(Foto)Blog

On dirait le sud…

Posted by on 11 november 2006 in Gasten - The real stuff!, Logboek van de werken | 0 comments

Lasserre, 11 november 2006 

Ondanks alle grote beloftes vorig verslag zijn er opnieuw verschillende seizoenen gepasseerd alvorens de koe bij de horens te vatten… lees : eindelijk de tijd nemen om de nieuwsgierige lezer met een uitgebreid (foto)verslag te plezieren.

 

Regelmatige mailtjes van jullie die er ons vriendelijk doch dwingend op wezen dat het tijd werd. Insinuaties als het moet bij jullie wel druk zijn dat er nog geen nieuw verslag op site staat…. Inderdaad, dat was het. Nu tijd, nu verslag.

Avec plaisir!

WINTER 2005 – 2006
Vorig verslag eindigde met ons vertrek naar België (oktober 2005), waar we een flinke twee weken vrienden , familie en gasten terugzagen, lekker aten, dronken en feestten. Zo’n bezoekje aan ons thuisfront is telkens opnieuw een flinke opsteker voor de rustige wintermaanden in Lasserre.
Eenmaal terug, eenmaal terug op ons plooien en alvorens de werken aan dé schuur aan te vatten, vergastten ‘dé motards’ ons voor de eerste keer (november 2005) met hun bezoek. Mooie lange tochten in de omgeving en ’s avonds gezellig bijkletsen. Bovendien kregen ze twee avonden het gezelschap van een Antwerpse familie en twee sympathieke Limburgers (Jos en ‘Richard’). Voor herhaling vatbaar dachten ze en voegden de komende maanden daad bij woord… Niet zoals de tien kleine negertjes viel er telkens eentje af, maar anders: twee motards en bij elk bezoek eentje bij… Dat belooft.
‘de motards’ en ‘de Limburgers’… moto’s en auto’s
(november 2005)
We ‘hingen onze schort aan de haak’, de werkkledij werd aangetrokken, het fornuis werd ingeruild voor decoupeerzaag en boormachine…. Inderdaad, de schuur kreeg op enkele dagen tijd een houten plafond. Het was het begin, maar het zag er al zo anders uit…. eind november. 

Opnieuw tijd voor vertier: met een klein beetje vertraging kwamen Sophietje en Inge – zonder de papa maar wel met kleine Esteban…- hier enkele dagen vakantie nemen en Greets verjaardag vieren.
Het mooie weertje, lekker eten, gezellig onder vriendinnen bijpraten, de cava en de ontelbare lachsalvo’s maakten van deze dagen iets onvergetelijk.

Cava en kletsen aan riviertje (2 december 2005)
Na vele schetsjes en ‘gespecialiseerde lectuur’ besloten we dan toch om een toog te metsen in onze schuur. (december 2005) Enkele dagen later was de ruwbouw klaar. Eén zijkantje zouden we mozaïeken, de andere zijden plaasteren en schilderen. Alle restjes tegels die we nog hadden, moesten er aan geloven..
Mozaïeken van toog (december 2005)
Ondanks de klamme en verkleumde vingers beslisten we dat de winter lang genoeg was om de toog helemaal van een mozaïekjasje te voorzien…. En zo geschiedde. Tijdens de kerstdagen kregen we nog wat steun van mams en paps in onze overtuiging dat het écht de moeite waard zou zijn. Behalve de morele steun en hulp waren het vooral heel gezellige dagen waar opnieuw lekker eten, drinken en kletsen het ritme bepaalden.
Oudejaar vierden we voor het eerst sinds ons vertrek naar la douce opnieuw in België. Als gastkoks toverden wij een lekker diner voor familie De Smet op tafel. De rest van de week vulden we in met … ja , inderdaad: lekker eten, drinken en feesten…. Beroepshalve moeten wij toch op de hoogte blijven hé wat er zoal leeft aan tafel en toog (nu we er ook bijna eentje hadden). On le sait… les excuses sont fait pour s’en servir… 

Als ware ervaringsdeskundigen konden we onze net opgedane kennis al onmiddellijk verzilveren. Paul en Walter (remember, restaurant Carte Blanche, Gent.) kwamen hier uitrusten, genieten en verjaardag vieren na de drukke eindejaarsperiode (januari 2006).
Rustig en opnieuw heel gezellig!
In het weekje dat volgde begonnen we aan – het zwaar onderschatte- voegen van de mozaïekjes…. Maar een goed muziekje, wat zon –ondanks de kou- en ’s avonds een lekkere maaltijd aan de stoof maakten heel veel goed. Nog een paar dagen werk scheidden ons van het einde van het voegen toen we die telefoon uit België kregen.
Totaal onverwacht overleed Greets mama…. Meer dan twee weken België, dicht bij familie en vrienden deden deugd. Gemis en verdriet bleken echter hetzelfde ook al ben je meer dan duizend kilometer verder gereden… Mama Lea, je droeg het vuur en de rust van de zee in je. Nu, smaken wij – geheel onverwacht – het zout op onze lippen…. We zullen je missen .

Begin februari. Terug in Lasserre, terug thuis. Gelukkig scheen het zonnetje.
De ‘voorjaarstralen’ waren op afspraak voor ons Valentijnarrangement – de in de uitnodiging beloofde ‘gezellige schuur’ nog niet…. Desalniettemin bezorgden wij twee (verlengde) weekends lang drie koppels een onvergetelijke en smakelijke Valentijn… Mooie wandelingen, lekker eten, terrasjes (ja ja haal die short maar boven!!), stadsbezoekjes…. genieten. Het filmpje werd niet in de schuur vertoond… maar, wel boven bij ons aan de stoof. Ook heel gezellig en intiem.
Door het enthousiasme van Nele, Donald, Wim, Katrien, Jan en Lieve (en enkele culinaire locals die ons gastronomisch menu kwamen proeven) beslisten we dan ook de volgende keer (februari 2007) ons arrangement nog uitgebreider te herhalen!

Filmpje na diner (Valentijnarrangement , februari 2006)
Ondertussen al maart… Het was nog winter maar het leek al lente… De blaadjes, jullie weten wel, dé blaadjes – het reclamedrukwerk – puilden uit van de schoonmaakprodukten… de lente zat er aan te komen: de grote schoonmaak diende zich aan…
Maar vooraleer dit noodzakelijk kwaad aan te pakken, stonden er chez les deux nog grote (lees : vuile) werken op het programma. Drie weken tijd om de schuur die nog steeds een werf was om te toveren tot gezellige bar…. en de tuin wat bij te snoeien.
Vloerke ofte ‘sjappe’ gieten in schuur
(begin maart 2006)
op achtergrond: dé toog : eindelijk volledig gemozaïekt….
Een betonnen vloer werd opnieuw gegoten, de toog werd afgewerkt, er werd nog wat gekaleid… en dan wat afwerken… Buiten werd de haag gesnoeid, het terras opnieuw bezet, ….  Met andere woorden : alles werd in gereedheid gebracht om ons nieuwe seizoen te starten!
Muurtjes van terras opnieuw bezetten …. ( maart 2006) … Snoeien van haag
— ja ja nog steeds de paplaurier, …. 

LENTE 2006
Samen met de lente – die was er al een tijdje, maar officieel dan…. kwamen ook onze eerste gasten: de motards: nu met drie…
Na zes dagen de streek motogewijs grondig verkend, sommigen de zadelpijn verbeten en telkens opnieuw een gezellige avond doorgebracht te hebben, vertrokken Guy, Luc en Marc opnieuw richting België.
De moto’s op de remorque… en klaar voor vertrek
richting Kalken (1 april 2006)
Met hun vertrek startte de paasvakantie. Rudi en Christiane (de gasten met wie we ons vorig seizoen afsloten) kwamen in gezelschap van Broos en Cynthia hier enkele dagen vakantie nemen. Het was een heel leuk weerzien en ontmoeten.
Naast de aanwezigheid van de zon kwamen ook Rudy, Lieve en remorque vol spullen (merci daarvoor!) en mams en paps onze gasten vergezellen.
Gewoon zalig genieten van de lentezon… (5 april 2006)…
en -beschut voor de wind- ‘savonds apero op terras
Familie Camps waren de volgende gasten: viool, dwarsfluit, schaken, bergwandelingen en zelfs onze lichtbak aan de praat gekregen.
Rustig, maar aangenaam.
De eerste avond van seizoen buiten dineren !
(7 april)
aperitief –achter de hoek- concert
(11 april)
Stilte voor de storm…. Vorig jaar waren Hans, Tamara en Anneleentje tijdens paasweekend al eens komen ‘proefdraaien’, dit jaar namen ze Gunther, Annick, Hugo en Christa mee. Van aan de toog hadden we al naar elkaar gezwaaid, maar dat het zooo zou klikken, hadden we nooit durven dromen.
Samen met hen en Patric, Katrien, Bernard (Robert DN) en Marina werd onze schuur-bar deftig ingewijd, aten we tot ’s avonds laat buiten op terras tapas, vierden we Annicks verjaardag en zochten we naar paaseieren.
Met andere woorden: een fantastisch paasweekend!
Pre-aperitieven in schuur-bar
(14 april) …
Paasontbijt inclusief de cava voor de jarige
(16 april)
Zonder adempauze vlogen de volgende weken voorbij: geen volledige bezetting meer, maar wel voortdurend gasten in ons ‘etablissement’. Michel en Monique kregen een avond het aangename gezelschap van Alex, die ons opnieuw koos als vertrekpunt van zijn fietsvakantie. Alex kruiste op weg naar Spanje Katrien, Patric, Marina en Bernard na hun Barcelonatrip. Marc en Mieke vervoegden hen. Opnieuw heel leuke en gezellige avonden. Ook Nele, Donald, Siebe, Wilfried en Micheline kwamen hier opnieuw enkele dagen genieten – en wij met hen.
Ondertussen waren we al eind april. De weergoden kenden even een dipje…. Wij daarentegen….: Alex terug van fietsvakantie met een fiets verdubbeld in waarde en Michèle en George. Zware avonden, gezellig flaneren in Toulouse en nog meer: onze bar had voortaan een naam: “ The pussycatbar” …. ofte Venez-vous dilater la rate dans le bar pussycat…. U bent gewaarschuwd. 

De eerste week van mei zomerde het opnieuw fantastisch – ja , Alex was er niet meer…- en daar hebben we samen met Katlijn en Chantal van genoten. Terwijl zij op uitstap gingen met de kabouter, rustten wij even uit en zorgden we dat er elke avond een feestmaal op tafel stond.

Zes mei hadden we een avondje vrij. Jan en Fran kwamen uit Montpellier afgezakt en samen zakten we nog verder af… Samen lekker uit eten. Want vanaf de volgende dag opnieuw vier kamertjes. We keken er naar uit en het was inderdaad de moeite. Samen met Paul, Dominique, Cyriel, Rita, Alain en Mieke werd the pussycatbar met een schitterende tapasavond opnieuw mooi ingewijd. De tranen rolden over de wangen tussen de verschillende tapas door, vanuit de keuken hoorden wij schaterlachen. Doet altijd deugd. Dé Montségur, petanquewedstrijdjes en hilarische gesprekken… Het waren lange maar opnieuw onvergetelijke dagen.

Tapas in de Pussycatbar… (7 mei 2006) Aperitieven in zonnetje in tuin (9 mei 2006)
Een dagje na het vertrek van onze gasten trakteerden we onszelf voor de lange zomer nog op een lang weekendje België (12-17 mei): geboortefeest Lucas, familie en vrienden zien. We waren er klaar voor! Laat de zomer maar komen! 

Eind mei waren Robert en Christiane onze enige gasten. Als eerste chambres d’hôtes-ervaring wel wat jammer, maar we hebben ze flink in de watten gelegd. Heel gezellig!
Minder was dat stomme jagers het op onze katten gemunt hadden: Beer kwam er met een schampschot door zijn oor en de schrik van af, Cannelle (de grijze kartuizer) werd als konijn of everzwijn beschouwd en hebben we niet meer terug gezien…

ZOMER 2006
Ja , officieel begint hij later… maar onze zomer startte begin juni

Jean en Suske verblijdden ons vorig jaar al met hun bezoek, ook dit jaar kwamen ze op de terugweg even langs. Leuk. Anita en Ivo kwamen er onverwacht bij…. Net als later die week Viviane en Dirk leidde de chambres d’hôte-bijbel (Logeren bij Belgen) hen tot bij ons…. En wij vonden het uiteraard fantastisch! Ook Marie-Paule en William stelden hun gezelschap op prijs.
Een aangename, heel verschillende compagnie gecombineerd met schitterend weer en zachte avonden maakten deze week tot wat ze hoort te zijn: super!

Santé!!!!! (3 juni 2006) Op een mooie pinksteravond….. (5 juni 2006)
Ondertussen had ook Dirk zich hier geïnstalleerd – deze terminologie is hier op zijn plaats als je tien nachten blijft…. Samen met ons zag hij – na de vele wandeluren- verschillende gasten de revue passeren en onze lieve Charlie (dolfke) overrijden… 

Robert, Agnes, Julien, Marilyne, Tony en Veerle…. Bijna elke vlaamstalige provincie vertegenwoordigd. Resultaat: hilariteit, aangename babbels en heel heel heel veel plezier.
Tussendoor nog een blitzbezoekje van Katlijn, Olli, Fran en Jan. Merci mensen: het was hartverwarmend!

Diner op tweede terras (12 juni) Natafelen (19 juni)
Van hartverwarmend, leuk, gezellig en verrijkend gesproken…. : André, Rita, Habib, Paula, André en Mieke waren onze volgende gasten in juni. Vooral Andrés –die van Mieke ook natuurlijk – vitaliteit staat ons nog heel sterk voor ogen…
Jij bent de reden dat Greet zich heeft vastgebeten in de yoga en op die manier een hele zomer lang gespaard geweest is van pijn in de rug! 

Ondertussen waren ‘dé motards’ hier ook terug… En de aandachtige lezer weet dat ze nu met vier waren! Een kort terugzien want de volgende ochtend vertrokken ze vroeg richting Spanje. Een weekje later mochten we ze bij hun terugkeer opnieuw een avondje verwennen. Benieuwd met hoeveel ze volgende keer komen? – kan die remorque nog uitgebreid worden??
Habituées Jurgen en Maaike – en de nog ongeboren Lou!!!! – zorgden net zoals Jan en Eline voor een feilloze overgang naar de drukke maand juli. Zo onder de verzengende zon met vriendjes en familie leek het ook voor ons nog hééél even vakantie…. Maar we keken er naar uit: naar dé start.

Ze waren met zeven, kenden elkaar al heel lang, kwamen uit West-Vlaanderen en bezorgden ons heel gezellige avonden. An, Katrien, Lut, Marij, Pol, Damien en Geert, we hadden al een zwak voor Westvluten en jullie waren voor ons de levende bevestiging! Heel veel gelachen, een snelcursus Westvlaams, samen op terras naar finale Wereldbeker voetbal gekeken, de tour gaan bekijken, een waar kabouterproject (zie einde verslag themafoto’s),….

Groepsfoto (13 juli) Finale voetbal (9juli)
Na de doortocht van de Tour de France le quatorze, het vertrek van de West-Vlamingen was ook de volgende week volgeboekt… En hoe? Martine en Philip (lees: bol), van échte habituées gesproken… kregen het gezelschap van Herman en Carine, Lieve en Rudy, mams en paps (in onze kamer), Olivier (heel even een kamer en dan in de tent!), heel even An en Nathalie wiens kamer/plaats werd ingenomen door Danny en Kathleen. Voila, een hele boterham. 

Bol vergastte ons opnieuw met een nieuw receptje – tartaar van zalm – op de tonen van Purple Rain, voorziene wandelingen werden ingeruild voor dagje schaduwterrassen in Mirepoix (het was écht wel heet), kevers werden van heel dichtbij bekeken, frankrijk werd zowaar drankrijk, het zwembadje in de tuin werd bevolkt door veertigplussers,…

Na warmte-onweder tapas in de schuur
(19juli)
Filmpje kijken onder sterrenhemel
(21 juli)
Die week organiseerden we ook voor het eerst voor de liefhebbers een picknick aan hét riviertje, rivière des princes, l’Hers. Iedereen gaat zoals hij verkiest (te voet, met de fiets, auto,..) naar de afgesproken plaats, waar wij tegen half één alles hebben klaargemaakt voor een flinke picknick.
Aperitiefje, hapjes, slaatjes, kaasschotel, wijntje, water, bier… en voor de sportievelingen een duik in het water. We herhaalden het deze zomer nog enkele keren: steeds met evenveel succes.
Picknick aan l’Hers (20 juli)
De geleidelijke wissel in het weekend maakten Louis en Zeef samen met ons mee, van de éne gezellige bende in de andere.
Totaal verschillend, iets rustiger maar nog steeds heel plezant! Samen met Christophe en Evelien, Rika en Rémi, habituées Luc, Carine en Jeroen kwamen ook nog Luc, Sabine en Eric en Geertrui. Opnieuw bakske vol…. Opnieuw super leuk.
Van Jeroen (en Carine) kregen we onderricht in chocoladetaart bakken, Remi en Rika namen de kabouter mee, we kregen frambozenplantjes, we aten voor het eerst eens op de binnenkoer, opnieuw een filmpje onder de sterrenhemel en we vierden samen Erics verjaardag zoals het hoort,…. Leuk!
Voor het eerst op de binnenkoer!!! (27 juli)
De laatste dagen van juli kregen Eric, Geertrui, Luc en Sabine het gezelschap van dé Wiem (11kg lichter), Veerle, Alain en Annemie. En ze misten hun entrée niet…
Het beloofde een zwaar weekje te worden. Samen met de familie Coessens keken we naar (vallende) sterren, een dagje later met Katrien en Kris keken we naar een filmpje onder de sterrenhemel en een van de stoel vallende Luc – maar slapen deed hij niet hoor, le gros déguelase…
Juli werd besloten zoals we ze al een ganse maand hadden beleefd: onwaarschijnlijk heet, veel gelachen, goeie gesprekken,….. enzovoort – ik val écht wel in herhaling, maar zo hoort het. 

Augustus diende zich aan. Onder een stralende hemel zouden we alweer gaan picknicken… Deze keer verkozen de gasten per fiets te gaan…. (ho nee, is goed te doen hoor… maar met een volle maag en een wijntje plus zonneke op uw bolleke terug – lees: bergop- fietsen was voor enkelen toch wel zwaar)
Desalniettemin: een aanrader!!!

picknick (1 augustus)
De laatste twee dagen van hun verblijf werd ons bourgondisch gezelschap uitgebreid met Fran, Jan, Stefanie, Koen en klein Jefke. Oma content. 

Maar het werd een ware apotheose: eerst samen hééél uitgebreid aperitieven op terras, eten in de pussycatbar en daar heel lang blijven plakken….
Terwijl wij eigenlijk wel héél goed wisten dat we de volgende avond (4 augustus) zwaar corvee hadden: diner in twee shiften, eens voor acht en dan nog eens zestien (locals). Maar we hebben het, met de nodige hulp bij het serveren, gehaald!
Merci daarvoor… en voor al de rest natuurlijk!

Zaterdag 5 augustus. Grote wissel…. volledig nieuwe bezetting… En van bezetting gesproken… Wat de eerste uren heel aarzelend, wat aftastend gebeurde eindigde na vier dagen in een pijnlijk afscheid, want we dachten dat we het toppunt van lachsalvo’s gehad hadden… toch niet. Lachen tot het pijn doet – vier dagen lang. Paula, Rudy, Guido, Chris, Jean – Pierre, Christine, Annette, André, Dirk én Nelly….- en op de laatste twee dagen ook Sophietje…
Dé compagnie, zondag 6 augustus Stilte voor de storm, dinsdag 8 augustus
‘k Hoef er weinig woorden aan vuil te maken, het ligt nog zo levend in onze herinnering : het was schitterend…. Zelfs bij het schrijven, krijg ik de grijns niet van m’n gezicht…
Wat was er dan zo schitterend, wel… mooi weer was bijzaak, mensen die houden van het lachen en het leven, lekker eten en drinken, samen met een performster van (groot) formaat aan één tafel in vakantiestemming…. Ja , dat geeft vonken – voor liefhebbers zie geluidfragment verder…- We gingen ook picknicken en Paula, Rudy en Sophie zorgden zelfs een avondje voor opdrachten… 

Van een wielerkoerske de berg hier op, het professioneel verzorgen van een wielrenner, het timmeren van een kaderke op de tonen van vrouwlief die zingt, het inpakken van Rudy’s hoofd tot de zonnegroet en al zingend het Oedipuscomplex uitleggen… Hilariteit.

Hoe leer ik vissen??? Met Rudy … 8 augustus Zo, een barbeeltje,
flinke fiere Rudy!
De billen van Il Postino worden heel
vakkundig ingewreven … 8 augustus
… en even vakkundige begeleiding
voor de zonnegroet.
Deze zomer hadden we wel alles gehad…- dachten we, gewoon nog eens stevig mijn verjaardag vieren en dan rustig uitbollen septemberwaarts… maar niets daarvan.
Of toch wel iets : mijn verjaardag hebben we stevig gevierd (onder het motto: je wordt maar éénmaal dertig…). Greetje had alles mooi geregeld: een dagje vrij, onze gasten waren die avond zelfvoorzienend of hoe zeg je zoiets als je gewoon wil zeggen: ze hebben gezellig onze ‘infrastructuur’ gebruikt om een lekker maal te maken terwijl wij (samen met sophietje, paula en rudy) aan het flaneren waren in Toulouse… 

Trouwens, lieve mensjes nog eens bedankt voor de fijne attenties!

op jullie gezondheid: cava…. !!!!!!!!!!!!!!!! (10 augustus)
Paula, Rudy, Guido, Chris, Sophietje hadden ondertussen het gezelschap gekregen van Willy, Christine, Raymond en Sien. Na de performster van wereldformaat kregen we de blitzoptredens van Willy. Hij schitterde, echt. Een fijne, intelligente mens die je toch kon doen huilen van het lachen…. En samen met hem, ook Christine en Jan en Geert (les deux G…)…
Weet je, voor het eerst in onze nog korte lesdeuxfgeschiedenis werd er gedanst… Een trend werd gezet. Niet alleen gedanst, geciteerd uit Shakespeare, uit Apocalypse Now – i love the smell of napalm in the morning…-, gekaraokeed (???) uit het Belgisch repertoire met als hoogtepunten Soeur Sourire en Sandra Kim…. 

Echt schitterend!!!!!!… Je sais, je sais… – on n’oubliera jamais….!!!

12 augustus…onvergetelijke avond in the pussycatbar…
Een filmpje, wat rust, maar toch voelen dat het allemaal zoooo mooi, maar toch zo fragiel is. Ja dat zijn dingen die moeten samengaan blijkbaar… Maar toch, een grijns en een traan – van ontroering…. – want weet je, heb ‘ Ik hou van u’ nu keihard aan staan…. Het was als het ware een heel mooie samenvatting van de afgelopen maanden. 

Maar neen, samenvatting bleek te vroeg…

Onverwacht kwamen nog ‘nonkel’ Hugo, Helga, Annemie, Jos, Patrick, Katrien, Kaat en Geert langs… Een trend was gezet…. Terwijl er tijdens de apero nog serieus ‘gekathaard’, over kleinkinderen, jongensdromen en meer gepalaverd werd…. Eénmaal in de schuur: franse chansons aan … en de veertigplussers –is géén eufemisme hoor…- zijn niet meer te houden…..

Een trend gezet… 16 augustus 2006
Na een korte franse belegering (een trouwfeest in de buurt), opnieuw les flamands, les flamands, les fla les fla ,les flamands…
Hans en An (met de fiets!), Stefan en Catheline, Jean-Marie en Agnes. Mooie gezellige zachte zomeravonden op het terras met heel vaak een even gezellig (duvel) staartje in de schuur…
Gezellig tafelen op terras… 21 augustus Sfeervol dineren en aprèsdineren… 23 augustus
De compagnie werd nog uitgebreid met Christ, Cindy en Thibault en nonkel Hugo en Helga die maar geen afscheid van ons konden nemen. 

Samen vierden we het tienjarig huwelijk van Cindy en Christ, samen met Thibault redden we een klein snoezig poesje (Disco cache-cache) en Jean-Marie leerde ons een meesterlijke paella maken (die we al enkele keren met succes hebben kunnen imiteren, merci)!

Voila, 26 augustus… de grote leegloop. Doet best wel raar, went blijkbaar nooit –zelfs niet met onze jaren ervaring…- Meer dan honderd dagen ons huis vol gasten, elke avond koken, elke avond feest… en dan : alleen in dit grote huis.
Maar laten we eerlijk zijn, het deed ook ontzettend deugd! Om de overgang niet té groot te maken, kwamen Herman en Edith onverwacht een avondje/nachtje langs met de fiets. Een heel gezellige rustige avond met sterke verhalen en een leuke sfeer – zo iets als een zalige methadonroes in onze ontwenningsfase… denken we toch. 

Dan, september, écht alleen. Heel even toch. Hebben er tenvolle van geprofiteerd, des te meer omdat het hier opnieuw putje zomer leek, de dertig graden werden dagelijks gehaald en het riviertje kreeg ons meer dan eens op bezoek…. Ook nog een weekendje naar Montpellier geweest bij Fran en Jan (en Daveke en mama Annie) om life op de trouwplannen te toasten. Dat deed pas deugd: écht vakantie! Dave nog enkele dagen bij ons gelogeerd en samen nog wat vakantie genomen. Zalig.

Om weer warm te lopen voor de volgende weken, konden we verschillende “eters” met een lekker diner verwennen. Gezellige avonden in de schuur Na enkele zware warmteonweders leek het hier ineens herfst… Nat en frisjes. Hubert en Cynthia op weg naar Spanje werden met onophoudelijke regenbuien verwelkomd. Danny en Rita die niet ver van Mirepoix aan het kamperen waren, kwamen hier onderdak vragen… en uiteindelijk verbleven ze hier een volledige week – ondanks het feit dat het opnieuw begon te zomeren….
David en Hans waren ook één nachtje onze gasten. Leuk, internationaal, en nog heel rustig… Dat veranderde, maandag 18 september: Danny, Rita, An en Mady kregen het uitverkoren gezelschap van Theo, Frank en Rémi.

Met wat ‘retard’ gearriveerd… het begin van een lange nacht
…met een laat ontbijt als gevolg… in het zonnetje!  (18-19/9)
Terug van uitstap en genieten op terras (21 september) gitaarlessen in schuur
(20 september)
Vier super gezellige avonden in een heel divers gezelschap waar iedereen evenveel van genoten heeft als ons –denken we toch… Vaak zelfs vertederend: de vriendschap onder mannen, en wat voor mannen.
Theo die zijn gitaarlessen kreeg, Frank die zomaar op terras een mooie tekening voor ons maakte en Remi die op de meest onverwachte momenten een heel interessant weetje uit de mouw schudde. Samen met de andere dames werd het vaak héél laat, misschien wel te laat… maar als je maar vier dagen samen hebt, moet je ze ten volle benutten, niet? 

Het was leuk, héél leuk – voor herhaling vatbaar! Als je gasten die elkaar van tevoren helemaal niet kenden, zomaar vanuit Antwerpen naar Ten Ede rijden om –nog geen week later- elkaar terug te zien… dan doet dat deugd…

De laatste dagen van september nog wat passanten…
Is anders, maar ook leuk.  Bovendien kregen we onze eerste Bner (bekende Nederlander) op bezoek: oud minister-president Dries Van Acht… De andere waren niet bekend, maar daarom niet minder geliefd… Aangenaam.
Nederlanders op weg met fiets naar Lourdes
(spot de Bner)   1 oktober 2006
Oktober, onze zomer was voorbij – maar daar gingen de weergoden niet mee akkoord: de eerste twee weken zomerde het nog geweldig (inclusief de onweders…). Van de rust en de zon genoten en tussendoor onze privé slaapkamer (de suite voor mijn ouders en vrienden als ons bakske vol zit…) eindelijk van een plafond voorzien en opnieuw geverfd.
HERFST 2006
20 oktober, de herfst officieel begonnen… Niet voor ons: eindelijk – na bijna vijf jaar- eens écht vakantie: Zuid-Spanje. Een verrassingsvakantie voor Sophietje samen met Daveke, Inge, Dimitri, Lucos, Fran en Jan…. Een weekje vakantie genomen (niet uitgerust maar wel enorm genoten) en nog enkele héél mooie zomerdagen gehad. Zalig! 

Zaterdagavond 28 oktober samen met Jan en Fran na een lange rit terug in Lasserre… Veel tijd om te acclimatiseren hadden we niet – gelukkig zomerde het hier ook nog, zodat we alleen maar heel snel moesten wennen aan het idee dat we vanaf de volgende dag opnieuw chambres d’hôteke moesten spelen…. Maar avec plaisir.

Het was een hele mooie week: Patric, Katrien, Stany, Valerie, Carine, Tanja, Michèle en Marc jullie zorgden voor een waardige afsluiter van ons seizoen 2006. Gezellig keuvelen in herfstzonnetje – er is zelfs nog gezond aan riviertje!!!-, muziekkwissen tot in de vroege ochtend, zelfs enkele Claude Françoisdansjes en een ongelofelijk gewaardeerde traktatie onze laatste avond.

Tapassen in de schuur , l’été indien even weg maar met vuurtje achter de rug,
toch nog in schuur… 1 november 2006
Begin november, einde seizoen. Einde van een prachtig seizoen. 

Het was hard werken, maar we hebben er enormement van genoten.

Jullie waren geweldig, bedankt voor alles!

Rest ons nog afscheid te nemen, bisous en à la prochaine…

Greet en Fien –vanachter onze toog,

On dirait le Sud
Le temps dure longtemps
Et la vie sûrement
Plus d’un million d’années
Et toujours en été….

 

 

Ridders, Carcassonne en de Table (d’hôtes).

Posted by on 5 oktober 2005 in Gasten - The real stuff!, Logboek van de werken | 0 comments

Lasserre, 05 oktober 2005Als ik nu schrijf: ‘het is van voor de zomer geleden…’, dan is dat volgens sommigen onder jullie misschien wel heel ruim gemeten… Maar het klopt, of toch niet : want het zomert hier nog steeds. Niet alleen worden – niet dagelijks- de vijfentwintig graden nog makkelijk overschreden, maar ook blijven onze gasten nog komen…
Dus, het is gerechtvaardigd te schrijven: een verslagje voor de zomer, eentje er na. En dit is dit van na zomer 2005. Sceptici vinden dat het hoog tijd werd dat deze site werd geüpdatet, welnu: ons antwoord.

MAART – APRIL 2005

Terwijl het de eerste tien dagen van maart nog echt wel koud was, leek het alsof er met de vijftiende een serieuze ommezwaai werd gemaakt.  De temperaturen haalden ineens vlot de twintig en ook het zonnetje was van de partij.  Een uitgelezen moment om nog enkele kleinere ‘buitenwerken’ te voltooien of te starten:  het muurtje dat reeds bezet en gekaleid was (zie vorig verslag) kreeg een tekstje, met wat recuperatiemateriaal ‘toverden’ we drie filmrolletjes in de tuin, de moestuin kreeg een ‘terrasje’ met rivierstenen, de compost werd ingespit en we plantten reeds enkele plantjes.
Na de toch wel uitzonderlijke lange winter was elke reden goed om buiten van het zonnetje te profiteren.  Onze avonden werden gevuld met het voorbereiden op een drukke paasvakantie.  Kamertjes in orde maken, wassen, strijken, menu’s opstellen en wat opruimen.

half maart 2005 – wat kleine werkjes in de tuin
Tijdens de eerste week van de paasvakantie kwamen er redelijk wat bekenden op bezoek: voor sommigen was het de eerste maal, voor anderen was het om er echt eens van tussenuit te zijn en vervroegd van lente-zomerweertje te proeven en voor nog anderen was het om – onder andere – de handen uit de mouwen te steken. Onze schuur kreeg van Luc een ware ‘poort’ – ook al was het voor deze meer een groot raam – . Enkele dagen ‘hard labeur’ van de schrijnwerker, zijn madam die alles van een grondlaagje voorzag en uw gastvrouwen die hen van de nodige apero voorzagen. Het resultaat is schitterend! … maar wat wil je voor zo ‘nen prijs’…

Ondertussen kwamen de klokken hier ook langs, niet alleen die van Rome, ook die uit Kalken. Op paasmaandag waren we met veertienen voor een gezellige zware tapasavond: gasten uit verschillende hoeken van Vlaanderen en zelfs enkele Nederlanders. Na het avondeten werd er vaak laat nagekletst en bekeken we zelfs enkele 8mm-filmpjes. Het was een drukke maar heel plezante week, met regen en zonneschijn.. Als dat niet mooi samengevat is!

net zacht genoeg om buiten te aperitieven gezellig nakletsen in een overvolle ontbijtruimte
– eind maart
het ‘cadrement’ voor de poort samen met
haar zwoegende ontwerper
hoffelijke rokers in schuur (met poort!)
De tweede week van de paasvakantie kondigde zich iets kalmer aan – lees: geen volledige bezetting meer – , maar niets daarvan! Habitués als Vera en Rudy (zie vorig verslag en nog verder in verslag!), Rik en Eva Sabayon (zie eerste verslag) zorgden samen met Willy en Lydia voor nog een drukke heel gezellige week! Van een bewogen spelletjesavond, het obligate bezoek aan Café des Sports – dat bij ons in de woonkamer nog een serieus staartje inclusief kerkliedjes kreeg – tot ware onthullingen tijdens de apero. Was daar niet ‘toevallig’ Lydia Protput onder ons? (Lydia, vergeef het ons dat we dit schrijven, maar we hebben er samen zo om gelachen dat ik het echt niet kon laten hier te vermelden! Maar beloofd, we doen het nooit meer opnieuw als je hier samen met Willy nog eens komt wandelen!)
apero in onze ruimte— begin april 2005— swingende kerkliedjes, of je het nu wou of niet…
strategisch spel de ene kant, pokeren de andere kant uitzwaaien van Willy en Lydia vanuit de kamers
Het spelletje was begonnen… niet dat van ‘drei kluiten’, maar dat van vijf dobbelstenen en ook dat van onze fantastische job! Vier onverwachte gasten (Yves, Sarah, Jurgen en Maaike) met wie we onverwachte gezellige en heeeeel lange pokeravonden hebben gehad. Alsof dat nog niet genoeg was beloofde men ons in de nabije toekomst een schitterende meerwaarde voor onze chambres d’hôtes… (wordt vervolgd, voor de aandachtige lezer). Samen met enkele table d’hôters uit de omgeving kwamen ook Alex, Koen, Veerle en Luna hier aan. Voor de eerste waren we een ideale start voor een mooie (maar wel vrij koude,natte en harde) fietsvakantie. Voor de drie laatste bleven we gedurende vijf dagen de gezellige (uitval)basis voor leuke uitstapjes en heel gezellige bijklets- drink – en eetavond-en middagen.
Na een gezamenlijk bezoek aan Carcassonne, een mooie afsluiter van een mooie vakantie, lieten we onze vriendjes achter op de luchthaven van Carcassonne. Alex gingen we de volgende dag halen op het station: moe, zadelpijn maar tevreden over de voorbije prestaties, ervaringen en ontmoetingen. Vertelstof voor opnieuw een gezellige avond. We vallen in herhaling… maar zijn daar niet rouwig om. De aprilse grillen hadden zich de voorbije week van hun grilligste kant getoond: redelijk veel wind en af en toe een bui. Maar eenmaal opnieuw alleen begon het ineens te zomeren. Een ideaal ogenblik om de werken aan ons tweede terras aan te vatten. Met hele goede voornemens en nog veel meer moed begonnen wij aan deze onszelf opgelegde opdracht… Uitmeten, pas leggen, … het lukte maar niet – of beter: het vlotte maar niet. Is hier niet alles een beetje ‘scheef en nonchalant’ in la douce? Wij gaan ons toch niet bezondigen aan stiptheid en stijfheid????
Nee we maken er een nonchalant Grieks Marokkaans mediterraans terras van, eentje dat er al altijd lijkt gelegen te hebben en door de tand des tijds wat gaan verzakken is…
En dat is ons gelukt! Op twee dagen tijd maakten wij een “zonovergoten” terras (niet met de betonmolen maar met de hand gedraaid, want die eerste lieveling kregen we maar niet aan de praat!). Terwijl de zon flink haar best deed om het zo snel mogelijk te laten uitdrogen en wij deze activiteit geregeld vertraagden met de tuinslang, waren wij bovendien ook nog getuige van de eerste vlucht van die reuzevogel uit Toulouse. De A380 (en met haar enkele sportvliegtuigjes van waaruit alles werd gefilmd) draaide zich boven Lasserre om nadien naar haar nest terug te keren.

Een van de laatste kruiwagens beton voor ons zacht hellende mediterraans terras.
28 april 2005

MEI – JUNI 2005

Begin mei kregen we Katrien en Patric op bezoek met wie we ons terras al onmiddellijk inwijdden met een lekker glaasje rosé en een BBQtje. De volgende dagen werd er naast genoten van de rust uiteraard ook wat gewerkt: er werd een ‘paadje’ naar het terras gemaakt en het terras werd gekaleid… wat de mediterraanse indruk nog versterkte. Ook Johan en Brigitte kwamen ondertussen van de omgeving en het mooie weer genieten. Vanuit Lourdes trakteerden zij ons bovendien op een groot Mariabeeldje… Onze zomer kon dus niet meer stuk. Ondertussen werden wij bovendien nog eens getrakteerd op een bezoekje van de twee sympathieke auteurs van de – ondertussen al heel bekende – gids: Logeren bij Belgen. Deze gids miste zijn uitwerking niet! Of was het allemaal te wijten aan het Mariabeeldje… wie zal het zeggen???

