Het is geen pizza, het is geen klassiek stuk … het is het langverwachte verslag: De (laatste) vier seizoenen!

Posted by on 27 februari 2005 | 0 comments

Lasserre, 27 februari 2005

Finalement! Eindelijk! … en zo kunnen we nog even doorgaan.
Met de cézars nog vers op mijn netvlies gebrand en de oscars die vanavond de revue zullen passeren, heb ik me eindelijk eens achter de computer geplant. Neen, wij vrolijken ons weekend niet op met het bijwonen van hondenshows. Ja, wij zijn echt wel fans van ‘le septième art’ ofte – om het met Philippe Noirets woorden te zeggen: “le cinéma est notre dada”!
Langer dan een jaar is het geleden dat er nog eens een verslag in het logboek (van de werken) kwam… Inderdaad, ‘van de werken’ staat voortaan tussen haakjes in dit logboek omdat ondertussen onze chambres d’hôtes zo goed als voltooid is, althans wat betreft ‘l’intérieur’, want sinds deze week zijn we onzen ‘extérieur’ aan het ‘aménageren’… – zoals jullie kunnen zien, is mijn ‘Frans’ ontzettend vooruitgegaan!
Meer dan twaalf maanden, meer dan vier seizoenen, meer dan honderd twintig gasten, meer dan achthonderd liter wijn, meer dan zevenhonderd couverts, … Heel wat om op te tekenen, daarom zal ik het wat schematisch aanpakken – misschien vooral om zelf het hoofd een beetje boven water te kunnen houden. Bovendien zal alles met veel foto’s worden opgesmukt. Want die zeggen vaak veel meer dan vier alinea’s tekst, niet?

 

FEBRUARI – MAART – APRIL 2004

ofte: nog een beetje winter, volop lente.

Hier start het waar het vorige logboekverslag stopte, onder andere met de belofte om jullie op de hoogte te houden van de werken aan onze nieuwe leefruimte. Toen de grote werken (dak, ramen, gat naar onze mezzanine en nieuwe houten vloer) door Momo voltooid waren, konden wij beginnen aan de afwerking.

Momo maakt opening naar onze mezzanine en Greet plakt van op stelling (feb. en maart ’04)
Tot ’s avonds laat werd er gevoegd (maart ’04)

Er werd geïsoleerd, gyproc geplaatst, geplakt, geverfd… en de drie muren met rivierstenen werden met leem (chaux) opgevoegd. Een werk van lange adem (meer dan 150 uren aan gewerkt!) en kapotte vingertoppen. Dit alles tegen een wisselend decor: bevroren landschap met een ijskoude wind die door alle spleten tussen de stenen nog kon (chaux chaux chaux – tot we er echt bijna misselijk van werden- maar froid froid froid!), schitterende zonovergoten vergezichten, opgesmukt met onze heerlijk ruikende mimosa, enkele verdwaalde sneeuwvlokken,…

We hebben gezwoegd ( op vier april 2004 konden we gaan inrichten! ), maar ondertussen al langer dan een jaar genoten van het schitterende resultaat! Dat waren onze hoofdwerkzaamheden tijdens februari en maart, Greet was ondertussen ook nog vaak ‘op de baan’ voor immozaken. Tijdens deze rustige maanden kregen wij wel wat bezoek van bekenden en onbekenden. In februari enkele Hollanders en Britten met ambitieuze plannen en Sophietje. Greetje maakte samen met Miss Soeze een heuse Saint-Honoré… zelfs Amelietje mocht meeproeven… Mams en paps kwamen met krokus herbronnen in Lasserre, maar konden het uiteraard opnieuw niet laten om de handen uit de mouwen te steken: onze nieuwe ramen kregen een likje verf, het afbraakhout van onze oude plafond en dak werden verzaagd en op Hulot werd aarzelend gestart met het plaatsen van gyproc. Wij zijn daar uiteraard niet rouwig om!


