Le temps des cérises.

 

Gezeten op de place à l’apéro, de avondzon die nog verdacht hard op mijn schouders prikkelt,

een vleugje wit dat opmerkelijk zachter hetzelfde op mijn tong doet.

Het idee dat het onze laatste vrije avond is voor héél lang (onafgezien onze “verplichte” huwelijksbreak binnenkort!!),

de gedacht dat we heel binnenkort onze vernieuwde website met onze gasten delen zullen

én de vaststelling dat ‘mijne chef’ op haar laatste vrije avond toch alweer enkele heerlijkheden op tafel toveren zal,

doet deugd.

En dient een blog niet hiervoor?  Delen.

Share.

met jullie – binnenkort.