Terwijl we even geen gasten hadden metsten we banken op ons nieuw terras… Ze waren nog niet droog of daar waren al nieuwe bekende gezichten Ruth en Katlijn, die naast het lekkere zonnetje ook nog getuige waren van de vijfvoudige bevalling van Rosti. Op twaalf mei werden we vereerd met het bezoek van onze oudste gast (tot nu toe), Leon – 83jaar- in gezelschap van zijn zoon. Leon had net zoals alle andere weerbare mannen tussen 16 en 35 jaar in 1940 op bevel van de regering moeten vluchten voor de Duitsers. Na enkele weken belandden zij per fiets in Olonzac. Vijfenzestig jaar later heeft hij hier dat plaatsje opnieuw bezocht. Sterke verhalen bij een frisse pint en tijdens het diner verzekerd!

Eind mei kregen we nog wat gasten, die bovendien ook nog getuige waren van ons eerste Communiefeest. Het was al weken schitterendweer, maar uitgerekend die zondag (22/5) was het koud en regende het. Tweeëntwintig man dan maar in de schuur gezet… Het feest werd – zoals het hoort, hier althans- afgesloten met het bekijken én beleven van een belangrijke rugbymatch op TV… en met de nodige wijn in de vrouw met tranen. Net voor onze andere sympathieke gasten aan de apero moesten, waren de feestvierders hier buiten.
Het communicantje in vol ornaat,
ook achterzijde interessant
(grote strik op de poep!!!!)
Het was een lange leerrijke zondag!!!

Begin juni werd het dan echt weer zomer, niet alleen meteorologisch… Lees: het werd opnieuw wat drukker. Nathalie, Marc, Nicole, Jean en Suske kwamen de boel hier wat nieuw leven in blazen. Wat gaan zwemmen, wandelen en genieten van de rust overdag en ’s avonds heel plezante uren in de schuur. Veel gelachen en gekaart. Ook Jurgen en Maaike zagen we terug met ons cadeautje!!!, alvorens ze hun reis richting Spanje voortzetten.
Merci beaucoup, nogmaals, want samen met heel veel gasten hebben wij er al ontzettend van genoten!

gezellig tafelen in de schuur (4/6)

Tijdens de week die daar op volgde gingen we een gaste afhalen in Carcassonne, die hier vier dagen van de rust, de natuur en het lekkere eten kwam genieten. Samen met haar ook Leo en Monique, levensgenieters op een schitterende BMW-motor… De trouwe lezer van dit logboek weet zo al wat nu komt… Inderdaad, Greet heeft weer een ritje versierd! Op 13/6 kregen we bezoek van de bekende en sympathieke foodfotograaf Kris Vlegels die hier verschillende filmrolletjes vol ‘schoot’ van het koken, de gerechten, de sfeer…. Een superleuke ervaring! Wij zijn uiteraard reuzebenieuwd naar de resultaten. Deze foto’s en enkele van onze recepten zullen begin november verschijnen in het boek “Table d’hôtes – Aan tafel bij Belgen in Frankrijk”.
’s middags lunchen op terras —- 13/6 — foodfotograaf Kris Vlegels aan het werk
Ook de tweede helft van juni bleef het mooi zomeren en bleven wij voortdurend enkele kamers bezet hebben. Rustige avonden met enkele jonggepensioneerden en een koppel uit Namen waarvan meneer héél actief en geïnteresseerd in de filmwereld. Interessante en leerrijke gesprekken. Ook onverwachte gasten als Steven en Magali en opnieuw (!) Jurgen en Maaike zorgden er voor dat we van een echt mooie gezellige verscheiden maand juni mogen spreken. Lange pokeravonden en veel gelachen! Ook wij hadden een geschenkje voor Jurgen en Maaike: ons Geraldineke (uit het nest kleine poesjes) mocht mee naar Sint-Niklaas alwaar ze ongelofelijk in de watten wordt gelegd!
De laatste – hete- week van juni waren Houcine en Danny onze gasten. Naast spontane poëzievoordrachten en interessante babbels kregen we van hen ook nog een namiddagje les in de Tunesische keuken. Heel leuk… en leerrijk. Want het voorgerechtje “Brick à l’oeuf” is deze zomer uitgegroeid tot één van onze succesnummers!
lange warme pokeravonden en nachten        22/6
genieten van de langste dagen van het jaar Tunesisch koken met Houcine en Danny
JULI – AUGUSTUS 2005

De eerste vijf dagen van juli waren zo wat de heetste van de zomer, ondertussen kregen we hoog bezoek van Meneer Tamminga en Liliane. De heel lange ochtenden voor het ontbijt en de digestiefkes met passende interessante en hilarische gesprekken, zullen we ongetwijfeld nooit vergeten! Samen met de take-off van juli kwam ook heel wat regen en wind. Totaal niet gepast om een vakantie te starten. Gelukkig lieten Hans, Anne en Gert en Klara het niet aan hun hart komen. Ze waren hier toch lang genoeg om nog van de zomer te genieten. Ze kregen ook nog één avond het gezelschap van familie De Graeve uit stad Wetteren. Kort maar krachtig en heel plezant! Na de drie dagen “kwakkelzomerweer” kwamen samen met de zon ook An, Els, Filip en Martine aan. Het begin van zware babbelavonden over de toekomst van het koninkrijk België. Fabiola moest er meermaals aan geloven, maar één ding staat vast: de nieuwe koning die zal opstaan is de verzwegen Kongolese zoon van Boudewijn, AMADOU I. Of zoals Gert in gastenboek schreef: ‘Aan alle muzungi’s van begin juli 2005: rendez-vous à la fête d’inauguration de AMADOU I roi de la patrie congo-belge!”. Ook Alwin, Cindy en mams en paps konden kennis maken met deze amadougekte. Tussendoor werd ook nog briladvies gegeven, kreeg het stuk achter het huis een stevige (bosmaai)beurt van An, was onze tuin een te hellend vlak voor zwembad, onthulde Filip wat van zijn keukengeheimen, kreeg Le Py en Haut dagelijks bezoek, bekeken we samen na het diner onze eerste filmprojectie onder een schitterende sterrenhemel en werden aan tafel een aantal ‘culinaire orgasmen’ bereikt. Op die manier zijn de eerste dertien dagen van juli het best te omschrijven!

Twee koningshuiskenners over de toekomst rondje brillen doorgeven
aperitieven uitdelen van de verfrissende cinemaversnaperingen
tijdens voorfilmpjes
Rond 15 juli kwam een grote wissel. Alle kamers kregen andere gasten, en er werd wat over en weer verhuisd! Met zevenen in één kamer, twee op terras, nog anderen naar een Auberge in de buurt… maar ’s avonds altijd mooi herenigd aan de avonddis! Met twee families (De Decker – De Kegel, die u waarschijnlijk nog kent van vorige zomer!), een bieman en zijn beste maatje Marian, Luc, Karin en hun zoon Jeroen gingen we de derde week van juli in .

Opnieuw een heel verschillende maar ongelofelijk leuke week. Van honing tot duvel, lange kaartavonden, rondje fietsen ronselen in de buurt, de laatste (snurkende) bruine beer gespot op ons terras, fotosessies, tourritten (jammer genoeg zonder Boonen, hé madammen) en opnieuw een filmpje onder de sterrenhemel.

start fietstocht na het ronselen van de fietsen begin van een lange kaartavond (voor de Duvels)
gezellig tapassen in de schuur (onweer) de laatste bruine beer….
Nadat Mieke, Erwin, zoon en neef ons opnieuw hadden uitgekozen als tussenstop naar Spanje, kwamen Dirk, Martine en Nele hier aan. De eerste avonden nog rustig, zelfs een weekendje niet gekookt – nogmaals onze excuses daarvoor Dirk!-) -) Niet gekookt omdat alle kamers behalve Hulot dan verhuurd waren aan een Franse familie die hier vanuit alle hoeken van Frankrijk waren geland om een doopfeest te vieren. Maar éénmaal maandag 25 vlogen we er weer in, opnieuw met nieuwe en leuke gasten. Trui en Pascal, Leo, Maryse en Arno, mams en paps opnieuw, Jan en Eline en Johan en Inge. Moppen tappen, tetteke lek, gezellige avonden op het terras, Arno die ons helpt hapjes maken, Dirk die voor ons om brood en krant rijdt ’s ochtends en Trui en Pascal die hier hun (22ste ?) huwelijksverjaardag vierden, iedereen trakteerden op cava en van de gasten een volle bus slagroom kregen …want indien trek, altijd mogelijkheid tijdens de picknick tot tetteke lek!
stilte voor de storm Arno brengt fier zijn zelfgemaakte hapjes
de feestvarkens toasten op nog eens zoveel en nog meer jaren!
Op zaterdag 30 juli werden de gelederen nog danig versterkt: Vera en Rudy (remember??), Luc en Sabine (also remember??), Mark en Ton (twee hele lieve Nederlanders) en Daveke, Fran en een nichtje van hun. Met andere woorden die avond hadden we een hele grote uitgebreide tapastafel voor zeventien gasten. Allemaal in de schuur, want – dat weten we nu al – als we met velen zijn laten de weergoden ons ’s avonds graag in de steek.
Desalniettemin was het een schitterende avond, die tot in de vroege uurtjes verder heeft geduurd. Vijf van de zeventien gasten –de jongeren én bekenden- sliepen noodgedwongen in de schuur (ze waren de eersten, maar bleken niet de laatsten te zijn!), mijn ouders in ons kamer en wij in de living. Van een maximale bezetting gesproken!
met zeventien gasten in de schuur een uitgebreide tapastafel …. 30/7
De laatste dag van juli kwamen ook Michèle, Mark en Sandrine (ook één van onze trouwste gasten) nog onverwacht drie dagen bij ons langs. Opnieuw gezellig. Samen met hen en onze andere gasten bekeken wij nogmaals een filmpje onder de sterrenhemel.
De eerste dagen van augustus was het even niet meer bakske vol, hadden we een paar dagen om op adem te komen, een beetje nieuwe reserve aan te leggen,… Veerle en ‘dé Wiem’ startten met een lange ‘les deux f-vakantie’ en een leuke paardrijdende Nederlander kwam onverwacht ook enkele nachtjes langs. Deze laatste koos er –noodgedwongen- trouwens voor om zijn laatste nacht in de schuur door te brengen aangezien wij weer voor een nachtje vol zaten, deze keer omwille van een huwelijksfeest. Dit was het startsein voor de drukte van augustus: vanaf zeven augustus opnieuw alles vol en, je raadt het: inderdaad, opnieuw allemaal heel leuke interessante en lieve mensen. Jos en Hilde, Wendy en Peter, Olivier en Liesbeth, Familie Vereecken, kathaar/ridder Tom, kathaar/ridder Karel en Kristien en Veerle kwamen Veerle en Wim voor een hele poos vergezellen. Het weer was opnieuw schitterend en er werd ten volle van geprofiteerd: lezen in tuin, zwemmen in riviertje, bezoeken van vergeten kastelen, spelletje petanque met aperitiefje … en uiteraard opnieuw ’s avonds gezellig tafelen én natafelen!

Op tien augustus, mijn verjaardag, hadden we de drukste avond van het seizoen: 22 gasten aan tafel! En, inderdaad, opnieuw een zware onweersbui zodat het binnen in de schuur moest gebeuren! Het was even wringen (zoals je op de foto kan zien zitten onze gasten tot tegen de poort!), maar éénmaal geïnstalleerd was het supergezellig! Onze lieve gasten hadden zelfs een geschenkje voor mijn verjaardag: een mooie klok die een plaatsje zal krijgen in onze vernieuwde schuur. Merci. Na het feestgedruis en de drukte kwam het spelletje “Cranium” op tafel. Een echte aanrader voor een avond/nacht vol plezier! Samen met het partyproofteam -alias de dolgelukkige ridders mét zwaard -, Wim en Veerle, Kristien en Veerle, Liesbeth en Wendy en Karel beleefden we opnieuw één van de leukste nachten van de zomer. Wegens verlenging van verblijf en wegens ‘complet’ sliepen Liesbeth, Olivier, Wendy en Peter die nacht in de ontbijtruimte. De volgende nacht konden ze opnieuw aanspraak maken op een kamer, Hulot.

natafelen      8/8 spelletje petanque      10/8
10/8      met 22 man in de schuur!
partyproof team, alias de ridders mét zwaard
Half augustus opnieuw een grote wissel. L’arrivée de Vincent en Brenda, Marcel en Gerda, Marie-Josée en Peter, famille Beignet en Geert en Jan. Een ontzettend gezellige compagnie die vaak – ondanks de taalverschillen- niet meer bijkwam van het lachen. Flinke wandel- en fietstochten, gezellig picknicken aan riviertje, stadsbezoeken,… en opnieuw ’s avonds altegaar rond de tafel. ‘Ruten 98’ en ‘kere keer were’, het werd allemaal netjes voor de fransen onder ons vertaald. Zoals ze zelf in ons gastenboek schreven: het waren niet langer ‘les petits belges’, maar deux petits français onder een ganse hoop Belgen. Het imago van de Belg kan voor deze fransen alvast niet meer stuk. Ook moto-Mike en Kris en Evy vergastten ons en de andere gasten op een heel leuk bezoek… Het is toch: hoe meer zielen, hoe meer vreugd, niet? Zeker als het gelijkgestemde zielen zijn…
Iedereen, ook wij, waren opnieuw heel tevreden over een schitterende vakantieweek. Onze gasten lieten ons dat die week ook uitermate voelen, wat toch echt wel een hart onder de riem steekt. Geert maakte voor ons een schitterend boeket van veldbloemen, we vonden op andere kamers een lekkere fles wijn, op nog een andere een Cd en een mooie tekening…
Merci, lieve gasten!
tafelen in schuur peter helpt het lam aansnijden      17/8

Schitterend veldboeket van geert en jan   18/8

De volgende gasten waren opnieuw heel verscheiden en leuk: Bernadette met dochter Femke, Marcel en Diane uit Durbuy, Rudy en Jozefientje uit Lochristi en Steven, Eve en mysteryguest uit Gent. Iets minder weer de eerste dagen (lees: regen, zwaar onweer in de bergen met hagel!), maar nadien toch nog kunnen genieten van het zonnetje en zelfs nog buiten gegeten. Op verzoek zelfs frietjes gemaakt (wat we normaal nooit doen!), maar die moesten wel binnen opgegeten worden zoniet zouden ze te snel afkoelen, hé Jozefientje! Opnieuw veel gelachen en gebabbeld. Opnieuw deugddoend.
Normaal gezien hadden we dan een paar dagen geen gasten, maar – u hoort ons niet klagen!- daar waren ineens Harry en Lydie (doorgezonden door Nederlandse collega’s op aanraden van Alex!) en nadien ook nog Lucie en An. Rustigere avonden met heel gevarieerde gesprekstof : van geesten, NEI therapie, fototoestellen, film tot vrouwenvoetbal. Lucie is trouwens hard haar best aan het doen om oud filmmateriaal te verzamelen zodat onze schuur op gepaste wijze kan gedecoreerd worden. Dank daarvoor.

SEPTEMBER 2005

La rentrée… de reclameblaadjes kondigden het al maanden aan. Ook voor ons, na wat minder drukke dagen: start van een boeiende drukke maand september! Roland en Martine uit Kortrijk waren de eerste en verbleven tien nachten bij ons! Als eerste kregen ze gezelschap van winnaar ( De Standaard) Piet en Magda en Fé en Lieve. Héél gezellige mooie avonden! Trouwens, wil je ook kans maken op een verblijfje “les deux f”, koop dan de eerste drie weekends van november De Standaard, daar wordt opnieuw een verblijf bij ons verloot! Schoolverhalen, keukengeheimen,… alles kwam aan de orde tijdens de lange avonden.

Op zeven september waren Roland en Martine er getuige van dat ook Thomas en Nathalie en Paul en Walter ons met hun verblijf vereerden. P & W, de ongelofelijk sympathieke eigenaars van het schitterende restaurant, Carte Blanche, in Gent. Toegegeven, we hadden echt wel klamme handjes: koken voor deze heren boezemde toch wel wat faalangst in. Maar we hebben ‘gewoon’ gekokkereld zoals we dat altijd doen voor jullie lieve gasten.. en het werd gesmaakt en goed bevonden. De faalangst verdween heel snel en maakte plaats voor heel veel plezier en vriendschap. Het waren écht heel mooie dagen in Lasserre, mede door onze fantastische gasten!

winnaars en andere gelukkigen   4/9 groepsfoto tijdens apero (andere gasten
nog aan het parkeren) 9/9
Toen op 11 september alleen nog Thomas en Nathalie overbleven van de gezellige bende, kregen zij compagnie van de ook héél gezellige mensen, Tom en Mieke. Ook Valerie en Ronny kwamen hier enkele dagen kamperen. Allemaal jonge mensen, allemaal genieters, allemaal Duvel drinken tot in de vroege uurtjes, allemaal genieten van lekker eten en allemaal samen op tocht in de Pyreneeën.
Een nooit geziene samenhorigheid! Alles mooi afgesloten met een filmpje (weliswaar al onder een fleecedekentje) onder een schitterende sterrenhemel!
Pim-pam-pet en Duvel tot in de vroege uurtjes    12/9
De ene gezellige bende verdween, een nieuwe maakte haar opwachting (16/9): Frank en Pascal en Ilse en Steven. Het klikte meteen! Er werd genoten: van het eten, de omgeving en van elkaars aanwezigheid. Na een paar dagen werd de bezetting opnieuw wat groter. De ondertussen ‘vrienden’ kregen het gezelschap van Nele, Duck en kleine flinke Siebe. Schitterend weer en een goedlachse compagnie zorgden er voor dat wij heel aangename avonden (en middagen!) op het terras doorgebracht hebben. Na het vertrek van Frank, Pascal, Ilse en Steven werd de leegte (ook in ons hart -)-)-) opgevuld door twee koppels “onverwachte” gasten. Nicolet en Albert, twee Nederlanders die ontzettend genoten hebben door de nabije (en niet zo nabije) omgeving helemaal te voet te verkennen en Annemieke en Steven. Opnieuw plezante sfeer. Met Nele en Duck nog eens wat bijgekletst, met de nodige wijn, tot in de vroege uurtjes… maar kleine Siebe was daar gelukkig ’s morgens om ons er op te wijzen dat overdaad schaadt! Een heel leuk weerzien!