Dé Saint-Honoré! (feb.’04)

Na zijn Canarisch avontuur kwam broer Tom ons in maart twee weekjes vergezellen. Er werd niet alleen veel bijgepraat en gezellig getafeld, maar ook hij hielp ons met de laatste grote werken aan onze nieuwe leefruimte. Ondertussen kregen wij samen met het echte mooie lenteweertje ook nog bezoek van globetrotters Katlijn en Olliver. Samen met hen genoten wij van een heerlijk voorproefje van de zomer: buiten aperitieven, tapas eten,… Enkele vrije avonden trakteerden wij onszelf op een bezoekje aan ‘Café des Sports’, onder het mom van ‘onze plaatselijke contacten dienen toch ook onderhouden te worden’. En dat het de moeite loont, hebben we geweten: niet alleen maakten we kennis met dé Malabar (zie zomer), maar ook met enkele rugbymannen die nog heel nuttig gebleken zijn. Oswald (voorzitter rugby) nam de achtergevel voor zijn rekening, tijdens het weekend en op het ritme van het rugby. Daardoor heeft het even geduurd, maar alles werd toch mooi egaal gespoten. Ondertussen hadden we er ook een sympathieke kennis bij.


de achtergevel in orde, zijgevel was voor na rugbyseizoen,
dus maandje later. (april 2004)

Met de paasvakantie was het “chez les deux f “ drukker. Babelse babbelavonden (Duits, Nederlands, Frans, Engels en Italiaans allemaal door elkaar), stik strijk en ver(s)telnamiddagen (inderdaad, Loorken en mams wisten onze nieuwe ruimte maar al te goed te vinden), meet-zaag-boor-lijm- wees creatief met hout-dagen (Pool maakte nieuwe deuren voor zowel The Enlgish Patient als voor Hulot), meet-zaag-boor-lijm wees creatief met gyproc-dagen ( paps en wij geven zo goed als volledige zoldering Hulot een gyprockleedje). Er werd niet alleen gewerkt hoor door onze gasten, ook genoten – van het lekkere eten, het gezelschap en na de aprilse grillen gelukkig ook nog van enkele mooie dagen. Die week haalden onze gasten voor het eerst de krant (La Dépeche): zij waren de enige moedige deelnemers aan een fietsspeurtocht op paasmaandag. Ondanks het slechte weer, hebben ze zich heel goed geamuseerd.

De tweede helft van april begon het pas echt te zomeren. Terwijl Greet volop voor het immokantoor werkte, hield ik mij vooral bezig in de (moes)tuin. Uiteraard namen wij ook nog de tijd om van al het moois en elkaar te genieten, alvorens wij voor een tiental dagen naar België vertrokken.

 

MEI – JUNI 2004

ofte: het is nog lente, maar het lijkt (heel vaak) wel zomer…

Na tien hele leuke mooie lentedagen in België, keerden we vier mei terug naar ons geliefde Lasserre. Veel tijd om te recupereren van het toch steeds zware bezoek aan het thuisfront hadden we niet want twee dagen later kregen we onverwacht gasten voor enkele dagen. Bovendien kregen we 10 mei bezoek van de auteurs van de Lannoo-gids. Dat bezoek bleek vruchtbaar want Peter en Erwin namen ons op in hun gids ‘Thuis in Frankrijk: Logeren bij Belgen’ (verschenen bij Lannoo in november en ondertussen al aan een derde druk toe).

Terwijl Greet fulltime de Ariège rondtoerde op zoek naar geschikte huizen voor klanten, kreeg ik een heus ‘pretpakket’ voor in mijn moestuin: aubergines, butternutpompoen, paprika’s, verschillende soorten sla, tientallen verschillende soorten tomaatjes, courgettes, meloenen en aardbeien. Op die manier had ook ik even een fulltime job!

Ondanks het schitterende zomerweer werd het eind mei echt wel tijd om Hulot verder onder handen te nemen. Onder het dak, bij meer dan dertig graden, begonnen wij met plaasteren. Even, want de laatste dagen van mei kregen wij opnieuw gasten: Katrien en Patric en een koppel ‘hollanders’… Deze laatste, Jos en Angelique, zijn nu echt wel vriendjes die op enkele maanden tijd het record “nachten les deux f “ hebben gebroken. Begin juni werd ons gezelschap nog uitgebreid. Samen konden we vieren hoe die ‘hollanders, die zich eigenlijk meer Belg voelen’ hier even vandaan een huis kochten. Champagne! Een mooi slot van een heel gezellige week.


Champagne in tuin (2 juni 2004)

Zoals jullie op de foto hierboven kunnen zien, stond onze zijgevel nog in stelling (remember ‘op het ritme van het rugby’), daags nadien was de stelling weg, want eindelijk alles gedaan! Op het ritme van het rugby, inderdaad. Want enkele dagen later (5 juni) was er groot rugbyfeest bij ons. Een volledig menu voor eenenveertig volwassenen en tien kinderen, dat was onze opdracht. Onder het takenpakket van voorbereidende werken zat een waaier aan activiteiten: gaande van groenten snijden en stoelen en tafels bij de buren halen tot diezelfde buurt (en gasten die onverwacht dagje vroeger verschenen!, maar nadien nog een heel rustige week hebben gehad) verwittigen voor mogelijk nachtlawaai… Want we waren – toch wel een beetje gewaarschuwd, al was het maar door de aanwijzingen van de voorzitter wat betrof de kwantiteit drank die diende aangekocht te worden.


Rugbyfeest… begin aperitief (5 juni 2004)

Drie uur lang hebben ze aan hoog tempo geaperitiefd, dan gezellig samen gegeten om tot in de vroege uurtjes door te gaan. Net voor we het ontbijt van onze gasten dienden klaar te maken, waren de laatste feestgangers verdwenen. Het was een zware avond, eentje om nooit te vergeten en waarschijnlijk eentje dat binnenkort wordt herhaald.

Een weekje later, nadat onze gasten terug naar België waren vertrokken en vooraleer de dringende werkzaamheden aan Hulot aan te vatten, besloten wij ook nog even voor een weekendje vakantie te nemen: op bezoek bij de vriendjes (Koen, Veerle, Luna, Dimitri en Miss Bamboe) in Anduze! Een zalig zonnig weekendje! Geen wolkje aan de lucht, dachten we… maar we hadden de onweersbui moeten zien aankomen; waren daar niet die verkiezingsuitslagen in België? Daarover druk palaverend tijdens onze terugrit werden we net voor Carcassonne als het ware door een banbliksem getroffen. Diagnose: motor naar de kl…. Niet omdat de twee madammekes zonder olie reden, maar omdat een garagist bij een onderhoud een verkeerde oliefilter had gestoken. Deze diagnose komt hier heel vlot uit de pen… maar het duurde tot eind september vooraleer de expert dat kon neerschrijven, nog veel langer vooraleer beide verzekeringsmaatschappijen het er over eens waren en tot begin januari eer wij onze wagen terug hadden. En deze soap loopt nog steeds…

Zonder auto: voor boodschappen waren we aangewezen op vriendjes (Els en Larry), buren (Yvesken elke morgen stipt om 8u) en vriendelijke gasten die ons een lift naar de Carrefour gaven. Andere grote uitstappen waren er toch niet gepland aangezien hét seizoen er zat aan te komen en er nog bergen werk (lees: schuren, plaasteren, verven, tegelen,…)moesten verzet worden binnen de tijdspanne van een maand…

Een ongeluk komt nooit alleen zegt men. Ook in la douce France blijkbaar. Greetje werd na slechts twee dagen hard labeur letterlijk geveld, strike op de –nog oh zo vuile planché-, KO. Door wat? De eerste dokter sprak van lumbago, rusten, plat, de boodschap. Nu??? Handige Fien dan maar alleen aan het werk. Gelukkig heb ik in die twee jaar tijd veel gezien en toch wel wat geleerd, maar af en toe moest mijn vriendinnetje toch eens van het terras op staan om mij raad te geven of voor ongelukken te behoeden – en ze maakte zo af en toe van de gelegenheid gebruik om een plaatje te schieten.


