeroen, Paul, Annie en Tom zijn de gelederen komen versterken… Tijdens die week werd enorm veel gedaan: alle ‘koterijen’ afgebroken, hout verzaagd, vier mooie deuren opgeknapt (met wc-ontstopper!!), al het steengruis weggevoerd, alle kamers van het trendy papiertje verlost… en natuurlijk werd er evenveel genoten: van het uitzonderlijk mooie weer (24 graden op kerstdag!), het prachtige landschap, lekker eten, drinken en elkaars gezelschap.

Na de zware handenarbeid niets lekkerder dan een tas soep (van moeder Annie)
en een stukje brood met kaas…en dat allemaal in het zonnetje ! (24/12/2002)

Ook onze caravan bereikte die week onze binnenkoer, zodat luchtmatrassen verleden tijd werden en wij gezellig daar in konden slapen. Aangezien onze gast(arbeiders) afwisselend op hotel en chambres d’hôtes zaten, pikten wij graag een warme douche mee – een mooie afwisseling voor het degelijke bassintje…
Met ons negen hebben we zeer gezellig en lekker kerstavond gevierd (natuurlijk met de onontbeerlijke foie gras –een specialiteit van deze streek).

Met veel geduld, getrek en gesleur…eindelijk de caravan
op onze binnenkoer !! (22/12/2002)

Na deze vruchtbare week, afscheid genomen van familie en vrienden en dan… even uitblazen.. In het zonnetje even genoten van de rust: Greet spaghettisaus gemaakt, ik agenda bijgevuld en Pieter zijn ‘karrokes’op zijn buik geteld. Zalig!

Oudejaarsavond: lekker eten, drinken en uiteraard heel veel plezier! (31/12/2002)

Opnieuw klaar voor een nieuwe invasie: misschien iets kleiner in aantal, maar het kon tellen: onze liefste vriendjes Sophie en Daveke kwamen ons drie dagen verstrooien. Samen met hen oudejaar gevierd en twee uitstappen gedaan: naar Ax-les-Thermes en Andorra. Super leuk, maar veel te kort!