Toen ook twee hele lieve Limburgers, Kris en Joke, besloten hier enkele dagen halt te houden en op zondag (25/9) onze laatste gasten Rudy en Christiane – in de regen- arriveerden, hadden we onze laatste drukke avond. Vier kamertjes bezet en iedereen aan tafel. Hééél leuk! Vanaf de volgende dag waren Rudy en Christiane onze enige gasten, samen met een stralende zon: heel lieve aangename mensen met wie we zo langzaam onze laatste week van het seizoen gingen afronden. Maar was daar niet de telefoon… Annick, Peter en kleine Luca – die zelf ook een schitterende chambres d’hôtes hebben in de Corrèze- kwamen bij ons om even op adem te komen.

aperitieven bij zonsondergang – tafelen in de ontbijtruimte –  eind september
OKTOBER 2005

Op twee oktober waren alle onze gasten de deur uit… Een vreemd gevoel : na meer dan honderd dagen nooit alleen in dit grote huis te hebben geslapen, waren wij onze eerste avond vrij! Maar ook wel lekker, want uitslapen! De gezellige drukte maakte plaats voor de stilte, best wel raar. Een vijftal dagen om ons boeltje hier wat op te ruimen, even op adem te komen en dan richting België te scheuren… Maar dan ging de telefoon…

Tuurlijk zijn jullie nog welkom: kleine en grote Louisa, Swa en Pol. Meer nog, wij hebben nog geen seconde spijt gehad van jullie komst want opnieuw al twee gezellige avonden achter de rug. Morgen vertrekken jullie, ook wij- naar onze vriendjes en familie. Om te rusten, te genieten, te feesten en met ons voeten onder tafel te schuiven.
We kijken er naar uit!

Ik denk niet dat ik de lezer nog moet overtuigen van het feit dat wij een hele leuke, plezante, aangename, leerrijke, grappige, drukke zomer hebben gehad. We hebben hard gewerkt, maar vooral hard genoten. Merci iedereen!
Wat vooral bij blijft zijn de flarden van een goed gesprek, de krampen in de buik van het lachen, de fantastische filmavonden, de uitgebreide tapastafels en jullie appreciatie. De lieve mooie woorden in het gastenboek, de geschenkjes, de waardering.

Na onze vakantie in België starten wij met de werken in de schuur. Tegen de kerstvakantie willen wij deze omgetoverd hebben tot een gezellige bar – eet – lees ruimte met houtvuur en zeteltjes. Om onze gasten ook bij minder of winter weer in de watten te kunnen leggen.

Nog dit, in de loop van het verslag konden jullie lezen dat er binnenkort een nieuw boek verschijnt bij Lannoo van dezelfde auteurs van Logeren bij Belgen: ‘Table d’hôtes-Aan tafel bij Belgen in Frankrijk’ met foto’s van Kris Vlegels. In dat boek komt onze chambres d’hôtes en onze keuken uitgebreid aan bod. Er staan zelfs enkele van onze recepten in. Het luxueuze boek zal te koop zijn in alle boekhandels. (29,95 euro). Wie het boek voordeliger wil, kan op zaterdag 26 november De Standaard kopen (voordeelbon!). Bovendien zal er een verblijf “les deux f” te winnen zijn!
Iedereen die ingeschreven is op onze mailinglist en al onze andere gasten zullen ook eerstdaags een mail krijgen ter promotie van ons Valentijnarrangement!

Rest ons nog afscheid te nemen – en dat doen we in stijl: met enkele mooie sfeerfoto’s van deze zomer –
au revoir en tot een volgend verslag,

Bisous, uw gastvrouwen,

Greet en Fien

 

 

 

Het is geen pizza, het is geen klassiek stuk … het is het langverwachte verslag: De (laatste) vier seizoenen!

Posted by on 27 februari 2005 in Gasten - The real stuff!, Logboek van de werken | 0 comments

Lasserre, 27 februari 2005

Finalement! Eindelijk! … en zo kunnen we nog even doorgaan.
Met de cézars nog vers op mijn netvlies gebrand en de oscars die vanavond de revue zullen passeren, heb ik me eindelijk eens achter de computer geplant. Neen, wij vrolijken ons weekend niet op met het bijwonen van hondenshows. Ja, wij zijn echt wel fans van ‘le septième art’ ofte – om het met Philippe Noirets woorden te zeggen: “le cinéma est notre dada”!
Langer dan een jaar is het geleden dat er nog eens een verslag in het logboek (van de werken) kwam… Inderdaad, ‘van de werken’ staat voortaan tussen haakjes in dit logboek omdat ondertussen onze chambres d’hôtes zo goed als voltooid is, althans wat betreft ‘l’intérieur’, want sinds deze week zijn we onzen ‘extérieur’ aan het ‘aménageren’… – zoals jullie kunnen zien, is mijn ‘Frans’ ontzettend vooruitgegaan!
Meer dan twaalf maanden, meer dan vier seizoenen, meer dan honderd twintig gasten, meer dan achthonderd liter wijn, meer dan zevenhonderd couverts, … Heel wat om op te tekenen, daarom zal ik het wat schematisch aanpakken – misschien vooral om zelf het hoofd een beetje boven water te kunnen houden. Bovendien zal alles met veel foto’s worden opgesmukt. Want die zeggen vaak veel meer dan vier alinea’s tekst, niet?

 

FEBRUARI – MAART – APRIL 2004

ofte: nog een beetje winter, volop lente.

Hier start het waar het vorige logboekverslag stopte, onder andere met de belofte om jullie op de hoogte te houden van de werken aan onze nieuwe leefruimte. Toen de grote werken (dak, ramen, gat naar onze mezzanine en nieuwe houten vloer) door Momo voltooid waren, konden wij beginnen aan de afwerking.

Momo maakt opening naar onze mezzanine en Greet plakt van op stelling (feb. en maart ’04)
Tot ’s avonds laat werd er gevoegd (maart ’04)

Er werd geïsoleerd, gyproc geplaatst, geplakt, geverfd… en de drie muren met rivierstenen werden met leem (chaux) opgevoegd. Een werk van lange adem (meer dan 150 uren aan gewerkt!) en kapotte vingertoppen. Dit alles tegen een wisselend decor: bevroren landschap met een ijskoude wind die door alle spleten tussen de stenen nog kon (chaux chaux chaux – tot we er echt bijna misselijk van werden- maar froid froid froid!), schitterende zonovergoten vergezichten, opgesmukt met onze heerlijk ruikende mimosa, enkele verdwaalde sneeuwvlokken,…

We hebben gezwoegd ( op vier april 2004 konden we gaan inrichten! ), maar ondertussen al langer dan een jaar genoten van het schitterende resultaat! Dat waren onze hoofdwerkzaamheden tijdens februari en maart, Greet was ondertussen ook nog vaak ‘op de baan’ voor immozaken. Tijdens deze rustige maanden kregen wij wel wat bezoek van bekenden en onbekenden. In februari enkele Hollanders en Britten met ambitieuze plannen en Sophietje. Greetje maakte samen met Miss Soeze een heuse Saint-Honoré… zelfs Amelietje mocht meeproeven… Mams en paps kwamen met krokus herbronnen in Lasserre, maar konden het uiteraard opnieuw niet laten om de handen uit de mouwen te steken: onze nieuwe ramen kregen een likje verf, het afbraakhout van onze oude plafond en dak werden verzaagd en op Hulot werd aarzelend gestart met het plaatsen van gyproc. Wij zijn daar uiteraard niet rouwig om!


Dé Saint-Honoré! (feb.’04)

Na zijn Canarisch avontuur kwam broer Tom ons in maart twee weekjes vergezellen. Er werd niet alleen veel bijgepraat en gezellig getafeld, maar ook hij hielp ons met de laatste grote werken aan onze nieuwe leefruimte. Ondertussen kregen wij samen met het echte mooie lenteweertje ook nog bezoek van globetrotters Katlijn en Olliver. Samen met hen genoten wij van een heerlijk voorproefje van de zomer: buiten aperitieven, tapas eten,… Enkele vrije avonden trakteerden wij onszelf op een bezoekje aan ‘Café des Sports’, onder het mom van ‘onze plaatselijke contacten dienen toch ook onderhouden te worden’. En dat het de moeite loont, hebben we geweten: niet alleen maakten we kennis met dé Malabar (zie zomer), maar ook met enkele rugbymannen die nog heel nuttig gebleken zijn. Oswald (voorzitter rugby) nam de achtergevel voor zijn rekening, tijdens het weekend en op het ritme van het rugby. Daardoor heeft het even geduurd, maar alles werd toch mooi egaal gespoten. Ondertussen hadden we er ook een sympathieke kennis bij.


de achtergevel in orde, zijgevel was voor na rugbyseizoen,
dus maandje later. (april 2004)

Met de paasvakantie was het “chez les deux f “ drukker. Babelse babbelavonden (Duits, Nederlands, Frans, Engels en Italiaans allemaal door elkaar), stik strijk en ver(s)telnamiddagen (inderdaad, Loorken en mams wisten onze nieuwe ruimte maar al te goed te vinden), meet-zaag-boor-lijm- wees creatief met hout-dagen (Pool maakte nieuwe deuren voor zowel The Enlgish Patient als voor Hulot), meet-zaag-boor-lijm wees creatief met gyproc-dagen ( paps en wij geven zo goed als volledige zoldering Hulot een gyprockleedje). Er werd niet alleen gewerkt hoor door onze gasten, ook genoten – van het lekkere eten, het gezelschap en na de aprilse grillen gelukkig ook nog van enkele mooie dagen. Die week haalden onze gasten voor het eerst de krant (La Dépeche): zij waren de enige moedige deelnemers aan een fietsspeurtocht op paasmaandag. Ondanks het slechte weer, hebben ze zich heel goed geamuseerd.

De tweede helft van april begon het pas echt te zomeren. Terwijl Greet volop voor het immokantoor werkte, hield ik mij vooral bezig in de (moes)tuin. Uiteraard namen wij ook nog de tijd om van al het moois en elkaar te genieten, alvorens wij voor een tiental dagen naar België vertrokken.

 

MEI – JUNI 2004

ofte: het is nog lente, maar het lijkt (heel vaak) wel zomer…

Na tien hele leuke mooie lentedagen in België, keerden we vier mei terug naar ons geliefde Lasserre. Veel tijd om te recupereren van het toch steeds zware bezoek aan het thuisfront hadden we niet want twee dagen later kregen we onverwacht gasten voor enkele dagen. Bovendien kregen we 10 mei bezoek van de auteurs van de Lannoo-gids. Dat bezoek bleek vruchtbaar want Peter en Erwin namen ons op in hun gids ‘Thuis in Frankrijk: Logeren bij Belgen’ (verschenen bij Lannoo in november en ondertussen al aan een derde druk toe).

Terwijl Greet fulltime de Ariège rondtoerde op zoek naar geschikte huizen voor klanten, kreeg ik een heus ‘pretpakket’ voor in mijn moestuin: aubergines, butternutpompoen, paprika’s, verschillende soorten sla, tientallen verschillende soorten tomaatjes, courgettes, meloenen en aardbeien. Op die manier had ook ik even een fulltime job!

Ondanks het schitterende zomerweer werd het eind mei echt wel tijd om Hulot verder onder handen te nemen. Onder het dak, bij meer dan dertig graden, begonnen wij met plaasteren. Even, want de laatste dagen van mei kregen wij opnieuw gasten: Katrien en Patric en een koppel ‘hollanders’… Deze laatste, Jos en Angelique, zijn nu echt wel vriendjes die op enkele maanden tijd het record “nachten les deux f “ hebben gebroken. Begin juni werd ons gezelschap nog uitgebreid. Samen konden we vieren hoe die ‘hollanders, die zich eigenlijk meer Belg voelen’ hier even vandaan een huis kochten. Champagne! Een mooi slot van een heel gezellige week.


Champagne in tuin (2 juni 2004)

Zoals jullie op de foto hierboven kunnen zien, stond onze zijgevel nog in stelling (remember ‘op het ritme van het rugby’), daags nadien was de stelling weg, want eindelijk alles gedaan! Op het ritme van het rugby, inderdaad. Want enkele dagen later (5 juni) was er groot rugbyfeest bij ons. Een volledig menu voor eenenveertig volwassenen en tien kinderen, dat was onze opdracht. Onder het takenpakket van voorbereidende werken zat een waaier aan activiteiten: gaande van groenten snijden en stoelen en tafels bij de buren halen tot diezelfde buurt (en gasten die onverwacht dagje vroeger verschenen!, maar nadien nog een heel rustige week hebben gehad) verwittigen voor mogelijk nachtlawaai… Want we waren – toch wel een beetje gewaarschuwd, al was het maar door de aanwijzingen van de voorzitter wat betrof de kwantiteit drank die diende aangekocht te worden.


Rugbyfeest… begin aperitief (5 juni 2004)

Drie uur lang hebben ze aan hoog tempo geaperitiefd, dan gezellig samen gegeten om tot in de vroege uurtjes door te gaan. Net voor we het ontbijt van onze gasten dienden klaar te maken, waren de laatste feestgangers verdwenen. Het was een zware avond, eentje om nooit te vergeten en waarschijnlijk eentje dat binnenkort wordt herhaald.

Een weekje later, nadat onze gasten terug naar België waren vertrokken en vooraleer de dringende werkzaamheden aan Hulot aan te vatten, besloten wij ook nog even voor een weekendje vakantie te nemen: op bezoek bij de vriendjes (Koen, Veerle, Luna, Dimitri en Miss Bamboe) in Anduze! Een zalig zonnig weekendje! Geen wolkje aan de lucht, dachten we… maar we hadden de onweersbui moeten zien aankomen; waren daar niet die verkiezingsuitslagen in België? Daarover druk palaverend tijdens onze terugrit werden we net voor Carcassonne als het ware door een banbliksem getroffen. Diagnose: motor naar de kl…. Niet omdat de twee madammekes zonder olie reden, maar omdat een garagist bij een onderhoud een verkeerde oliefilter had gestoken. Deze diagnose komt hier heel vlot uit de pen… maar het duurde tot eind september vooraleer de expert dat kon neerschrijven, nog veel langer vooraleer beide verzekeringsmaatschappijen het er over eens waren en tot begin januari eer wij onze wagen terug hadden. En deze soap loopt nog steeds…

Zonder auto: voor boodschappen waren we aangewezen op vriendjes (Els en Larry), buren (Yvesken elke morgen stipt om 8u) en vriendelijke gasten die ons een lift naar de Carrefour gaven. Andere grote uitstappen waren er toch niet gepland aangezien hét seizoen er zat aan te komen en er nog bergen werk (lees: schuren, plaasteren, verven, tegelen,…)moesten verzet worden binnen de tijdspanne van een maand…

Een ongeluk komt nooit alleen zegt men. Ook in la douce France blijkbaar. Greetje werd na slechts twee dagen hard labeur letterlijk geveld, strike op de –nog oh zo vuile planché-, KO. Door wat? De eerste dokter sprak van lumbago, rusten, plat, de boodschap. Nu??? Handige Fien dan maar alleen aan het werk. Gelukkig heb ik in die twee jaar tijd veel gezien en toch wel wat geleerd, maar af en toe moest mijn vriendinnetje toch eens van het terras op staan om mij raad te geven of voor ongelukken te behoeden – en ze maakte zo af en toe van de gelegenheid gebruik om een plaatje te schieten.


-net geen- halsbrekende toeren in de traphal
naar Hulot (juni 2004)

Met het rusten verbeterde Greets rug na een tiental dagen… En wie haar een beetje kent, weet wat dat betekent: inderdaad Hulot ging enkele dagen opnieuw veel sneller vooruit! Gelukkig hadden we het eind van de maand enkele gasten, die ons op die manier verplichtten de werken even te staken. Samen met Luc en Sabine genoten we van het hete zomerweer, lange zomeravonden, ‘ons’ riviertje, de escargotsfeesten in La Tour en… -op aanvraag- het Europees voetbalkampioenschap. Opnieuw een gezellige week: een mooi voorproefje van de zomer! Maar we waren er nog niet… Hulot moest twee weken later klaar zijn, want verhuurd! Greet opnieuw plat, nu nog ernstiger: geen lumbago, maar heel agressieve artrose, een ‘papegaaienbek’… ofte om het met de woorden van de ostheopaat te zeggen: een rug om zeker geen fysieke arbeid meer te verrichten… Pas de vacances pour Monsieur Hulot!…

 

JULI – AUGUSTUS 2004

ofte: dé zomer, hét seizoen

Maar, als rots in de branding, opnieuw: mams en paps streken vier juli hier neer en hielpen een handje (lees : negen dagen van de twee weken vakantie van ‘s morgens vroeg tot aan de apero…). Ondertussen was het hier nog een tiental dagen ‘baksken vol’ – allé behalve Hulot dan. Een heel gezellige compagnie – ook al lijkt het misschien niet zo- : onderwijzend en opvoedend personeel, ridders en een journalist. Wij konden maar één ding besluiten: ouders uw kinderen zijn in goede handen! Ondanks het mindere weer (veel te fris voor begin juli!) waren het echt heel leuke en lange avonden. We gingen onder andere met de ganse bende naar Café des Sports, alwaar de patron graag met zijn zelfgebrouwen Malabar uitpakt…en de gasten stellen dat op prijs. Ook al lijken de kauwgummen op embryootjes van enkele weken op sterk water (wodka), het smaakt en werkt de sfeer in de hand. Het was de eerste keer dat wij met de gasten daar waren, maar sinds het artikel van ‘nonkel’ Hugo in Het Nieuwsblad en Het Volk frequenteerden wij dit oord van verderf verschillende keren met nieuwsgierige gasten.

Dertien juli, alle gasten weg, we hadden nog twee dagen om Hulot af te werken… een race tegen de klok, maar het is gelukt! En hoe? Oordeel zelf maar: eindelijk de beloofde foto’s van Hulot. (de badkamer blijft nog een verrassing!)


Hulot –slaap, salongedeelte (links)


Hulot –slaap, salongedeelte (rechts)

15 juli 2004: opnieuw ‘baksken vol’, deze maal een groter baksken want Hulot ook bezet. Samen met een sympathieke bende uit Grembergen (je kent ze vast van TV…), streken Jan en Stef van de regionale zender, Kanaal 3 hier toe. Net als onze andere gasten hebben wij de twee leuke reporters-camera-geluidmannen in de watten gelegd…en wij kregen een mooie reportage terug!


Samen met gasten kijken naar aankomst
tourrit Bonascre (16/7/2004)

Als tegenprestatie hoefden wij alleen met hen mee naar de start van de tour de France in Carcassonne (18/7)…Menig wielerliefhebber verloor wat ‘water’ uit de linkermondhoek. Zelf waren we aanvankelijk niet heel erg enthousiast aangezien het wielrennen ons niet interesseert, maar na een spoedcursus en enkele minuten in de ‘village de départ’ hadden wij de smaak volledig te pakken!
Het was een heel leuke en onvergetelijke ervaring! Merci, Kanaal 3!

De media-aandacht (artikel nonkel Hugo en tv-optreden) miste zijn uitwerking niet: via alle mogelijke kanalen kregen wij positieve reacties en zelfs extra reservaties. De tweede helft van juli was druk, heet, gezellig, lekker,…

Opnieuw nieuwe mensen leren kennen, oude bekenden (lees: gasten die voor de tweede maal terug komen!) terug gezien.

Enkele sfeerfoto’s van juli en augustus:


Onze gasten nog op uitstap, maar ze worden verwacht…
(juli 2004)

aperitieven na een zware wandeling (23/7) gezellig tafelen bij zonsondergang (17/8)

toasten op mijn verjaardag (10/8) onverwacht extra en lang apero (6/8)

De eerste week van augustus was een stuk rustiger: even op adem komen. Tijd maken voor een aantal zaken zoals de royale oogst van de moestuin bijhouden, administratie en wat genieten van het zalige zomerweertje. Nadien opnieuw drukker en –ik val in herhaling- super leuk! Vanaf eind juli gingen we bovendien trouw dagelijks even verfrissen in rivière des princes…en genieten van het schitterende landschap!


uw gastvrouwen tussen het werk door (aug. 2004)


uw gastvrouwen na –het meeste- werk (aug.2004)

Foto’s van tijdens het werk hebben we niet, zullen we voor een volgend verslag aan denken!

 

SEPTEMBER– OKTOBER 2004

ofte: l’été indien

Net als de zomer, gingen ook wij op ons zelfde elan verder… Misschien niet meer ‘baksken’ vol, maar toch steeds enkele kamers bezet. Nu eens met leeftijdgenoten (van mij althans…), dan met jonggepensioneerden. En één ding weten wij nu wel zeker: als je die kans ( ‘jongpensioneren’ ) hebt, grijp ze: want die mensen weten wat genieten is! Heel leuke gesprekken over kinderen, kleinkinderen, sterke verhalen uit de oude doos, levenswijsheden, tegenslagen, romantiek, …. Alles. Drie maanden meetafelen en –drinken, levert een heleboel leuke anekdotes en wijsheden op!

Ondertussen waren er nog steeds onbekenden en vrienden uit onze omgeving die graag van de sfeer (en het eten) kwamen proeven op deze zachte nazomeravonden. Meestal kon er nog buiten getafeld worden, maar na het eten gingen we vaak binnen omdat het toch wel wat afkoelde. Ideaal dus.

Enkele sfeerbeelden september – oktober:

vrienden op terras (5/9) één van de vele aperohapjes

nog eentje, voor het slapen gaan…
en dan nog even opstaan voor een glaasje absint… (15/9)

nagenieten in ontbijtruimte
(8/9)
duvel en dagboek na een drukke dag
(24/9)

Eind september- begin oktober rondden we ons ‘hoogseizoen’ af, maar de zomer had daar blijkbaar nog geen zin in. Ons –en de enkele gasten die we dan nog hadden- hoorde je in elk geval niet klagen… Nagenieten van een mooie lange zomer heet dit. Bovendien waren we toe aan wat vakantie en waar kan je die beter nemen dan in… inderdaad, België. Twee weken lang waren wij te gast bij familie, vrienden en gasten van de afgelopen zomer. Meer dan eens kregen wij een culinair hoogstandje voorgeschoteld en had men onthouden wat ons lievelingsdrankje was… en drinken moesten we –ongeacht het uur. Heel leuk maar opnieuw heel zwaar – ook voor onze maag.

 

NOVEMBER – DECEMBER 2004

ofte: het is herfst, bijna winter, maar af en toe vergeet je dat…

Begin november startte de herfstvakantie en kregen wij nog enkele gasten: die ‘Hollanders’ vanuit het begin van verslag –aka Jos en Angelique- en mijn ex-‘studie’compagnon Koen die voor zijn verjaardag door zijn sympathieke vriendin verrast werd met een vakantie ‘les deux f’… Als dat geen schitterend idee is! (voor de liefhebbers: wil je ook iemand een onvergetelijke vakantie geschenk geven, aarzel niet ons te contacteren en wij bezorgen jullie een mooie bon!) Doch, dit terzijde… Een gezellige week met heel zacht herfstweertje… en –om niet te zwaar te contrasteren met ons verblijf in België – lange avonden. Nadien, veel minder weer –lees: reteslecht: regen regen regen!, zoals het hier niet vaak doet… net nu Alex hier op fietsvakantie kwam… Mooie vrouwen spotten in Toulouse was een mooi alternatief en bood ’s avonds evenveel gesprekstof!

De laatste weken (en veel langer) was ik druk bezig geweest om Greetje een onvergetelijke (veertigste) verjaardag te bezorgen… ook al wou ze er geen poeha rond. Twintig november zijn wij vertrokken op verrassingsreisje: via een prachtige treinrit naar het nog prachtiger Barcelona. Deze bruisende hippe wereldstad wist ons en onze smaakpapillen volledig te bekoren. Genieten. Eind november ’s avonds buiten tapas eten, zalig! Gezellig met ons tweetjes vieren. Leuk, zei ze… maar dan wist Greetje nog niet dat familie en vriendjes voor nog een veel grotere verrassing gingen zorgen. Met een smoes naar luchthaven en daar waren de eerste vriendjes: Sophietje, Daveken en Ingetjen! Traantjes – van blijdschap en de volgende drie dagen van het lachen. De eerste twee dagen rustig met ons vijven: veel lachen, bijkletsen, fotoshoots van Feeling en profiteren van het lekkere weer. Zaterdagavond, terwijl we rustig rond brasero zaten te aperitieven – met in koelkast en oven een ongehoorde massa tapas voor vijf personen…- nog een verrassing: Fran en Jan (die trouwens behalve oesters en whisky ook ons nieuw mooi poesje, Cannelle, mee hadden – daar over later meer). En dan: zusterken Michèle en haren Schot, George en de mama! Opnieuw traantjes… en het begin van een schitterend feestje! Opdracht geslaagd.

Enkele sfeerbeelden van verjaardagsfeestje Greet:

SURPRISE (25/11) Feelingmarina’s (26/11)

apero rond brasero (27/11) gezellig lang tapas eten (27/11)

eventjes de dans geopend …… maar al snel aan spelletjes uit de oude (chiro???)doos (27/11)

De zondag de vriendjes uit Kalken en Montpelier terug naar huis. De ‘familie’ Wauters bleef nog een dagje. Opnieuw leuk en heel lekker.

Zonder we het echt goed beseften, was het ondertussen december. Na een paar dagen recupereren, wassen en plassen hadden we een heel interessant Belgisch koppel hier te gast met wie we een heel gezellige babbelweek hebben gehad. Enkele dagen later zijn Jos zijn –meer dan- drie weken ‘les deux f’ gestart. Ook al was het niet de bedoeling dat ons vriendje hier zou overnachten, het kwam er toch van: want, zeg nou zelf, na een ganse dag hard labeur, kunnen een warme douche, lekker eten, charmant gezelschap en een warm bedje toch wel wonderen doen! Zelf hebben we ook nog even heel actief herinneringen opgehaald door hem enkele dagen een handje te gaan helpen. De tweede helft van de maand startten wij met plezier met de ‘voorbereidingen’ van de invasie na kerst: alle kamers in orde maken, nog wat extra stoelen, de ontbijtruimte in een kerstkleedje stoppen, ons bord voor boven de deur verven (zie foto) ,…. Ondertussen vierden wij op 19 december het heuglijke feit dat wij 2 jaar geleden hier neerstreken…
Twee volle jaren Lasserre achter de rug, gaat echt wel heel snel. Maar, wij hebben nog altijd geen spijt van onze keuze! Met dit bord (dat ’s avonds mooi verlicht wordt) boven de deur en een lekker flesje champagne hebben we onze verjaardag hier gevierd. Kerstavond hebben we rustig onder ons drietjes gevierd, gestart met een duveltje op terras bij ondergaande zon, een traditioneel gourmetje en nadien gezapig wat bijkletsen. Stilte voor de storm – zo noemen ze dat, niet? Oudejaarsavond beloofde veel drukker te worden. Vanaf tweede kerst werd het hier steeds drukker: mams en paps die zowat blindelings hierheen kunnen rijden en ditmaal eens écht vakantie gingen nemen…en twee leuke mensen uit Gent, Brecht en Lieselot die ongewild met de taxi vanuit Carcassonne hier neerstreken. Twee dagen later arriveerden andere bekenden: Paula en –Il Postino- Rudy (zie twee verslagen terug) en Sophietjen en Daveken. Ons ‘baksken’ was dan wel niet gevuld met stro, maar zat toch vol… Super, zo was het. Heel gezellig, zelfs de zon was van de partij opdat er op terras kon genoten worden van een lekkere Irish coffee… Het beloofde een onberispelijk eind te worden was daar niet die stomme val van die stomme trap door mams… net vóór het aperitief op 29 december. Een stomme val, maar met het gevolg dat mams het hospitaal van Foix en haar operatiekwartier goed leerde kennen. Een heel gecompliceerde breuk, een operatie, een serieuze stelling op de arm, heel wat pijn en bijna een eenzame oudejaarsavond in het hospitaal. Maar zóver hebben we het niet laten komen. Papa heeft zijn wandel-en fietstochten moeten laten voor wat ze zijn en geruild voor Humo’s lezen en wassen en kleden van zijn geliefde. Gelukkig waren we allen terug herenigd voor het vieren van een gelukkig en lekker nieuwjaar. Net zoals vorig jaar, zullen we ook nu even een tip van de keukensluier lichten. Als aperitiefhapjes serveerden we: foie gras-truffels met maanzaadjes, minigarnaalbrochetjes, oesters, bootjes van peperkoek met foie gras en vijgenconfituur en vier soorten heerlijke minipizzaatjes –uiteraard allemaal zelfgemaakt. Vervolgens sintjakobsschelpen op een bedje van witloof en als zakkertje een granité van sinaasappelsap, wodka en gember. Nadien, roti de biche, appeltjes met veenbesjes en rode kool, een confit van courgettes en kroketjes. Voor de kaasschotel met honingpistache en perenketchup verhuisden we voor de openhaard, waar we om 00.00u de cava lieten knallen. Na de kussen, telefoons en cadeautjes hadden we tenslotte nog een zelfgemaakt roomijs van witte chocolade en whisky. Na een leuke zware week was iedereen (behalve Jos en Angelique) weg op twee januari.

Enkele sfeerbeelden Kerst en oud-en nieuw:

>met Jos duveltje op terras (24/12) nakletsen na een bewogen avond (dé val) (29/12)

twaalf uur: Champagne!!!! (31/12) laatste avond allemaal samen (1/1)

 

JANUARI– FEBRUARI 2005

ofte: het leek wel lente, maar het werd weer winter…

De eerste twee weken van het nieuwe jaar leek het echt wel lente, warmer dan vijftien graden, staalblauwe hemel en in de zon zelfs pieken tot 30 graden… Tegen dit aangename decor hebben wij Jos en Angelique nog een handje geholpen, verzorgden wij enkele etentjes voor Amerikaanse en Franse table d’hôters en gingen wij twee maal naar Carcassonne om onze auto te recupereren. De tweede maal is het gelukt! Na iets meer dan zeven maanden was het echt een blij terugzien… nu hopen we alleen dat we de centen ooit nog terugzien…

Nu we onze auto hadden, besloten we enkele dagen naar België te gaan: vooral om paps wat te ontlasten in zijn huishouden en mams (zie: de val) wat gezelschap te houden. Tussendoor uiteraard ook nog wel met de vriendjes gevierd.

Met de krokusvakantie hadden we alweer – je kan het al raden…- Jos en zijn buurman op logement. Opnieuw heel leuk en gezellig. Februari was een kalme maand. Ideaal dus om onderhoud- en andere werken aan te vatten. Zo hebben we een ‘durpel’ gegoten voor de toekomstige poort van onze schuur, een muur in de tuin bezet, krijgen alle kamers een beurt en worden de tuinzetels voorbereid op de zomer… Deze lijkt nu nog even ver weg want sinds de tweede helft van februari is het hier echt wel koud geworden en kregen we veel sneeuw. Nu eindelijk alles weg is en het lekker begint op te warmen gaan wij verder met onze werkzaamheden in tuin en schuur: de moestuin, wat bloemen en planten aanplanten, onze schuur omtoveren tot een gezellige (tapas)bar,…

Na het bezetten,het kaleien van de muur (26/2) gieten durpel (23/2)


tuinzetels oliën in zonnetje (28/2)

Terwijl ik dit verslag afrond, is het intussen al maart, zijn de Oscars uitgereikt en hopen wij dat de lente nu definitief haar intrede heeft gedaan. De volgende drukke periode is de paasvakantie, dan is ons ‘baksken’ voor twee weken vol… Wij kijken er naar uit!

Bisous et à la prochaine fois,

en deze keer zal het iets sneller zijn…

 

L’ été indien en “nen hiver” in comfort!

Posted by on 21 januari 2004 in Gasten - The real stuff!, Logboek van de werken | 0 comments

Lasserre, 21 januari 2004 …

Nu de kalkoenen weer opgelucht kunnen ademhalen, de confetti’s uit de kleren, de katers verdreven zijn en iedereen aan het diëten is geslagen om zo zijn overdaad van de laatste weken wat te compenseren… hoop ik dat het toch nog niet te laat is om ook nog van ons, Les deux f, de beste wensen voor het nieuwe jaar te ontvangen!
Nog eens een verslag in het logboek (van de werken): dit wordt graven in de agenda en de foto’s. Uiteraard wordt dit voor de nieuwsgierige lezers aan het thuisfront met veel plezier gedaan.
September…, daar waren we gebleven. Dat was die maand na de grote zomerdrukte, die maand waarin het nog makkelijk dertig graden was en waarin wij nog wat afgewerkt hebben aan de traphal en in onze leefruimte. Tussen die werken door, zijn we hier bijna niet alleen geweest: het was alsof iedereen wist dat het hier nog lekker zomerde!


Gezellig eten op het terras (02/09/2003)

Wat eind augustus al werd gelanceerd: namelijk mensjes die bij ons niet verbleven, maar toch van onze kookkunsten wilden komen proeven, werd in september verder gezet. We hadden enkele zeer gezellige etentjes op ons terras. Begin september arriveerde ook de mama van Greet, zij verbleef hier twee weken. De eerste week kreeg zij twee avonden gezelschap van twee charmante Kalkenaren, kennissen uit de Ariège die moules-frites kwamen eten en onze eerste minder leuke gasten (gelukkig maar voor één nacht). De tweede week kregen wij onverwacht bezoek van Valerie, Ronny en Bas en opnieuw schitterende zomerdagen. Het waren vijf heel gezellige, warme en nieuwe-perspectieven-openende dagen! Misschien toch een beetje uitleg over dat ‘nieuwe-perspectieven-openend’ – gezellig en warm, geloven jullie zo wel – .


Kapster Valerie en Ronny die ons botte
scharen probeert te slijpen (13/09/2003)

Wel, ze waren nog maar net gearriveerd of Valerie nam ons (naai)schaartje –het enige dat iets of wat sneed – ter hand en ging ons beider haardos te lijf. Dat was het eerste (letterlijke) nieuwe perspectief dat we opnieuw konden zien – en het deed deugd! Bovendien –en dat is misschien wel het belangrijkste – hebben ze ons de kriebel van het wandelen overgedragen. Wij waren zodanig onder de indruk van onze mooie zware wandeling dat wij sindsdien dat vaker doen. Kwade tongen beweren zelfs dat wij echte “wandelmémés” geworden zijn…


de wandelmémés (16/09/2003)

Met ons vijven (want ook mama Lea was er nog) deden we nog enkele uitstapjes, waaronder op zondagnamiddag een superleuke picknick aan ons riviertje, gecombineerd met –uiteraard – wat sporten: kajakken op onze rivière des princes.


picknick aan riviertje (14/09/2003)

Op negentien september waren al onze gasten de deur uit en moesten wij ons dagelijks leven hier een beetje organiseren. Nadien werkten wij nog in de tuin, werden ons versgeplukte cèpes (eekhoorntjesbrood) aangeboden, gingen wij nog een paar keer zwemmen én wandelen (!), schreef Greetje sollicitatiebrieven, knutselde Greet een zetel in elkaar, schilderde ik onze boekenkast (met wijnkistjes…) en zetten wij onze traditie voort zaterdags bij Els en Lazaro lekker te gaan eten.
Tijdens de maand oktober zette Greetje haar eerste stappen in de immo-wereld, na enkele dagen mee te lopen met Anneke, mocht ze het alleen doen: eerst huizen binnen halen en eind van de maand voor het eerst op stap met klanten. In oktober kregen we ook een weekje Katrien en Patric op bezoek: het was een gezellige, lekkere en zware week. Behalve de buurt verkennen, konden ze toch onmogelijk zonder iets te doen naar huis gaan: maw. Samen hebben we onze schuur gereorganiseerd (ineens leek ze zo groot) en nam Patric onze tuin nog eens onder handen. Wij besloten bovendien om met hen mee te rijden naar België om ons allerliefste Sophetietje te verrassen met haar verjaardag… en dat is gelukt!
We waren nog maar net drie dagen terug in ons geliefde Lasserre toen er al opnieuw gasten waren: twee sympathieke kunstminnende Nederlanders uit Andorra met wie we ook twee heel leuke avonden hadden. Dit was nog maar een voorproefje van wat ons het eind van de maand te wachten stond: gans de familie De Smet op visite! Achtentwintig oktober kwamen mams en paps als voorbode, en vanaf dan druppelde er elke dag nog een koppel binnen – wat resulteerde in een heuse reünie aan de voet van de Pyreneeën.


Aperitieven met de smetjes in leefruimte (30/10/2003)
en rond brasero (31/10/2003)

Ook zij gingen wandelen, deden bezoekjes aan leuke dorpjes, werden misselijk onderweg in de bergen, genoten van een aperitiefje en het eten en lachten heel wat af. Het waren leuke dagen en avonden waar we met veel plezier aan terugdenken! En wie weet wordt het wel een jaarlijkse traditie…


Eindelijk allemaal verenigd… -in Frankrijk. (01/11/2003)

Begin november. Opnieuw alleen…met de zon! November beloofde een hele mooie maand te worden. Gezellig genieten van het zonnetje en even orde op zaken stellen. Nu we wat tijd hadden besloten we eerst eens al onze administratie in orde te maken… op een voormiddagje. Niets daarvan. Laat ons stellen dat we nu nóg niet al onze papieren hebben… Dit was de eerste maal dat we werden geconfronteerd met de zuiderse administratieve mallemolen: je heel vriendelijk met de glimlach van hot naar der sturen…


Zonnen. (02/11/2003)


Telefoneren naar het thuisfront.
(11/2003)

Na enkele maanden vooral voor anderen gekookt te hebben, deed het ook nog eens deugd om zelf uitgenodigd te worden: onze vriendjes ( Anneke en Els & Lazaro) uit de Ariège verwenden ons allebei met een super gezellige en lekker etentje bij hen thuis… Vooraleer wij eind november (controle Greetje…en ook haar verjaardag: twee maal feest!) naar België vertrokken, hadden we nog enkele nachten het gezelschap van een koppel sympathieke Antwerpenaren.
Tien dagen België (tot 1 december) is altijd een leuke, intensieve…maar vrij zware aangelegenheid: een combinatie van het evenwicht zoeken tussen wat willen we zélf zeker doen en wat verwachten de anderen van ons. Om beider partijen zo gunstig mogelijk te stemmen resulteert zo’n retourtje België dus altijd in heel drukke dagen, maar niettemin doet het altijd deugd. Niet alleen is het leuk om nog eens bij familie en vrienden te zijn, ook een cafébezoek, mijn ex-kindjes nog eens te zien volleyballen, wat shoppen (vooral die zaken die je hier niet vindt) en lekker gaan uit eten (bij die eerste) zorgen er voor dat het telkens de moeite waard is!

De maand december werd iets minder mooi (meteorologisch althans) gestart dan de voorgaande. Zware stormen met veel sneeuw in de bergen en hier heel veel regen en wind zorgden voor avonden met stroomonderbrekingen en water in onze slaapkamer… en met andere woorden ook voor twee slapeloze nachten. Dit was het teken om zo snel mogelijk de werkzaamheden aan het kleine dak boven ons privé-gedeelte te beginnen! Tijdens die donkere avonden –met stroom- bekeken we gulzig de videootjes met heel wat ‘Vlaamse suspense’ (Expeditie Robinson, The Bachelor,…) die Sophetietje zo mooi voor ons verzameld had. Andere avonden kletsten we gezellig aan onze mega-openhaard, speelden spelletjes bij kaarslicht tot diep in de nacht of profiteerden we samen met Els en Lazaro van onze voorlopig laatste winteravonden samen in de Ariège.


Voorbereidingen voor de
‘confit’. (09/12/2003)

Op negen en tien december werd Greet door mama Annette geïnitieerd in het maken der eendenconfit. Vier eenden werden eerst door beiden met liefde en volgens de regels van de kunst in stukken gesneden, vervolgens werden de billen en borsten in een zoutbedje gelegd, het vet gesmolten en de karkassen afgekookt. De volgende dag kon het échte werk beginnen: de billen-en borstenshow ging verder. Ontdaan van zout werden de billen en borsten gebakken en dan in de weckpot gedaan, overgoten met eigen vet. Die potten gingen dan voor enkele uurtjes aan het steriliseren. Van het vlees dat van de karkassen was gekomen maakten ze ook heerlijke terrine. Nu is het gewoon nog wachten tot volgende winter om van onze confit te smullen…want die wordt beter door een jaartje (of nog langer) te wachten.
Half december: de stormen waren voorbij, de mooie zonsondergangen weer daar en de mannen van het dak paraat om de werken aan te vatten.


Zonsondergang van op ons terras, met in de verte
de besneeuwde toppen. (16/12/2003)

Op zeventien december was de zon op haar afspraak en konden Mohammed en David beginnen aan het dak boven onze slaapkamer en toekomstige extra leefruimte (voor degenen die het hier kennen: aan het terras). De eerste dag werd het dak ontmanteld (alle pannen eraf en balken), de tweede dag werden de nieuwe balken gestoken, de derde dag de platen en al enkele pannen erop gelegd en de dag nadien begon het opnieuw te regenen en te waaien zodat de werkzaamheden dienden gestaakt te worden – wegens te gevaarlijk. Bovendien zakten onze twee ouvriers door ons plafond (wak door de regen) en dienden wij met ons hele hebben en houden onze slaapkamer te verlaten…-wegens te gevaarlijk. Gelukkig hebben we enkele kamers op overschot…


Ontmantelen van het oude lekke dak.
(17/12/2003)

Op negentien december waren we hier trouwens reeds, of is het nog maar een jaartje… Reeds omdat de tijd toch wel heel snel gaat, en nog maar omdat het ongelooflijk is wat er op die korte tijdspanne allemaal gebeurd is. Niet alleen werd van deze vier muren een heel aangename chambres d’hôtes gemaakt maar waren er ook heel wat gezellige avonden en vele nieuwe impressies. Nieuwe impressies, nieuwe dingen die we leerden appreciëren, nieuwe vrienden die we leerden kennen.
Greet en ik waren ondertussen vlijtig bezig geweest met het samenstellen van de menu’s voor de kerstweek, boodschappen doen, kamers poetsen, lakens strijken en al wat voorbereidend koken (bijvoorbeeld: speculaasijs, verse kroketjes,…) want op 22 december arriveerde er een heuse bende bekenden, meer nog het gezinnetje De Smet met haar twee migranten was eindelijk nog eens herenigd! Uiteraard werd er heel wat bijgepraat en gelachen, opnieuw lekker gegeten en gedronken, veel gewandeld –onder alle mogelijke omstandigheden: wind, regen,sneeuw en natuurlijk ook zon! -, geskied en zelfs gestudeerd.


Mooi plaatje aan de kerstboom…(27/12/2003)

Kerstavond zelf hebben we met ons tienen gevierd: samen met champagne gestart, lekker gegeten en gedronken. Een oergezellige traditionele kerstavond aan de kerstboom, met cadeautjes en zelfs de opgevulde (met kastanjes en foie gras) kalkoen ontbrak niet op het menu!

Kerst zoals het hoort: cadeautjes en gezelligheid! (24/12/2003)

Op kerstdag zelf pakten wij als kokkinnen nogmaals uit: ons groepje van tien werd versterkt door drie Nederlanders (waarvan eentje ons welbekend, Anneke) en wij hadden een heuse kerstmenu beloofd. En als we onze gasten mogen geloven zijn wij daar meer dan in geslaagd! Nieuwsgierig? We zullen jullie even laten meekijken in ons keukenrepertoire.

Aperitief waren demi-demikes met vijf verschillende amuse-gueules ( patatje met gerookte zalm in oven, warme pruimen gevuld met geitenkaas, toastjes met delicatessen van Puy, zalmpaté met kappertjes en kaaskletskoppen en appeldelicatessen met ganzenlever), nadien kregen ze als voorgerecht langoustines met currysabayon. Het hoofdgerecht was hindegebraad met mangochutney, kastanjes, appeltjes gevuld met rode kool en verrassingskroketjes (gevuld met veenbesjes). Als dessert kregen onze gasten een torentje van marsepein, speculaasijs, warme chocolade en zelfgemaakte tuiles. Zeg nu zelf, niet slecht hé!

Na het feestgedruis deden we gewoon verder alsof er niets aan de hand was: wandelen, studeren, koken,…echt vakantie voor onze gasten! Tot ze de laatste dag beseften dat er hier toch nog wat werk te verrichten viel: Tom was de vorige dag al begonnen met de retouchekes aan ons terras, papa en Greet begonnen Hulot te isoleren, Patric ontmantelde de elektriciteit op onze slaapkamer, de schuur werd opgeruimd, er werd gestreken en drie raampjes geverfd. Op deze laatste dag (27/12) werd dus iedereen nog eens –zoals vanouds, denken wij met de gepaste nostalgie…- gemobiliseerd voor les deux f. Bedankt voor de leuke week en tot binnenkort zeker? En natuurlijk ook heel erg bedankt voor ons trek-je lekkere huiswijn-zelf-op-flessen-machien…. Op die manier kunnen niet alleen wij nog langer van de wijn genieten, maar ook jullie, fijne gasten, kunnen een lekker souveniertje van ons mee naar huis nemen!

Hoe druk het was met kerst, zo intiem was het op oudejaar – gewoon met ons tweetjes lekker gegeten, wat gedronken en om toch wat van het feestgedruis op te pikken, hadden we de radio aangezet om zo samen af te tellen…maar niets daarvan: wij werden vergast op een droge-bingo avond rechtstreeks vanuit het OCMW van Pamiers … “soixante – (geroezemoes)- quatorze – (geroezemoes) – BINGO! – u heeft een reis gewonnen en trouwens Bonne Année!” Niettemin vlogen wij elkaar in de armen en wensten elkaar al wat mooi, lief en lekker is. Daarna nog enkele telefoontjes naar het thuisfront en in ons bedje… Dit was de eerste maal dat er geen kater om de hoek loerde op nieuwjaarsdag. Had ik niet gezegd: nieuwe ervaringen?!


Oudejaarsavond – intiem, rustig (31/12/2003)

Nog voor het einde van het jaar werd ons dak afgewerkt…maar daarmee zijn de werken nog zeker niet gedaan: remember het gat in ons plafond. Begin februari worden de werken hervat: nieuwe balken, nieuw plafond, twee ramen die worden gestoken en een opening naar onze mezzanine: m.a.w. Er komt een gezellige leefruimte bij!
Wat onze trouwste gasten na kerst waren gestart, hebben wij ondertussen al verder gezet: Hulot werd volledig geïsoleerd, al wat geplakt en de raampjes kregen een tweede olijfgroen laagje. In het volgende verslag zullen er zeker foto’s van de laatste gastenkamer en onze extra leefruimte worden opgenomen, beloofd.

Op negen januari was er een vergadering van het feestcomité van Lasserre, waarop Greetje unaniem als président werd verkozen zonder dat ze zich nog maar kandidaat hoefde te stellen. Van integratie gesproken… Dus zorg maar dat jullie hier begin juli hier zijn om de Lasserrse feesten met une belge als président mee te maken!

Zoals jullie doorheen de twee laatste verslagen konden verstaan, was Greet nog op zoek naar een half-time job om op die manier buiten het seizoen wat bij te verdienen… en sinds gisteren is dit gelukt! Greetje werkt als serveuse in een hotel in Pamiers enkele avonden per week. Durft hier iemand het woord ‘bedrijfsspionage’ in de mond te nemen? Ik niet, maar ik denk het wel.
Met andere woorden, als nu nog eens de achtergevel, Hulot en ons deel in orde zullen zijn, is bijna alles zoals we het willen!
Alleen jullie nog…

Een dikke kus, en tot binnenkort,
Gigi et fifi
– ofte Les deux f…

– ja ook thuis spelen wij van serveusken en koksken…

 

Schoon volk!

Posted by on 30 augustus 2003 in Gasten - The real stuff!, Logboek van de werken | 0 comments

Lasserre, 30 augustus 2003

Het is nu al meer dan twee maand geleden dat ik jullie op de hoogte hield…maar deze twee maanden zijn voorbijgevlogen : eerst nog een maand keihard in het huis gewerkt (om alles zo goed als mogelijk op tijd in orde te krijgen) en dan ons in het chambres d’hôtes- leven gesmeten – dat was het, echt: want van stilletjes opwarmen hebben ze hier nog nooit gehoord!
Half juni. Toen Jean ons hier achterliet, was er nog steeds geen terras en een vloer evenmin. Reden: geen materiaal! Gelukkig konden wij ons nog vermaken met het afwerken van de ontbijtruimte en Matador. Er diende nog geschuurd, geverfd, planché gelegd te worden…met andere woorden er was ook nog veel ander werk!
Dan –eindelijk, die deadline kwam ook steeds dichter…- eind juni,begin juli lag daar zowaar een megaterras en een mooie vloer.

De voorbereidingswerken (het inwrijven van de mooie leisteen) en pieters ‘eerste steen’…
en jammer genoeg niet zijn laatste…. (begin juli 2003)

Alles werd nu in een verhoogd tempo klaargestoomd voor de eerste bezoekers… Het werden nog langere dagen: om twee lagen kleur en vernis op één dag te willen doen, moet je vroeg uit je nest en laat er terug in… Gelukkig konden we ’s avonds telkens opnieuw genieten van een lekker glaasje op ons gezellige terras. Elke avond werd onze droom meer zichtbaar: en daar deden we het toch allemaal voor…
Op vier juli, enkele dagen voor de bezetting, arriveerden mams en paps…vooral om vakantie te nemen. Nog geen drie uren na hun aankomst, stond papa al zalig vakantie te nemen tegen onze zijgevel…

Onze commerciële agente uit België had dat goed bekeken…die avond startten immers “dé Lasserse feesten” al waar men van heinde en verre kwam om mee te feesten. Inderdaad het loonde de moeite: in een ongelooflijke ambiance werden les deux f ofte les belges voorgesteld aan Lasserre en omstreken. Lekker eenvoudig eten (met ons eigen couverts) en drinken, kijken en bekeken worden, nog wat drinken, zeveren, nog wat drinken en dan hup allemaal de dansvloer op! Daar had er eentje zijn flessen gewonnen: alle Belgen op de dansvloer !


Lasserse feesten… het begint allemaal met
wat (flessen) muscat… (04/07/2003)

Een goede verstaander (en bon vivant) weet onmiddellijk hoe uitgerust wij aan ‘ons seizoen’ begonnen zijn…
In de week die volgde kregen wij gasten en vrienden over de vloer: de Amélie kamer werd ingewijd, het terras uitvoerig getest en de keuken goed bevonden. Het was een vrij rustige week met schitterend weer (de voorbode voor een super zomer!) en enkele heel gezellige avonden. De ‘vredespijp’ ging zelfs rond… wordt er gefluisterd.
Zondag 13 juli. Lasserre leefde er al een hele week naar toe, eindelijk zou men eens ongegeneerd kunnen kijken. De crémaillère (house-warming party) ! Op aanraden van, werd gans Lasserre uitgenodigd en met hen enkele super leuke mensen die we hier hebben leren kennen (en die ons de winters zullen doen vergeten…). Het was echt fantastisch: niet alleen was het voor ons drie een dankbare bevestiging voor ons super werk, maar het was echt een drukke gezellige avond.


Een gezellige opening. (13/07/2003)

Op deze foto lijkt het niet echt druk, maar je moet weten dat de helft door ons huis aan het dolen is, met kindlief of meme aan de hand ‘hier ben ik geboren’, ‘hier stonden de varkens’, ‘hier heb ik nog geslapen’…. Dat heb je natuurlijk als je in het oudste huis van het gehucht woont en je al haar ex-bewoners het laat bewonderen. Liters sangria, sterke verhalen, een mooi geschenk van de buurt (een espresso-apparaat en een mooi bloemstukje), ongeloof over de korte duur en het schitterende resultaat, heel enthousiaste mensen… Allemaal zaken die de avond als meer dan geslaagd maakten! Bovendien deed het echt wel deugd.
Ik kan jullie hier uiteraard wel enkele fotootjes tonen van wat zij allemaal in het echt te zien kregen, maar het is –naar het schijnt – nog allemaal veel mooier in het echt… Maar toch: omdat het voor jullie is: een foto van onze schuur-bar-stock-en werkruimte (die nog niet echt is zoals het zou moeten, maar toch al gezellig), eentje van de leefruimte toen de planché net gelegd was en nog eentje van onze (gebruikte!) keuken mét vloer!

Terwijl wij elke dag gemiddeld voor tien personen ontbijt verzorgden, kookten, wasten en plasten, was Pieter bezig in The English Patient. Uiteraard kreeg hij hierbij hulp van papa Pol, die natuurlijk wist dat de kamer op twee augustus af moest zijn.
Deze zomer (of althans wat we al gehad hebben, want het zomert nog minstens een maand hier) hebben we slechts één maal ’s avonds moeten binnen eten omdat er een serieuze regenbui was… en dat net op die heuglijke dag dat ons Sophetietje naar hier kwam… en wij met dertien gasten in onze ontbijtruimte moesten.


Diner in ontbijtruimte. (23/07/2003)

De volgende dag beloofde het veel rustiger te worden: we waren nog altijd even groot in getale…maar iedereen ging op daguitstap met Meredith, onze gidse. Niet iedereen, wij bleven hier, Sophetietje (want veel te lang geleden!) en tante couveuse. Omdat ze er allen zo vol over waren, uitgeput maar tevreden, wil ik jullie toch geen indruk onthouden van hoe mooi die bergen hier wel zijn…


(24/7/2003)

Na twee hectische mooie weken: schoonmaken, wassen, strijken, boodschappen, koken (tegen tropische temperaturen) begon het hier ineens wat rustiger te zijn. Vaste gasten (in het jargon: mensen die echt verbleven voor een week of langer) keerden terug naar België: Katrien en Patric, Pol en Loor en mijn ouders… en zelfs Greetje, die even op controle moest (alles goed!!!!!!). Gelukkig was hier nog Sophetietje, een stagiairke en zoveel meer…en ook nog mankske zonder petankske. Wij hielden hier vier dagen de boel draaiende en keken uit naar de komst van ons schatjes… Nog even en het zou hier veel rustiger worden: eerst nog een invasie van 18 mensen en dan de rust: slechts 7 eters – een peulschil. À propos, The English Patient is op tijd klaar geraakt… en hoe!!! Tussen het koken en schoonmaken door hielpen Sophie en ik Pieter nog met oliën, vernissen en verven. Laat ons zeggen dat het op 2 augustus nog naar verf rook… Maar dat namen de gasten er heel graag bij.


Een deeltje van The English Patient … (02/08/2003)

Terwijl Paula en Rudy de streek per fiets onveilig maakten, konden wij even op adem komen en echt genieten van zalige dagen en avonden! Bovendien waren zij zooooo lief hier ook twee avonden voor ons allemaal te koken zodat wij op uitstap konden met onze vriendjes: naar Daveke zijn benjijump gaan kijken, naar het riviertje vlak bij ons wat gaan afkoelen,… Afkoelen was die eerste twee weken van augustus echt wel nodig: de temperaturen flirtten voortdurend met de veertig graden en meer. Niet alleen de woefkes hadden dagelijks water nodig, ook wij…overdag althans. Want ’s avonds was er altijd lekkerder (en even verfrissend!) vocht voor handen. Dit rook echt naar vakantie… dat ding waar je na acht maanden hard labeur niet eens het bestaan meer van wist… Maar wij leren snel! Nog meer aangezien Tom (alias hij die tegen volgende zomer wel ons zwembad(!) wil installeren) en Mieke gewoon deelden in het genieten van al het moois.


Rivière des princes… (05/08/2003)


Gezellig natafelen. (08/08/2003)

Naast vrienden,familie en bekenden … werden wij en onze gasten ook regelmatig op een verrassingsoptreden vergast: verschillende vergane glories passeerden hier de revue…

Demis Roussos en Nana Mouskouri (en links even buiten beeld Sylvia Muishond)… (Augustus 2003)


De enige echte Il Postino….!

Met Paula, Rudy, Mieke, Tom, Daveke en Sophietje hadden we echt een super leuke week achter de rug. Gelukkig viel er na het vertrek van de eerste toch nog iets te vieren: mijn verjaardag! De eerste van een lange rij in de Ariège en het was er eentje als vanouds: met de beste vriendjes lekker en gezellig gaan eten (bij Els en Larry!), starten met champagne (dankje Els en Larry!), cocktails, lekkere wijn en voor de liefhebbers heerlijke duveltjes… net genoeg om ’s nachts nog even een mooie sightseeing in de streek te doen! Bovendien kreeg ik ook heel veel leuke cadeautjes (en daar verjaart een mens toch ook een beetje voor…): allemaal attributen om misschien een volgende droom waar te maken… Ik ben het mijn vriendjes nu wel verschuldigd !


Irish Coffee, waterpijp met appeltabak en vriendjes,
wat moet een mens nog meer…? (11/08/2003)

Ook Tom en Mieke moesten na een te kort verblijf terug naar huis, maar andere vriendjes stonden klaar om hun kamer te bevolken. Karen en Griet kwamen hier na een zeer vermoeiende vakantie even uitblazen… En dat hebben we gedaan! De laatste avond ontaardde het zelfs in een spelletje ritme-klaar, of liever –niet klaar !


Ritme (niet) klaar. (14/08/2003)

Bij elke fout, een zwarte bol en meer de slappe lach… Als je goed kijkt, zie je wie ‘den debiel van de avond’ geworden is…maar misschien zitten ze ook wel buiten beeld…
De volgende dag gebeurde wat moest gebeuren: de vriendjes terug naar België… het blijft telkens opnieuw pijnlijk… Maar veel tijd om te treuren kregen we niet: de gastvrouwen moesten er de volgende twee dagen opnieuw staan! En dat deden we ook- met glans.
De tweede helft van augustus: voorlopig hadden we geen boekingen meer…dus het was het uitgelezen moment om alles eens even op een rijtje te zetten en te ordenen. Bovendien was het Pierre zijn laatste weekje in Lasserre. Tussen enkele vakantiedagen, lekker eten en drinken door, had Pieter de Monsieur Hulot kamer voor ons in orde gezet. Dit wil zeggen: afvoeren, elektriciteit, ramen gestoken, planché hersteld,… Zodat wij in het najaar onze laatste kamer kunnen afwerken.


Eerste deel Hulot-kamer. (23/08/2003)


Badkamer gedeelte Hulot- kamer. (23/08/2003)

Het was een rustige week: Pieter rondde zijn werk af en wij kwamen wat op ons plooien. Toch – het vermeldenswaard- hadden we die week ook onze eerste vier ‘eters’ die niet bij ons verbleven… Een leuke ervaring, die snel herhaald werd. Bovendien hadden we even tijd om bij te praten met ons drieën… Na acht maanden heel dicht (de eerste maanden heel letterlijk te nemen) bij elkaar te hebben geleefd, zijn er toch dingen die op je lever liggen, die er uit moeten om in schoonheid te kunnen eindigen… En dat hebben we gedaan. Pierre, echt waar, bedankt voor alles (maar dat weet je wel)!
22 augustus. Nadat we Pierre ’s morgens in Toulouse waren gaan uitwuiven ( toch even slikken, hoor!) kwamen we hier terug aan in Lasseir (van nu af aan zonder ‘beir’)… Het deed raar: zo’n groot super huis voor ons alleen. De eerste dagen hebben we genoten: van alles: van elkaar, van ons huisje, de zon, gaan eten, rommelmarktjes,… Geen nood hoor, ik schrijf misschien wel in de verleden tijd, maar we doen het nog steeds, dat genieten! Ook de afgelopen week –tussen al het genieten en rusten in- opnieuw ‘eters’ gehad. We zijn gelanceerd. Deze mensen wezen er ons trouwens op dat wij aan onze oprit, tegen onze mooie haag Spaanse hoeren hebben staan… En dit nu pas, net nu Pierre vertrokken is…
Langzaam maar zeker zijn wij nu terug aan de slag gegaan in ons huis: vooral heel veel details die moeten afgewerkt worden, de tweede traphal die nog een likje verf nodig had en waarvan de trap nog diende schoongemaakt en geolied te worden,… Alvorens ons op de Hulot-kamer te storten, willen we eerst die kleine zaken allemaal van de baan zodat we nog meer het gevoel krijgen dat het einde van de werken bijna in zicht is… In huis althans.

Hoe wij de toekomst nu zien? Hoe wij de voorbije maanden hebben ervaren? Het zijn vragen die we meer dan eens gesteld krijgen, zie hier een kort antwoordje er op.
Redelijk onbezonnen en met heel wat enthousiasme zijn wij in dit huis begonnen. Heel weinig tegenslagen, elke dag vooruitgang en meer ‘luxe’ en de droom die steeds echter werd, deed dit enthousiasme alleen maar toenemen. Eerlijk gezegd, zijn er momenten geweest waarop we het allemaal niet zo goed meer zagen zitten of ogenblikken waarop de grote vakantie toch wel veel te vroeg leek te komen… Maar we hebben het gehaald. Vooral de afgelopen week hebben we vaak met ons tweetjes naar het huis zitten staren en ons verwonderd om al het moois dat we gedaan hebben. Bovendien hebben we, zonder zelf echt reclame te maken, een mooie zomer achter de rug – en niet alleen meteorologisch.
Ondertussen ook al enkele echt leuke mensen leren kennen en we hebben super enthousiaste buren (gisteren bijvoorbeeld een konijntje gekregen van buurman). Bij ons geen schrikverhalen over boycottende buren en integratieproblemen. Als alles goed gaat, begint Greetje hier ook eind september nog wat extra’s bij te verdienen en krijgt ons ‘marketingplan’(??!!) vastere vormen.
Met andere woorden, wij hebben ons onze beslissing nog geen moment beklaagd. Integendeel. Wij kunnen jullie maar één raad meegeven: als je een droom hebt, blijf niet ‘desteren’, ga er voor, het kost misschien wat opofferingen… maar het loont de moeite!
– eindigen met een moralistische noot: is dat niet in elk sprookje?-

Gros bisous et à la prochaine fois,

Les deux f, gigi et fifi.

 

“Beiren” in Lasserre en vijf ton verhuis!

Posted by on 17 juni 2003 in Logboek van de werken | 0 comments

Lasserre, 17 juni 2003

Omdat goeie gewoonten er nu eenmaal zijn om in te volharden: alweer –en mooi op tijd- een verslagje van de werken hier in Lasserre…
Half mei: we waren volop bezig in Il Postino en Amélie. De planché was net gelegd en diende voorzien te worden van vier lagen bescherming tegen onstuimige bezoekers. In Amélie werd het laatste plakwerk verricht en kregen de muren een mooi améliegroen kleurtje.


Oliën planché Il Postino. (16 mei 2003)


Een verf-alien op Amélie Poulain.
(17 mei 2003)

Wereldburgers als we zijn, was het ons natuurlijk ook niet ontgaan dat het in België verkiezingen waren. Bij de Franse flikken om een bewijsje dat wij hier verblijven, was genoeg om onze plicht te vervullen… Het groen dat jullie zo nodig hebben, hebben wij gewoon aan de muur gesmeerd: zonder meer.
Ondertussen werkte Pieter verder aan de douchecabine in Matador…als je goed kijkt, zie je een grote verandering.

Inderdaad: “de man die zijn haar niet laat knippen” was ineens toe aan een nieuw koosnaampje.
Geen paniek, want nog geen vier dagen later (20 mei) kregen we versterking van een meester in het geven van troetelnaampjes: Jan. Vanaf nu heet Pieter: “Pierre Valère den Beir van Lasseir”
…als hij ooit doorbreekt, zijn jullie bevoorrecht met de kennis van waar die vreemde artiestennaam komt….


Jan zijn eerste examen volgde al meteen de volgende dag: samen met Greet begon hij aan het gyproccen van de traphal. Wat aanvankelijk als een moeilijke klus werd beschouwd (treden!), werd heel mooi afgewerkt door beider praktisch vernuft en nauwgezetheid. Laat ons zeggen: grote onderscheiding! Eenmaal de gyproc tegen de muren (slechts twee dagen!), werd en groupe besloten een dagje vrij te nemen om te genieten van de zon want de volgende drie dagen zou het heel slecht weer worden… Een zalige zon, een lekkere aperitief, enkele spelletjes petanque, een heerlijke BBQ…met als kers op de taart BB op de parking van de Carrefour (volgens Pierre en Jean).


Terwijl Pieter begon aan een wand in de ontbijtruimte, Jan een raam met gyproc uitplakte en ik in Amélie de laatste lekjes verf aan de muur smeerde, begon Greet aan het plakken van de hal.
Na het plakken volgde een schuurbeurt, kreeg de plafond een mooie donkerblauwe kleur en werden de muren geverfd.
Onze ex-keuken, was nu een volwaardige en geslaagde inkomhal!


De geplakte hal.


Jan na het schuren. 27 mei 2003)


Het uiteindelijke resultaat !! (30 mei 2003)


Ondertussen restte ons slechts een weekje meer vooraleer onze eerste gasten de Il Postino-kamer gingen inwijden. De hal was zo goed als in orde, in Il Postino moesten er nog wat details afgewerkt worden…maar eerst diende Matador slaapklaar gemaakt worden voor Pieter en Jan. Na het plakwerk, kreeg het plafond een bloedrode kleur en de muren een maagdelijk wit. Terwijl Greet en ik onze uiterste best deden om alles zo netjes en afgewerkt mogelijk te maken voor onze eerste gasten, troffen de twee ‘beiren’ alle voorbereidingen voor het terras – onder het alziend oog van de groupies van Jan.


Voorbereiding terras. (30 mei 2003)

Sollicitatie voor gemeentewerk.
(28 mei 2003)


Het terras…een verhaal op zich, a neverending story… Om een lang verhaal kort te maken: “Michel, le canard de Big Mat” heeft ons al bijna twee maand ons hout beloofd en ook toen kwam het niet, Greet ‘furieuse’ naar daar , maar in de Ariège worden eenden en ganzen als een delicatesse beschouwd en dus beschermd. Met andere woorden: het terras ligt er nog steeds niet… Maar we leven op hoop: le canard heeft het ons voor vandaag beloofd (!), en nog eens zo op je snavel gaan, kan zich toch niemand veroorloven…
Dus geen terras voor Koen en Veerle, maar wel een splinternieuwe kamer en heel veel enthousiasme van de gastvrouwen om onze vrienden zo goed als mogelijk te verwennen. Met een dagje vertraging, maar wel geleverd: de keitjes voor onze binnenkoer! Na het openharken en scheppen, leek plots alles veel netter…alleen het terras nog…


Levering keitjes. (3 juni 2003)


De drie dagen dat Luna en haar ouders hier sliepen, waren echt leuk: nieuws uit België, samen gezellig eten en drinken… Leuk. Bovendien hebben we ook onze moeilijkste klant al gehad: we wachten op de klachtenbrief, Koen! Ter verduidelijking, toekomstige gasten, als jullie een kamer met twee ramen willen, moeten jullie Amélie boeken! We zullen het aan de beschrijving van de kamers toevoegen, zodat er geen misverstanden meer kunnen zijn! Bedankt voor de tip: zo zie je van een klacht weten wij zo maar opbouwende kritiek te maken!


Luna en Veerle vanuit het ene raam van Il Postino.
(4 juni 2003)

Gezellig natafelen. (3 juni 2003)

 


Ik meen te mogen zeggen dat we onze vuurdoop hebben doorstaan…Veel tijd om te bekomen hadden we niet want een dag na het vertrek van Koen en Veerle stond Sander hier met dé verhuis.


Vijf ton verhuis voor Les deux f. (7 juni 2003)


Vijf ton spulletjes voor Les deux f!…die we allemaal met de hand mochten uitladen. Leisteen voor leisteen werd afgeladen, alle andere zaken werden op de binnenkoer geplaatst. Op voorhand hadden we een beetje schrik gehad voor de verhuis, maar op enkele uren tijd was alles georganiseerd. Om onszelf te belonen, namen we een namiddagje vrijaf: in café des sport naar de finale van Roland Garros gaan kijken, wat tafeltennis, darts en zonnen.
Met de verhuis waren niet alleen onze spullen meegekomen, maar ook nog werk: veel werk. Uiteraard vlogen we er met z’n allen onmiddellijk in! Jan verfde enkele stoeletjes (in de zon!), Pieter begon met het tegelen van de douche van Amélie en Greet en ik maakten de schuur klaar voor een kaleibeurt!


Schuur tijdens (10 juni)……………………………..Schuur na. (13 juni 2003)


Terwijl Pierre aan de volgende douche en het toilet in de hal begon, kaleide Jan het deel boven ons slaapdeel (aangezien die verbouwingswerken nog even uitgesteld zijn), plakte Greet de ontbijtruimte en werkte ik Amélie zo goed als mogelijk af.
Zoals jullie zien, zijn wij nog steeds niet technisch werkloos: het huis biedt ons steeds de mogelijkheid om verder te doen!


Ontbijtruimte geplakt. (15 juni 2003)


Douchecabine en lavabo Matador. (16 juni 2003)

Als alles goed gaat, wordt deze week nog de vloer gelegd in onze keuken, nadat alle douches gevoegd zijn en het plafond in het toilet geplakt is. Omdat ook Amélie (moest ze al opgeruimd zijn nog meer) er toch ook al echt begint op te lijken, onthouden wij jullie hier geen foto van. Het is maar een deeltje van de kamer , de rest laten we maar zien als ze volledig af is. De andere foto is die van het toilet in de hal, waar nu volop wordt in geplakt en straks nog gevoegd. Zoals jullie zien, meer geupdate info kunnen wij niet geven.

Voilà, jullie nieuwsgierigheid is weer voor even gelaafd. Waar zijn jullie zo nog allemaal nieuwsgierig naar? Of er hier ook wel eens iets spannends gebeurt? Nou en of: Brigitte Bardot op de parking van de Carrefour, een onweer en zelfs neerstuikende parachutisten… Of het allemaal echt zo is, of wij door het harde werk beginnen te hallucineren… Wie zal het zeggen?
Hoe wij er tegenwoordig voorkomen? Totaal verwilderd? Mooi bruin gebrand? Letsels van het werken? Nieuwsgierig? Allé, omdat het zo lang geleden is !

Gros bisous vanuit Lasserre,


Greetje la furieuse, Pierre Valère den beir van Lasseir en ik.

 

Het gaat vooruit!

Posted by on 14 mei 2003 in Logboek van de werken | 0 comments

Lasserre, 14 mei 2003

Lang geleden, veel te lang geleden dat ik het thuisfront nog eens op de hoogte bracht van de werken in Lasserre.
Waar waren we gebleven? Eind maart, amaai. We stonden op het punt om een bezoekje te brengen aan België en iedereen die ons lief is. De week die daar aan voorafging, werd voornamelijk gevuld met de start aan de werken in de Il Postino- kamer en de afwerking van onze leefruimte annex keuken. Zoals beloofd in het vorige verslag, enkele fotootjes. (Het stof dat je overal ziet, is niet te vermijden met zo’n grote werken… en zeker omdat er nog geen vloer ligt en wij nu -nog- niet alle dagen tijd hebben om af te stoffen…).


CD-kast op onze mezzanine. (28 april 2003)

Een deel van onze gezellige leefruimte.


Onze spots, die licht geven aan mezza en leefruimte. (29 april 2003)

Zo’n mooie ruimte lieten wij achter toen we begin april naar België vertrokken. Een weekje was gepland, zodat we nog wat tijd hadden om wat af te werken vooraleer familie De Smet ons kwam versterken. Maar niet alles liep zoals gepland… Eigenlijk perfect getimed, kreeg Greet de eerste dag in België ondraaglijke buikpijn. Een doktersbezoek en enkele foto’s (die we niet openbaar maken) wezen al snel uit dat een operatie onvermijdelijk was en ons verblijf bijgevolg diende verlengd te worden. Greetje lag even op de kraamafdeling en werd de fiere mama van een megacyste. Sophietje werd haar privé-verpleegster en verwende haar met de grootste zorgen. Op die manier waren wij genoodzaakt twee weken in België te blijven.
Ondertussen waren familie De Smet en Pierre al naar Lasserre gereden…om de werken toch niet al te lang stil te leggen. Wij vlogen naar Carcassonne met Ryanair (een aanrader, een uur en twintig minuutjes…en je bent waar je zijn moet …en wil blijven!). Hier werd duchtig verder gewerkt, zelfs als de madammen van huis waren! Niet alleen binnen –plafond Il Postino- ook buiten werden alweer grote werken aangevat. Pierre, papa en Jean deden het zwaardere werk (graafwerk voor waterleiding naar de schuur, afbreken muur, lelijke sparren elimineren,..), mams kon opnieuw niet van de wc-ontstopper blijven. Bovendien kregen wij globetrotter Tom en Francesco op bezoek. Zij verkenden niet alleen de mooie streek (een vergelijking met het prachtige Toscaanse landschap!) maar konden het ook niet laten een steentje bij te dragen aan het vele werk hier: ze schuurden de meeste luikjes en sommigen werden al voorzien van een laagje – olijfgroene – verf. Met andere woorden, er werden die week opnieuw bergen werk verzet… Hoe luidt dat spreekwoord alweer?: “vele handen maken…” Ze waren uitermate welkom die vele handen, zeker nu Greetje genoodzaakt werd te rusten. Wie haar een beetje kent, weet genoeg… Maar die vele handen, hadden ook een mond en maag die gespijsd dienden te worden…en dat hadden de dokters haar niet verboden!


Verjaardag Jan. (18 april 2003)

Op paasmaandag werd het hier niet alleen veel stiller in Lasserre, maar ook de gemiddelde leeftijd bereikte opnieuw de zestig plus… Met andere woorden, ons werkbezoek had Lasserre verlaten.


Een dagje zee. (27 april 2003)

Aperitieven in de zon, niet op zondag.
(24 april 2003)

Uitgedund –want ook Greetje nog immobiel- werden de werken voortgezet: overal nieuwe ramen, plaatsen van douche-en toiletruimte in Amelie,… Een paar dagen later kregen wij bezoek van Alex: hij verkende de streek per fiets, deed ons beseffen dat we echt wel een superhuis hebben, maakte de avonden –en uitgelopen aperitief- middagen gezellig… Ja hoor, er kan hier –zo dicht bij onze deadline- ook ontspannen worden, voor wie er moest aan twijfelen…
1 mei, dag van de arbeid – ook hier, want opnieuw “gastarbeiders” op bezoek: Patric, Katrien en een mysteryguest. Tien dagen lang hebben we samen de handen uit de mouwen gestoken: vooral de gevel (en alles wat er bij hoort) kreeg het hard te verduren. Pieter deed een geslaagde poging de gevel een beetje strakker (niet té!) te krijgen, Patric beet zijn tanden stuk op de beide voordeuren, Katrien en ik dompelden ons –letterlijk- onder in het kaleisel en de mysteryguest ging met penseeltje de ramen te lijf. En Greetje? Nog aan het rusten? Neen hoor: ze hervatte de “plakaktiviteiten” in de Il Postino-kamer.


-bijna- iedereen aan het werk aan de voorgevel. (8 maart 2003)

Aangezien onze gevel 7 meter hoog en 21 meter lang is en de ondergrond bovendien zo ongelijk als maar kan zijn, was het kaleien niet altijd evident. Voor de werken aan de voorgevel werd de stelling van de buurman ingeschakeld (de reinigingswerken nadien waren ruim even zwaar als het schilderen zelf…). De zijgevel was onbereikbaar voor de stelling, daarvoor hebben we beroep gedaan op een machine om tabak te plukken van nog een andere buurman, met daarop een ladder…Echt kunst-en vliegwerk, maar het resultaat mag gezien worden!


Kunst-vlieg-en schilderwerk aan zijgevel. (4 mei 2003)

Ook de tuin en het achterliggend terrein kregen een stevige (bosmaai)beurt van Patric. De Il Postino-kamer werd steeds meer een echte kamer: een aangesloten lavabo, min of meer strakke muren en plafond, een likje verf…en Pieter startte met het betegelen van de doucheruimte: super!
Van 1 tot en met 11 mei woei er een werkwervelwind door Lasserre. Ze hebben het geweten: de meeste buren zijn al komen vertellen hoe ‘jolie’ en ‘belle’ ze de maison wel vinden. Alle uitstapjes die Katrien en Patric hadden gepland, zijn uitgesteld tot in juli… maar –als we ze mogen geloven- hebben ze evenveel genoten van deze werkvakantie. Ook wij natuurlijk!
We zijn nu bijna een week verder en er is echt heel veel gebeurd ondertussen – ondanks onze rustzondag. Henriette –remember the moustache- kwam ons vorige week zondag halen om naar het planten van tabak te gaan kijken: echt de moeite! Zoals elke schilder of fotograaf –ook honderd jaar geleden- het voor zich zou willen hebben: mooie getekende mensen rond de koffie, eentje zittend, de andere liggend op de zij –een grashalm in de mond – met op de achtergrond, die nog steeds imponerende Pyreneeën… Om te bekomen van al de idylle, hebben we dan maar een dagje rust genomen –was lang geleden.
Maar, zoals ik al schreef: de werken aan de kamers vlotten uitstekend. Ondertussen is alles in de Il Postino-kamer geverfd, getegeld en zelfs de planché is net gelegd.


Een tipje van de sluier… De IL POSTINO-kamer. (4 mei 2003)

Terwijl ik dit verslagje aan het schrijven ben, is Pieter bezig aan de afwerking van de planché in de Il Postino-kamer en is Greetje aan het laatste plaksel bezig in de Amelie-kamer… Er wordt weer op automatische piloot verder gewerkt…en ik kan je verzekeren: het gaat vooruit!

Zo dadelijk ga ik mij bij de echte werkmensen voegen, na het middagmaal hier buiten in het zonnetje. De komende weken zal nog hard verder gewerkt worden, want de avant-première zit er aan te komen: Koen, Veerle en Luna komen begin juli als gasten logeren!
Om af te sluiten: een totaalbeeld van onze onderhandengenomen gevel… Hier zitten wij binnen enkele minuten voor te genieten in het zonnetje… Jullie binnenkort ook???

Groetjes van ons alle drie en tot snel, want moet mee op het ritme van de vooruitgang… ja, zelfs hier in de Arrière.

GROS BISOUS ET A LA PROCHAINE FOIS !

 

Mr. Meuleuse, Pool Placard, Greetje Plâtre et Co.

Posted by on 27 maart 2003 in Logboek van de werken | 0 comments

Lasserre, 27 maart 2003

Alweer meer dan een maand geleden dat ik jullie gezonde nieuwsgierigheid heb gestild… Sommigen werden blijkbaar al ongerust dat wij hier niets meer deden als van de zomerse lente genieten en dat op die manier hun vakantie in het gedrang komt… Geen nood: wij zitten – niet vaak – stil !
Na het vertrek van ‘fredje electriek’, de laatste week van februari, hebben we een ware stormweek meegemaakt (zelfs een deel van onze mooie mimosa moest er aan geloven) ! Was dit een voorbode voor de invasie die ons begin maart te wachten stond ? Qui va le dire ? Storm of niet, wij gingen op het ritme van de wind verder in onze keuken-leefruimte-mezzanine. Waar het al kon werd gyproc geplaatst, geplaasterd en een beetje geverfd. De keukenconstructie werd eerst gemetst, dan even met cement bezet, weer afgebroken en uiteindelijk afgewerkt met gyproc. Mooi, strak… – voor in de boekskes.


Gezellig tafelen tussen de rotzooi . (4 maart 2003)

Echt Belgisch stormweer (inclusief die regen !!) vergezelde onze nieuwe werkploeg uit Kalken: mams, paps, Pool en Loor kwamen ons een weekje helpen. En dat hebben we geweten. Zelfs de regen hield ze niet tegen: Paul en Pool braken de kleine schuur open, ruimden ze volledig op en maakten er een echt proper ruim bergkot van ! De dag nadien brak de zon door de wolken en kon iedereen doen waar ze voor gekomen waren: hout verzagen, placard maken, deuren ‘afeten’ (voor de leken: dit gebeurt met afsteekmesjes, sappige sponsjes, schuurborstels en dit alles overgoten met een kokend bijtend wc-ontstopsopje) en last but not least: Emile, Sander en Fabrice startten met het herleggen van ons dak!


Emile, Sander en Fabrice op ons dak. (4 maart 2003)

Bovendien was de zon blijkbaar ook nodig om aan de verwarming te beginnen… Alhoewel die mannen precies nog iets meer zon nodig hadden om er echt in te vliegen… desalniettemin: ze zijn gestart ! Hoe meer bedrijvigheid er kwam, hoe groter de ‘schroothoop’ op onze binnenkoer werd. Pieter en paps deden alle moeite om te volgen met het opruimen. En het moet gezegd: tegen het einde van de week lag alles opnieuw zoals het was… en zelfs nog heel veel beter !!


“Pool Placard”.
(8 maart 2003)

Onze gezellige binnenkoer.
(6 maart 2003)

Die eerste drukke week was bijzonder vruchtbaar en aangenaam: hoofdzakelijk mooi weer, twee deuren en stoeltjes opgekuist, voor enkele winters hout gezaagd, onze kleren versteld (merci Loor !), de open haard de eerste maal gebrand, lekker gegeten, het dak – met een lengte van 21 meter – op maar liefst vier dagen herlegd (chapeau !!), placard en werkblad gemaakt, bergkot geschapen, lelijke sparren geëlimineerd,… Eigenlijk te veel om op te noemen… Maar niettemin: bedankt en tot de volgende keer !
Ook de ganse equipe van Monsieur Alain-chauffage is hier de revue gepasseerd… Laat het ons zo stellen: we hebben de slimste er uit gekozen… Gelukkig werkt hij met veel mensen en hadden we wat mogelijkheden… Geen paniek: ze werkt, de verwarming… zit hier zalig in T-shirt te typen !


Even mooi poseren …in de keuken
(bijna klaar voor de boekskes !). (8 maart 2003)

Gelijktijdig met het vertrek van onze Kalkense werkbrigade, stak de zomer hier de kop op ! Die zondag werd een echte zon – dag… net als de ‘Grote Bouwmeester’ besloten ook wij eens te rusten. Met dat verschil dat wij het wel iets langer dan zes dagen uithouden vooraleer onze scheppingen te staken ! Tant pis…

(11 maart 2003)

Ook namen we onze intrek in onze nieuwe leefruimte: de super open haard werd onze vriend (gasvuurtje buiten !!), een filmpje is er wel eens bij en uiteraard blijven wij lekker koken: oefenen voor deze zomer !

Gestimuleerd door al deze opwindende veranderingen en opgeladen met zonne-energie, zijn we er nadien uiteraard opnieuw ingevlogen. Onze leefruimte veranderde elke avond als we fier ons werk bekeken van bij het super gezellige haardvuur en een lekker aperitiefje…


mr. Meuleuse.
(10/03/2003)

mr. Meuleuse va ‘heevie’.
(12/03/2003)

mr. Meuleuse va avoir six carreaux… (12/03/2003)

Zoals jullie zien, is Pierre de ruigere toer opgegaan: eens de toeschouwers weg ontpopte hij zich als een ware “Monsieur Meuleuse”: maar liefst drie ramen werden vervangen en een dubbele deur. Ook werd er nog wat gyproc geplaatst, geplakt en geschilderd. Onze leefruimte werd met de dag mooier en warmer: want niet alleen onze open haard brandt lekker, ook de zon liet ons de voorbije twee weken niet in de steek (in de zon werden al pieken opgemeten boven de veertig graden…)


Madame Plâtre aan het afwerken. (18 maart 2003)

Zoals jullie zien, stellen wij het goed. Moesten jullie er aan twijfelen, zijn we nog eens live te bezichtigen van vijf tot en met tien april in den Belgique…
Ondertussen is er uiteraard nog veel gebeurd: Pieter heeft onze spots aan een rail omhooggehangen: echt super !! Alleen een foto kan jullie daarvan overtuigen, maar deze zijn nog in ontwikkeling en zullen pas in de volgende aflevering te zien zijn. Niet alleen spots, ook rekjes in de keuken en voor de cd’s zijn van eigen hand… Moesten jullie zien hoe mooi het hier nu al is… maar, helaas, het zal voor de volgende keer zijn.
Wat betreft onze inburgering: wij doen het alle drie voortreffelijk… Net als de baas van dit land zijn wij tegen die kloot uit Washington, Henriette – een lieve oude buurvrouw met baard – heeft al uitgebreid met ons kennis gemaakt, wij genieten van de ‘peing’ en de ‘veing’, nous sommes en train d’apprendre le français en onze Skoda is getooid met een Franse nummerplaat…
Tenslotte, tot nu toe werd jullie steeds een ‘totaal-foto’ van het huis onthouden… Wel, nu krijgen jullie er eentje: een bijna-totaal foto: want het kan er niet helemaal op.


Les deux f …. In wording… (8 maart 2003)

Misschien ook een beetje uitleg:

  • De eerste drie ramen (vlnr) op de bovenste verdieping maken deel uit van de kamer ‘Les vacances de Monsieur Hulot’, de andere twee zijn die van ‘The English Patient’.
  • Het eerste raam (vlnr) op de eerste verdieping is het raam dat licht schenkt in onze leefruimte en mezzanine, het tweede is van ‘Il Postino’, het derde en vierde van ‘Amelie Poulain’, het vijfde van de tweede gang.
  • Het eerste raam op het gelijkvloers (dat jullie kunnen zien) is een groot keuken raam, het tweede is geen raam maar de eerste voordeur, het derde is het raam van de ontbijtruimte (bij minder weer ?!?), het vierde is een tweede voordeur.

En wat jullie niet te zien krijgen: onze dubbele deur van de keuken (remember: mr. Meuleuse), onze deur van privégedeelte, de volledige achterzijde van het huis, de binnenkoer, de schuur, de twee terrassen, de tuin… en onze stralende ‘tootjes’ omdat we hier toch wel heel graag zijn !

 
GROS BISOUS ET A LA PROCHAINE FOIS !

 

Na het feestgedruis. De werken.

Posted by on 21 februari 2003 in Logboek van de werken | 0 comments

21 februari, 2003, Lasserre…

Uit de vele reakties blijkt, dat jullie het leuk vinden om te zien en te lezen hoe de werken hier vorderen. Daarom werd het dan ook de hoogste tijd dat ik jullie nieuwsgierigheid laaf! Waar waren we gebleven? Inderdaad: begin januari.
Na het vertrek van Sophetietje en Daveke even afgekickt van het feesten en van het afscheid. Nu leek het allemaal echt. Gelukkig is de volgende vakantie al in zicht! Uiteraard bleven wij niet bij de pakken zitten, een paar dagen later zijn wij er volledig ingevlogen!


Een ware verrassing ’s morgens. (06/01/2003)

De ochtend van zes januari stapten we van uit onze caravan recht in een wit tapijt van maar liefst zeven centimeter… Het kon hier dus toch winteren… En dat hebben we geweten: een berekoude week! Gelukkig was er een bezorgde buurman die ons een extra (en gezondere) verwarming bracht, inclusief gasfles! Nogmaals werden we bevestigd dat de mensen hier supervriendelijk zijn!
Aangepord door de koude, gingen we steeds meer dromen van een echte slaap- -en badkamer… En Pieter heeft het geweten… Hoeveel keer we van idee veranderd zijn, weet ik niet meer. Het enige wat ik me herinner is dat Pierre heel veel geduld heeft gehad! Maar na een goede week over en weer gerij, plannetjes tekenen en de voorbereidingswerken werd de knoop dan toch eindelijk doorgehakt en konden we beginnen!


Badkamer in wording. (15/01/2003)

Het heeft veel werk gekost, want de madammen wilden het anders dan anders: een douchekop (die we hier gerecupereerd hebben!) die zomaar uit het plafond komt, een opstapje,… Eens de ‘plomberie’ en het metswerk achter de rug, konden Greet en ik onze ‘tuinwerkzaamheden’ staken en mee de handen uit de mouwen steken! Greet ging aan het plakken en ik waagde mij aan het ‘mozaïeken’ (met scherven van spiegels) van een muurtje. Nadien volgden verschillende verfbeurten. Eens dat gedaan was, is Pieter aan het leggen van onze planché begonnen. Het begon hier steeds meer op een echte kamer te lijken. Er restten de planché alleen nog enkele olie –en vernislagen, die jammer genoeg niet heel snel droogden en dus verschillende dagen in beslag namen.


Le travail dans la salle de bain.(20-24/01/2003)

Ondertussen kregen we ook versterking van een sympathieke Hollander, Sander. Hij ging ons helpen met het delicate werk: de eliminatie van een steunmuur… Aangezien de huizen hier anders gebouwd zijn dan bij ons, konden we er niet zomaar met de voorhamer tegenaan. Neen, kei voor kei diende de muur te worden ontkleed en ondertussen voorzien van de nodige betonnen ‘poutres’. Pieter en Sander hadden hun handen (letterlijk!! –want sommige keien hebben diameter van 50cm…) vol aan de muur.
Begin februari was ons deel af en moesten wij (toch wel met een beetje pijn in het hart) afscheid nemen van de caravan. Voor Pieter viel het te zwaar en hij besloot nog even van de caravan (en een groter bed) te genieten. Wij namen –na een laatste woelige stormnacht in de caravan- officieel onze intrek in het huis op 4 februari! ZALIG!


Ons slaap- en badgedeelte…bijna in orde…!! (02/02/2003)

Nu konden we aan het volgende ‘project’ beginnen: de (leef)keuken! De muur was ondertussen zo goed als weg (zonder dat het huis volledig naar beneden was gekomen!), onze mega –openhaard al voor een deel opgemetst, het koper verder getrokken, de plafonds uitgebroken (ook de balken!)…. Tijdens die laatste werkzaamheid kreeg Pieter het superidee om een kamer open te laten en zo een mezzanine te maken. Wij waren onmiddellijk akkoord en enthousiast. Dat we daar zelf niet opgekomen waren…
De binnenkoer is ondertussen getransformeerd tot een echte werf… Voortdurend wordt materiaal aangeleverd, welke het huis met veel plezier in zich opneemt. Zonder te verdikken!- of toch een beetje, want hier en daar kreeg ze toch al een jasje van lekker prikkend rockwoll en dubbel glas.


Onze werf. (26/01/2003)

Op acht februari zijn we Fredje gaan afhalen in Toulouse!! Hij was de man die ons de voorbije veertien dagen niet alleen heeft geanimeerd, maar bovendien ook nog gezorgd heeft voor een volledige elektrische installatie! Tussen het vele werk door hebben we toch nog een uitstapje gedaan: naar Carcassonne, Narbonne, Lac Montbel. Hij heeft hier fantastisch werk geleverd. Fredje, als je naar Les Pujols vliegt, weet je waar je kan slapen, hé!


Monsieur Electricité. (10/02/2003)

Nu zijn we in blijde verwachting van heel wat werk en volk! De eerste week van maart beginnen ze aan het dak, misschien aan de verwarming en komt er alweer een delegatie uit Kalken! We kijken er naar uit!
Alvorens te eindigen misschien toch nog het antwoord op twee vaak gestelde vragen.
1. Hoe zit het met jullie Frans?
Bij Greet is dat uiteraard geen enkel probleem! Ze leert gretig woordjes bij! Pieter slaat zich ongegeneerd over al door (“Je m’appelle ma dictionnaire”) en ik ben vooral sterk in het “boodschappenfrans”…
2. Wat doen jullie zoal ’s avonds?
Meestal koken we zelf (erg lekker), genieten we daar van met een lekker glaasje wijn, babbelen we, maken plannen of lezen een beetje…en kruipen vroeg in ons bedje. Af en toe gaan we eens uit eten, en een enkele keer hebben we ons hier (letterlijk!) laten zakken in het nachtleven..
Tot de volgende aflevering en vele groetjes van

GIGI alias Amelieke
PIERRE, of de man die zijn haar niet wil laten knippen
En van FIFI.

 

Er was eens…

Posted by on 24 januari 2003 in Logboek van de werken | 0 comments

24 januari, 2003, Lasserre…

Het gaat snel, we zijn hier ondertussen al meer dan een maand… Er zijn al bergen werk verzet…maar er zijn er nog veel… Gelukkig verloopt alles volgens schema (voor zover er al zoiets voorhanden is).
Omdat wij weten dat velen nieuwsgierig zijn naar de stand (of beter, gang) van zaken, hebben wij besloten een klein logboek van de werken hij te houden. Ik zal mijn best doen om maandelijks een kort verslagje te schrijven en dit zo veel als mogelijk met enkele fotootjes op te vrolijken.
Het was donderdagmiddag 19 december 2002 dat wij hier voor goed zijn gestrand…De lucht was blauw, het zonnetje scheen en het werk lachte ons minzaam toe. Na het nodige papierwerk en wat rust na de zware rit, doet een glaasje wijn met een stukje kaas wonderen… Ja, dit was het: daarvoor waren we gekomen: eind december buiten in alle rust genieten!


Pieter en Fien gezellig buiten (19/12/2002)

De rust was snel voorbij want de eerste week van de kerstvakantie zijn we er ongelooflijk in gevlogen: niet alleen met ons drietjes, maar met een serieuze versterking. Katrien, Patric, Jeroen, Paul, Annie en Tom zijn de gelederen komen versterken… Tijdens die week werd enorm veel gedaan: alle ‘koterijen’ afgebroken, hout verzaagd, vier mooie deuren opgeknapt (met wc-ontstopper!!), al het steengruis weggevoerd, alle kamers van het trendy papiertje verlost… en natuurlijk werd er evenveel genoten: van het uitzonderlijk mooie weer (24 graden op kerstdag!), het prachtige landschap, lekker eten, drinken en elkaars gezelschap.


Na de zware handenarbeid niets lekkerder dan een tas soep (van moeder Annie)
en een stukje brood met kaas…en dat allemaal in het zonnetje ! (24/12/2002)

Ook onze caravan bereikte die week onze binnenkoer, zodat luchtmatrassen verleden tijd werden en wij gezellig daar in konden slapen. Aangezien onze gast(arbeiders) afwisselend op hotel en chambres d’hôtes zaten, pikten wij graag een warme douche mee – een mooie afwisseling voor het degelijke bassintje…
Met ons negen hebben we zeer gezellig en lekker kerstavond gevierd (natuurlijk met de onontbeerlijke foie gras –een specialiteit van deze streek).


Met veel geduld, getrek en gesleur…eindelijk de caravan
op onze binnenkoer !! (22/12/2002)

Na deze vruchtbare week, afscheid genomen van familie en vrienden en dan… even uitblazen.. In het zonnetje even genoten van de rust: Greet spaghettisaus gemaakt, ik agenda bijgevuld en Pieter zijn ‘karrokes’op zijn buik geteld. Zalig!


Oudejaarsavond: lekker eten, drinken en uiteraard heel veel plezier! (31/12/2002)

Opnieuw klaar voor een nieuwe invasie: misschien iets kleiner in aantal, maar het kon tellen: onze liefste vriendjes Sophie en Daveke kwamen ons drie dagen verstrooien. Samen met hen oudejaar gevierd en twee uitstappen gedaan: naar Ax-les-Thermes en Andorra. Super leuk, maar veel te kort!