-net geen- halsbrekende toeren in de traphal
naar Hulot (juni 2004)

Met het rusten verbeterde Greets rug na een tiental dagen… En wie haar een beetje kent, weet wat dat betekent: inderdaad Hulot ging enkele dagen opnieuw veel sneller vooruit! Gelukkig hadden we het eind van de maand enkele gasten, die ons op die manier verplichtten de werken even te staken. Samen met Luc en Sabine genoten we van het hete zomerweer, lange zomeravonden, ‘ons’ riviertje, de escargotsfeesten in La Tour en… -op aanvraag- het Europees voetbalkampioenschap. Opnieuw een gezellige week: een mooi voorproefje van de zomer! Maar we waren er nog niet… Hulot moest twee weken later klaar zijn, want verhuurd! Greet opnieuw plat, nu nog ernstiger: geen lumbago, maar heel agressieve artrose, een ‘papegaaienbek’… ofte om het met de woorden van de ostheopaat te zeggen: een rug om zeker geen fysieke arbeid meer te verrichten… Pas de vacances pour Monsieur Hulot!…

 

JULI – AUGUSTUS 2004

ofte: dé zomer, hét seizoen

Maar, als rots in de branding, opnieuw: mams en paps streken vier juli hier neer en hielpen een handje (lees : negen dagen van de twee weken vakantie van ‘s morgens vroeg tot aan de apero…). Ondertussen was het hier nog een tiental dagen ‘baksken vol’ – allé behalve Hulot dan. Een heel gezellige compagnie – ook al lijkt het misschien niet zo- : onderwijzend en opvoedend personeel, ridders en een journalist. Wij konden maar één ding besluiten: ouders uw kinderen zijn in goede handen! Ondanks het mindere weer (veel te fris voor begin juli!) waren het echt heel leuke en lange avonden. We gingen onder andere met de ganse bende naar Café des Sports, alwaar de patron graag met zijn zelfgebrouwen Malabar uitpakt…en de gasten stellen dat op prijs. Ook al lijken de kauwgummen op embryootjes van enkele weken op sterk water (wodka), het smaakt en werkt de sfeer in de hand. Het was de eerste keer dat wij met de gasten daar waren, maar sinds het artikel van ‘nonkel’ Hugo in Het Nieuwsblad en Het Volk frequenteerden wij dit oord van verderf verschillende keren met nieuwsgierige gasten.

Dertien juli, alle gasten weg, we hadden nog twee dagen om Hulot af te werken… een race tegen de klok, maar het is gelukt! En hoe? Oordeel zelf maar: eindelijk de beloofde foto’s van Hulot. (de badkamer blijft nog een verrassing!)


Hulot –slaap, salongedeelte (links)


Hulot –slaap, salongedeelte (rechts)

15 juli 2004: opnieuw ‘baksken vol’, deze maal een groter baksken want Hulot ook bezet. Samen met een sympathieke bende uit Grembergen (je kent ze vast van TV…), streken Jan en Stef van de regionale zender, Kanaal 3 hier toe. Net als onze andere gasten hebben wij de twee leuke reporters-camera-geluidmannen in de watten gelegd…en wij kregen een mooie reportage terug!


Samen met gasten kijken naar aankomst
tourrit Bonascre (16/7/2004)

Als tegenprestatie hoefden wij alleen met hen mee naar de start van de tour de France in Carcassonne (18/7)…Menig wielerliefhebber verloor wat ‘water’ uit de linkermondhoek. Zelf waren we aanvankelijk niet heel erg enthousiast aangezien het wielrennen ons niet interesseert, maar na een spoedcursus en enkele minuten in de ‘village de départ’ hadden wij de smaak volledig te pakken!
Het was een heel leuke en onvergetelijke ervaring! Merci, Kanaal 3!

De media-aandacht (artikel nonkel Hugo en tv-optreden) miste zijn uitwerking niet: via alle mogelijke kanalen kregen wij positieve reacties en zelfs extra reservaties. De tweede helft van juli was druk, heet, gezellig, lekker,…

Opnieuw nieuwe mensen leren kennen, oude bekenden (lees: gasten die voor de tweede maal terug komen!) terug gezien.

Enkele sfeerfoto’s van juli en augustus:


Onze gasten nog op uitstap, maar ze worden verwacht…
(juli 2004)

aperitieven na een zware wandeling (23/7) gezellig tafelen bij zonsondergang (17/8)

toasten op mijn verjaardag (10/8) onverwacht extra en lang apero (6/8)

De eerste week van augustus was een stuk rustiger: even op adem komen. Tijd maken voor een aantal zaken zoals de royale oogst van de moestuin bijhouden, administratie en wat genieten van het zalige zomerweertje. Nadien opnieuw drukker en –ik val in herhaling- super leuk! Vanaf eind juli gingen we bovendien trouw dagelijks even verfrissen in rivière des princes…en genieten van het schitterende landschap!


uw gastvrouwen tussen het werk door (aug. 2004)


uw gastvrouwen na –het meeste- werk (aug.2004)

Foto’s van tijdens het werk hebben we niet, zullen we voor een volgend verslag aan denken!

 

SEPTEMBER– OKTOBER 2004

ofte: l’été indien

Net als de zomer, gingen ook wij op ons zelfde elan verder… Misschien niet meer ‘baksken’ vol, maar toch steeds enkele kamers bezet. Nu eens met leeftijdgenoten (van mij althans…), dan met jonggepensioneerden. En één ding weten wij nu wel zeker: als je die kans ( ‘jongpensioneren’ ) hebt, grijp ze: want die mensen weten wat genieten is! Heel leuke gesprekken over kinderen, kleinkinderen, sterke verhalen uit de oude doos, levenswijsheden, tegenslagen, romantiek, …. Alles. Drie maanden meetafelen en –drinken, levert een heleboel leuke anekdotes en wijsheden op!

Ondertussen waren er nog steeds onbekenden en vrienden uit onze omgeving die graag van de sfeer (en het eten) kwamen proeven op deze zachte nazomeravonden. Meestal kon er nog buiten getafeld worden, maar na het eten gingen we vaak binnen omdat het toch wel wat afkoelde. Ideaal dus.

Enkele sfeerbeelden september – oktober:

vrienden op terras (5/9) één van de vele aperohapjes

nog eentje, voor het slapen gaan…
en dan nog even opstaan voor een glaasje absint… (15/9)

nagenieten in ontbijtruimte
(8/9)
duvel en dagboek na een drukke dag
(24/9)

Eind september- begin oktober rondden we ons ‘hoogseizoen’ af, maar de zomer had daar blijkbaar nog geen zin in. Ons –en de enkele gasten die we dan nog hadden- hoorde je in elk geval niet klagen… Nagenieten van een mooie lange zomer heet dit. Bovendien waren we toe aan wat vakantie en waar kan je die beter nemen dan in… inderdaad, België. Twee weken lang waren wij te gast bij familie, vrienden en gasten van de afgelopen zomer. Meer dan eens kregen wij een culinair hoogstandje voorgeschoteld en had men onthouden wat ons lievelingsdrankje was… en drinken moesten we –ongeacht het uur. Heel leuk maar opnieuw heel zwaar – ook voor onze maag.

 

NOVEMBER – DECEMBER 2004

ofte: het is herfst, bijna winter, maar af en toe vergeet je dat…

Begin november startte de herfstvakantie en kregen wij nog enkele gasten: die ‘Hollanders’ vanuit het begin van verslag –aka Jos en Angelique- en mijn ex-‘studie’compagnon Koen die voor zijn verjaardag door zijn sympathieke vriendin verrast werd met een vakantie ‘les deux f’… Als dat geen schitterend idee is! (voor de liefhebbers: wil je ook iemand een onvergetelijke vakantie geschenk geven, aarzel niet ons te contacteren en wij bezorgen jullie een mooie bon!) Doch, dit terzijde… Een gezellige week met heel zacht herfstweertje… en –om niet te zwaar te contrasteren met ons verblijf in België – lange avonden. Nadien, veel minder weer –lees: reteslecht: regen regen regen!, zoals het hier niet vaak doet… net nu Alex hier op fietsvakantie kwam… Mooie vrouwen spotten in Toulouse was een mooi alternatief en bood ’s avonds evenveel gesprekstof!

De laatste weken (en veel langer) was ik druk bezig geweest om Greetje een onvergetelijke (veertigste) verjaardag te bezorgen… ook al wou ze er geen poeha rond. Twintig november zijn wij vertrokken op verrassingsreisje: via een prachtige treinrit naar het nog prachtiger Barcelona. Deze bruisende hippe wereldstad wist ons en onze smaakpapillen volledig te bekoren. Genieten. Eind november ’s avonds buiten tapas eten, zalig! Gezellig met ons tweetjes vieren. Leuk, zei ze… maar dan wist Greetje nog niet dat familie en vriendjes voor nog een veel grotere verrassing gingen zorgen. Met een smoes naar luchthaven en daar waren de eerste vriendjes: Sophietje, Daveken en Ingetjen! Traantjes – van blijdschap en de volgende drie dagen van het lachen. De eerste twee dagen rustig met ons vijven: veel lachen, bijkletsen, fotoshoots van Feeling en profiteren van het lekkere weer. Zaterdagavond, terwijl we rustig rond brasero zaten te aperitieven – met in koelkast en oven een ongehoorde massa tapas voor vijf personen…- nog een verrassing: Fran en Jan (die trouwens behalve oesters en whisky ook ons nieuw mooi poesje, Cannelle, mee hadden – daar over later meer). En dan: zusterken Michèle en haren Schot, George en de mama! Opnieuw traantjes… en het begin van een schitterend feestje! Opdracht geslaagd.

Enkele sfeerbeelden van verjaardagsfeestje Greet:

SURPRISE (25/11) Feelingmarina’s (26/11)

apero rond brasero (27/11) gezellig lang tapas eten (27/11)

eventjes de dans geopend …… maar al snel aan spelletjes uit de oude (chiro???)doos (27/11)

De zondag de vriendjes uit Kalken en Montpelier terug naar huis. De ‘familie’ Wauters bleef nog een dagje. Opnieuw leuk en heel lekker.

Zonder we het echt goed beseften, was het ondertussen december. Na een paar dagen recupereren, wassen en plassen hadden we een heel interessant Belgisch koppel hier te gast met wie we een heel gezellige babbelweek hebben gehad. Enkele dagen later zijn Jos zijn –meer dan- drie weken ‘les deux f’ gestart. Ook al was het niet de bedoeling dat ons vriendje hier zou overnachten, het kwam er toch van: want, zeg nou zelf, na een ganse dag hard labeur, kunnen een warme douche, lekker eten, charmant gezelschap en een warm bedje toch wel wonderen doen! Zelf hebben we ook nog even heel actief herinneringen opgehaald door hem enkele dagen een handje te gaan helpen. De tweede helft van de maand startten wij met plezier met de ‘voorbereidingen’ van de invasie na kerst: alle kamers in orde maken, nog wat extra stoelen, de ontbijtruimte in een kerstkleedje stoppen, ons bord voor boven de deur verven (zie foto) ,…. Ondertussen vierden wij op 19 december het heuglijke feit dat wij 2 jaar geleden hier neerstreken…
Twee volle jaren Lasserre achter de rug, gaat echt wel heel snel. Maar, wij hebben nog altijd geen spijt van onze keuze! Met dit bord (dat ’s avonds mooi verlicht wordt) boven de deur en een lekker flesje champagne hebben we onze verjaardag hier gevierd. Kerstavond hebben we rustig onder ons drietjes gevierd, gestart met een duveltje op terras bij ondergaande zon, een traditioneel gourmetje en nadien gezapig wat bijkletsen. Stilte voor de storm – zo noemen ze dat, niet? Oudejaarsavond beloofde veel drukker te worden. Vanaf tweede kerst werd het hier steeds drukker: mams en paps die zowat blindelings hierheen kunnen rijden en ditmaal eens écht vakantie gingen nemen…en twee leuke mensen uit Gent, Brecht en Lieselot die ongewild met de taxi vanuit Carcassonne hier neerstreken. Twee dagen later arriveerden andere bekenden: Paula en –Il Postino- Rudy (zie twee verslagen terug) en Sophietjen en Daveken. Ons ‘baksken’ was dan wel niet gevuld met stro, maar zat toch vol… Super, zo was het. Heel gezellig, zelfs de zon was van de partij opdat er op terras kon genoten worden van een lekkere Irish coffee… Het beloofde een onberispelijk eind te worden was daar niet die stomme val van die stomme trap door mams… net vóór het aperitief op 29 december. Een stomme val, maar met het gevolg dat mams het hospitaal van Foix en haar operatiekwartier goed leerde kennen. Een heel gecompliceerde breuk, een operatie, een serieuze stelling op de arm, heel wat pijn en bijna een eenzame oudejaarsavond in het hospitaal. Maar zóver hebben we het niet laten komen. Papa heeft zijn wandel-en fietstochten moeten laten voor wat ze zijn en geruild voor Humo’s lezen en wassen en kleden van zijn geliefde. Gelukkig waren we allen terug herenigd voor het vieren van een gelukkig en lekker nieuwjaar. Net zoals vorig jaar, zullen we ook nu even een tip van de keukensluier lichten. Als aperitiefhapjes serveerden we: foie gras-truffels met maanzaadjes, minigarnaalbrochetjes, oesters, bootjes van peperkoek met foie gras en vijgenconfituur en vier soorten heerlijke minipizzaatjes –uiteraard allemaal zelfgemaakt. Vervolgens sintjakobsschelpen op een bedje van witloof en als zakkertje een granité van sinaasappelsap, wodka en gember. Nadien, roti de biche, appeltjes met veenbesjes en rode kool, een confit van courgettes en kroketjes. Voor de kaasschotel met honingpistache en perenketchup verhuisden we voor de openhaard, waar we om 00.00u de cava lieten knallen. Na de kussen, telefoons en cadeautjes hadden we tenslotte nog een zelfgemaakt roomijs van witte chocolade en whisky. Na een leuke zware week was iedereen (behalve Jos en Angelique) weg op twee januari.

Enkele sfeerbeelden Kerst en oud-en nieuw:

>met Jos duveltje op terras (24/12) nakletsen na een bewogen avond (dé val) (29/12)

twaalf uur: Champagne!!!! (31/12) laatste avond allemaal samen (1/1)

 

JANUARI– FEBRUARI 2005

ofte: het leek wel lente, maar het werd weer winter…

De eerste twee weken van het nieuwe jaar leek het echt wel lente, warmer dan vijftien graden, staalblauwe hemel en in de zon zelfs pieken tot 30 graden… Tegen dit aangename decor hebben wij Jos en Angelique nog een handje geholpen, verzorgden wij enkele etentjes voor Amerikaanse en Franse table d’hôters en gingen wij twee maal naar Carcassonne om onze auto te recupereren. De tweede maal is het gelukt! Na iets meer dan zeven maanden was het echt een blij terugzien… nu hopen we alleen dat we de centen ooit nog terugzien…

Nu we onze auto hadden, besloten we enkele dagen naar België te gaan: vooral om paps wat te ontlasten in zijn huishouden en mams (zie: de val) wat gezelschap te houden. Tussendoor uiteraard ook nog wel met de vriendjes gevierd.

Met de krokusvakantie hadden we alweer – je kan het al raden…- Jos en zijn buurman op logement. Opnieuw heel leuk en gezellig. Februari was een kalme maand. Ideaal dus om onderhoud- en andere werken aan te vatten. Zo hebben we een ‘durpel’ gegoten voor de toekomstige poort van onze schuur, een muur in de tuin bezet, krijgen alle kamers een beurt en worden de tuinzetels voorbereid op de zomer… Deze lijkt nu nog even ver weg want sinds de tweede helft van februari is het hier echt wel koud geworden en kregen we veel sneeuw. Nu eindelijk alles weg is en het lekker begint op te warmen gaan wij verder met onze werkzaamheden in tuin en schuur: de moestuin, wat bloemen en planten aanplanten, onze schuur omtoveren tot een gezellige (tapas)bar,…

Na het bezetten,het kaleien van de muur (26/2) gieten durpel (23/2)


tuinzetels oliën in zonnetje (28/2)

Terwijl ik dit verslag afrond, is het intussen al maart, zijn de Oscars uitgereikt en hopen wij dat de lente nu definitief haar intrede heeft gedaan. De volgende drukke periode is de paasvakantie, dan is ons ‘baksken’ voor twee weken vol… Wij kijken er naar uit!

Bisous et à la prochaine fois,

en deze keer zal het iets sneller zijn…

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *