L’ été indien en “nen hiver” in comfort!

Posted by on 21 januari 2004 | 0 comments

Lasserre, 21 januari 2004 …

Nu de kalkoenen weer opgelucht kunnen ademhalen, de confetti’s uit de kleren, de katers verdreven zijn en iedereen aan het diëten is geslagen om zo zijn overdaad van de laatste weken wat te compenseren… hoop ik dat het toch nog niet te laat is om ook nog van ons, Les deux f, de beste wensen voor het nieuwe jaar te ontvangen!
Nog eens een verslag in het logboek (van de werken): dit wordt graven in de agenda en de foto’s. Uiteraard wordt dit voor de nieuwsgierige lezers aan het thuisfront met veel plezier gedaan.
September…, daar waren we gebleven. Dat was die maand na de grote zomerdrukte, die maand waarin het nog makkelijk dertig graden was en waarin wij nog wat afgewerkt hebben aan de traphal en in onze leefruimte. Tussen die werken door, zijn we hier bijna niet alleen geweest: het was alsof iedereen wist dat het hier nog lekker zomerde!


Gezellig eten op het terras (02/09/2003)

Wat eind augustus al werd gelanceerd: namelijk mensjes die bij ons niet verbleven, maar toch van onze kookkunsten wilden komen proeven, werd in september verder gezet. We hadden enkele zeer gezellige etentjes op ons terras. Begin september arriveerde ook de mama van Greet, zij verbleef hier twee weken. De eerste week kreeg zij twee avonden gezelschap van twee charmante Kalkenaren, kennissen uit de Ariège die moules-frites kwamen eten en onze eerste minder leuke gasten (gelukkig maar voor één nacht). De tweede week kregen wij onverwacht bezoek van Valerie, Ronny en Bas en opnieuw schitterende zomerdagen. Het waren vijf heel gezellige, warme en nieuwe-perspectieven-openende dagen! Misschien toch een beetje uitleg over dat ‘nieuwe-perspectieven-openend’ – gezellig en warm, geloven jullie zo wel – .


Kapster Valerie en Ronny die ons botte
scharen probeert te slijpen (13/09/2003)

Wel, ze waren nog maar net gearriveerd of Valerie nam ons (naai)schaartje –het enige dat iets of wat sneed – ter hand en ging ons beider haardos te lijf. Dat was het eerste (letterlijke) nieuwe perspectief dat we opnieuw konden zien – en het deed deugd! Bovendien –en dat is misschien wel het belangrijkste – hebben ze ons de kriebel van het wandelen overgedragen. Wij waren zodanig onder de indruk van onze mooie zware wandeling dat wij sindsdien dat vaker doen. Kwade tongen beweren zelfs dat wij echte “wandelmémés” geworden zijn…


de wandelmémés (16/09/2003)

Met ons vijven (want ook mama Lea was er nog) deden we nog enkele uitstapjes, waaronder op zondagnamiddag een superleuke picknick aan ons riviertje, gecombineerd met –uiteraard – wat sporten: kajakken op onze rivière des princes.


picknick aan riviertje (14/09/2003)

Op negentien september waren al onze gasten de deur uit en moesten wij ons dagelijks leven hier een beetje organiseren. Nadien werkten wij nog in de tuin, werden ons versgeplukte cèpes (eekhoorntjesbrood) aangeboden, gingen wij nog een paar keer zwemmen én wandelen (!), schreef Greetje sollicitatiebrieven, knutselde Greet een zetel in elkaar, schilderde ik onze boekenkast (met wijnkistjes…) en zetten wij onze traditie voort zaterdags bij Els en Lazaro lekker te gaan eten.
Tijdens de maand oktober zette Greetje haar eerste stappen in de immo-wereld, na enkele dagen mee te lopen met Anneke, mocht ze het alleen doen: eerst huizen binnen halen en eind van de maand voor het eerst op stap met klanten. In oktober kregen we ook een weekje Katrien en Patric op bezoek: het was een gezellige, lekkere en zware week. Behalve de buurt verkennen, konden ze toch onmogelijk zonder iets te doen naar huis gaan: maw. Samen hebben we onze schuur gereorganiseerd (ineens leek ze zo groot) en nam Patric onze tuin nog eens onder handen. Wij besloten bovendien om met hen mee te rijden naar België om ons allerliefste Sophetietje te verrassen met haar verjaardag… en dat is gelukt!
We waren nog maar net drie dagen terug in ons geliefde Lasserre toen er al opnieuw gasten waren: twee sympathieke kunstminnende Nederlanders uit Andorra met wie we ook twee heel leuke avonden hadden. Dit was nog maar een voorproefje van wat ons het eind van de maand te wachten stond: gans de familie De Smet op visite! Achtentwintig oktober kwamen mams en paps als voorbode, en vanaf dan druppelde er elke dag nog een koppel binnen – wat resulteerde in een heuse reünie aan de voet van de Pyreneeën.


Aperitieven met de smetjes in leefruimte (30/10/2003)
en rond brasero (31/10/2003)

Ook zij gingen wandelen, deden bezoekjes aan leuke dorpjes, werden misselijk onderweg in de bergen, genoten van een aperitiefje en het eten en lachten heel wat af. Het waren leuke dagen en avonden waar we met veel plezier aan terugdenken! En wie weet wordt het wel een jaarlijkse traditie…


Eindelijk allemaal verenigd… -in Frankrijk. (01/11/2003)

Begin november. Opnieuw alleen…met de zon! November beloofde een hele mooie maand te worden. Gezellig genieten van het zonnetje en even orde op zaken stellen. Nu we wat tijd hadden besloten we eerst eens al onze administratie in orde te maken… op een voormiddagje. Niets daarvan. Laat ons stellen dat we nu nóg niet al onze papieren hebben… Dit was de eerste maal dat we werden geconfronteerd met de zuiderse administratieve mallemolen: je heel vriendelijk met de glimlach van hot naar der sturen…


Zonnen. (02/11/2003)


Telefoneren naar het thuisfront.
(11/2003)

Na enkele maanden vooral voor anderen gekookt te hebben, deed het ook nog eens deugd om zelf uitgenodigd te worden: onze vriendjes ( Anneke en Els & Lazaro) uit de Ariège verwenden ons allebei met een super gezellige en lekker etentje bij hen thuis… Vooraleer wij eind november (controle Greetje…en ook haar verjaardag: twee maal feest!) naar België vertrokken, hadden we nog enkele nachten het gezelschap van een koppel sympathieke Antwerpenaren.
Tien dagen België (tot 1 december) is altijd een leuke, intensieve…maar vrij zware aangelegenheid: een combinatie van het evenwicht zoeken tussen wat willen we zélf zeker doen en wat verwachten de anderen van ons. Om beider partijen zo gunstig mogelijk te stemmen resulteert zo’n retourtje België dus altijd in heel drukke dagen, maar niettemin doet het altijd deugd. Niet alleen is het leuk om nog eens bij familie en vrienden te zijn, ook een cafébezoek, mijn ex-kindjes nog eens te zien volleyballen, wat shoppen (vooral die zaken die je hier niet vindt) en lekker gaan uit eten (bij die eerste) zorgen er voor dat het telkens de moeite waard is!

De maand december werd iets minder mooi (meteorologisch althans) gestart dan de voorgaande. Zware stormen met veel sneeuw in de bergen en hier heel veel regen en wind zorgden voor avonden met stroomonderbrekingen en water in onze slaapkamer… en met andere woorden ook voor twee slapeloze nachten. Dit was het teken om zo snel mogelijk de werkzaamheden aan het kleine dak boven ons privé-gedeelte te beginnen! Tijdens die donkere avonden –met stroom- bekeken we gulzig de videootjes met heel wat ‘Vlaamse suspense’ (Expeditie Robinson, The Bachelor,…) die Sophetietje zo mooi voor ons verzameld had. Andere avonden kletsten we gezellig aan onze mega-openhaard, speelden spelletjes bij kaarslicht tot diep in de nacht of profiteerden we samen met Els en Lazaro van onze voorlopig laatste winteravonden samen in de Ariège.


Voorbereidingen voor de
‘confit’. (09/12/2003)

Op negen en tien december werd Greet door mama Annette geïnitieerd in het maken der eendenconfit. Vier eenden werden eerst door beiden met liefde en volgens de regels van de kunst in stukken gesneden, vervolgens werden de billen en borsten in een zoutbedje gelegd, het vet gesmolten en de karkassen afgekookt. De volgende dag kon het échte werk beginnen: de billen-en borstenshow ging verder. Ontdaan van zout werden de billen en borsten gebakken en dan in de weckpot gedaan, overgoten met eigen vet. Die potten gingen dan voor enkele uurtjes aan het steriliseren. Van het vlees dat van de karkassen was gekomen maakten ze ook heerlijke terrine. Nu is het gewoon nog wachten tot volgende winter om van onze confit te smullen…want die wordt beter door een jaartje (of nog langer) te wachten.
Half december: de stormen waren voorbij, de mooie zonsondergangen weer daar en de mannen van het dak paraat om de werken aan te vatten.


Zonsondergang van op ons terras, met in de verte
de besneeuwde toppen. (16/12/2003)

Op zeventien december was de zon op haar afspraak en konden Mohammed en David beginnen aan het dak boven onze slaapkamer en toekomstige extra leefruimte (voor degenen die het hier kennen: aan het terras). De eerste dag werd het dak ontmanteld (alle pannen eraf en balken), de tweede dag werden de nieuwe balken gestoken, de derde dag de platen en al enkele pannen erop gelegd en de dag nadien begon het opnieuw te regenen en te waaien zodat de werkzaamheden dienden gestaakt te worden – wegens te gevaarlijk. Bovendien zakten onze twee ouvriers door ons plafond (wak door de regen) en dienden wij met ons hele hebben en houden onze slaapkamer te verlaten…-wegens te gevaarlijk. Gelukkig hebben we enkele kamers op overschot…


Ontmantelen van het oude lekke dak.
(17/12/2003)

Op negentien december waren we hier trouwens reeds, of is het nog maar een jaartje… Reeds omdat de tijd toch wel heel snel gaat, en nog maar omdat het ongelooflijk is wat er op die korte tijdspanne allemaal gebeurd is. Niet alleen werd van deze vier muren een heel aangename chambres d’hôtes gemaakt maar waren er ook heel wat gezellige avonden en vele nieuwe impressies. Nieuwe impressies, nieuwe dingen die we leerden appreciëren, nieuwe vrienden die we leerden kennen.
Greet en ik waren ondertussen vlijtig bezig geweest met het samenstellen van de menu’s voor de kerstweek, boodschappen doen, kamers poetsen, lakens strijken en al wat voorbereidend koken (bijvoorbeeld: speculaasijs, verse kroketjes,…) want op 22 december arriveerde er een heuse bende bekenden, meer nog het gezinnetje De Smet met haar twee migranten was eindelijk nog eens herenigd! Uiteraard werd er heel wat bijgepraat en gelachen, opnieuw lekker gegeten en gedronken, veel gewandeld –onder alle mogelijke omstandigheden: wind, regen,sneeuw en natuurlijk ook zon! -, geskied en zelfs gestudeerd.


Mooi plaatje aan de kerstboom…(27/12/2003)

Kerstavond zelf hebben we met ons tienen gevierd: samen met champagne gestart, lekker gegeten en gedronken. Een oergezellige traditionele kerstavond aan de kerstboom, met cadeautjes en zelfs de opgevulde (met kastanjes en foie gras) kalkoen ontbrak niet op het menu!

Kerst zoals het hoort: cadeautjes en gezelligheid! (24/12/2003)

Op kerstdag zelf pakten wij als kokkinnen nogmaals uit: ons groepje van tien werd versterkt door drie Nederlanders (waarvan eentje ons welbekend, Anneke) en wij hadden een heuse kerstmenu beloofd. En als we onze gasten mogen geloven zijn wij daar meer dan in geslaagd! Nieuwsgierig? We zullen jullie even laten meekijken in ons keukenrepertoire.

Aperitief waren demi-demikes met vijf verschillende amuse-gueules ( patatje met gerookte zalm in oven, warme pruimen gevuld met geitenkaas, toastjes met delicatessen van Puy, zalmpaté met kappertjes en kaaskletskoppen en appeldelicatessen met ganzenlever), nadien kregen ze als voorgerecht langoustines met currysabayon. Het hoofdgerecht was hindegebraad met mangochutney, kastanjes, appeltjes gevuld met rode kool en verrassingskroketjes (gevuld met veenbesjes). Als dessert kregen onze gasten een torentje van marsepein, speculaasijs, warme chocolade en zelfgemaakte tuiles. Zeg nu zelf, niet slecht hé!

Na het feestgedruis deden we gewoon verder alsof er niets aan de hand was: wandelen, studeren, koken,…echt vakantie voor onze gasten! Tot ze de laatste dag beseften dat er hier toch nog wat werk te verrichten viel: Tom was de vorige dag al begonnen met de retouchekes aan ons terras, papa en Greet begonnen Hulot te isoleren, Patric ontmantelde de elektriciteit op onze slaapkamer, de schuur werd opgeruimd, er werd gestreken en drie raampjes geverfd. Op deze laatste dag (27/12) werd dus iedereen nog eens –zoals vanouds, denken wij met de gepaste nostalgie…- gemobiliseerd voor les deux f. Bedankt voor de leuke week en tot binnenkort zeker? En natuurlijk ook heel erg bedankt voor ons trek-je lekkere huiswijn-zelf-op-flessen-machien…. Op die manier kunnen niet alleen wij nog langer van de wijn genieten, maar ook jullie, fijne gasten, kunnen een lekker souveniertje van ons mee naar huis nemen!

Hoe druk het was met kerst, zo intiem was het op oudejaar – gewoon met ons tweetjes lekker gegeten, wat gedronken en om toch wat van het feestgedruis op te pikken, hadden we de radio aangezet om zo samen af te tellen…maar niets daarvan: wij werden vergast op een droge-bingo avond rechtstreeks vanuit het OCMW van Pamiers … “soixante – (geroezemoes)- quatorze – (geroezemoes) – BINGO! – u heeft een reis gewonnen en trouwens Bonne Année!” Niettemin vlogen wij elkaar in de armen en wensten elkaar al wat mooi, lief en lekker is. Daarna nog enkele telefoontjes naar het thuisfront en in ons bedje… Dit was de eerste maal dat er geen kater om de hoek loerde op nieuwjaarsdag. Had ik niet gezegd: nieuwe ervaringen?!


Oudejaarsavond – intiem, rustig (31/12/2003)

Nog voor het einde van het jaar werd ons dak afgewerkt…maar daarmee zijn de werken nog zeker niet gedaan: remember het gat in ons plafond. Begin februari worden de werken hervat: nieuwe balken, nieuw plafond, twee ramen die worden gestoken en een opening naar onze mezzanine: m.a.w. Er komt een gezellige leefruimte bij!
Wat onze trouwste gasten na kerst waren gestart, hebben wij ondertussen al verder gezet: Hulot werd volledig geïsoleerd, al wat geplakt en de raampjes kregen een tweede olijfgroen laagje. In het volgende verslag zullen er zeker foto’s van de laatste gastenkamer en onze extra leefruimte worden opgenomen, beloofd.

Op negen januari was er een vergadering van het feestcomité van Lasserre, waarop Greetje unaniem als président werd verkozen zonder dat ze zich nog maar kandidaat hoefde te stellen. Van integratie gesproken… Dus zorg maar dat jullie hier begin juli hier zijn om de Lasserrse feesten met une belge als président mee te maken!

Zoals jullie doorheen de twee laatste verslagen konden verstaan, was Greet nog op zoek naar een half-time job om op die manier buiten het seizoen wat bij te verdienen… en sinds gisteren is dit gelukt! Greetje werkt als serveuse in een hotel in Pamiers enkele avonden per week. Durft hier iemand het woord ‘bedrijfsspionage’ in de mond te nemen? Ik niet, maar ik denk het wel.
Met andere woorden, als nu nog eens de achtergevel, Hulot en ons deel in orde zullen zijn, is bijna alles zoals we het willen!
Alleen jullie nog…

Een dikke kus, en tot binnenkort,
Gigi et fifi
– ofte Les deux f…

– ja ook thuis spelen wij van serveusken en koksken…

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *