Schoon volk!

Posted by on 30 augustus 2003 | 0 comments

Lasserre, 30 augustus 2003

Het is nu al meer dan twee maand geleden dat ik jullie op de hoogte hield…maar deze twee maanden zijn voorbijgevlogen : eerst nog een maand keihard in het huis gewerkt (om alles zo goed als mogelijk op tijd in orde te krijgen) en dan ons in het chambres d’hôtes- leven gesmeten – dat was het, echt: want van stilletjes opwarmen hebben ze hier nog nooit gehoord!
Half juni. Toen Jean ons hier achterliet, was er nog steeds geen terras en een vloer evenmin. Reden: geen materiaal! Gelukkig konden wij ons nog vermaken met het afwerken van de ontbijtruimte en Matador. Er diende nog geschuurd, geverfd, planché gelegd te worden…met andere woorden er was ook nog veel ander werk!
Dan –eindelijk, die deadline kwam ook steeds dichter…- eind juni,begin juli lag daar zowaar een megaterras en een mooie vloer.

De voorbereidingswerken (het inwrijven van de mooie leisteen) en pieters ‘eerste steen’…
en jammer genoeg niet zijn laatste…. (begin juli 2003)

Alles werd nu in een verhoogd tempo klaargestoomd voor de eerste bezoekers… Het werden nog langere dagen: om twee lagen kleur en vernis op één dag te willen doen, moet je vroeg uit je nest en laat er terug in… Gelukkig konden we ’s avonds telkens opnieuw genieten van een lekker glaasje op ons gezellige terras. Elke avond werd onze droom meer zichtbaar: en daar deden we het toch allemaal voor…
Op vier juli, enkele dagen voor de bezetting, arriveerden mams en paps…vooral om vakantie te nemen. Nog geen drie uren na hun aankomst, stond papa al zalig vakantie te nemen tegen onze zijgevel…

Onze commerciële agente uit België had dat goed bekeken…die avond startten immers “dé Lasserse feesten” al waar men van heinde en verre kwam om mee te feesten. Inderdaad het loonde de moeite: in een ongelooflijke ambiance werden les deux f ofte les belges voorgesteld aan Lasserre en omstreken. Lekker eenvoudig eten (met ons eigen couverts) en drinken, kijken en bekeken worden, nog wat drinken, zeveren, nog wat drinken en dan hup allemaal de dansvloer op! Daar had er eentje zijn flessen gewonnen: alle Belgen op de dansvloer !


Lasserse feesten… het begint allemaal met
wat (flessen) muscat… (04/07/2003)

Een goede verstaander (en bon vivant) weet onmiddellijk hoe uitgerust wij aan ‘ons seizoen’ begonnen zijn…
In de week die volgde kregen wij gasten en vrienden over de vloer: de Amélie kamer werd ingewijd, het terras uitvoerig getest en de keuken goed bevonden. Het was een vrij rustige week met schitterend weer (de voorbode voor een super zomer!) en enkele heel gezellige avonden. De ‘vredespijp’ ging zelfs rond… wordt er gefluisterd.
Zondag 13 juli. Lasserre leefde er al een hele week naar toe, eindelijk zou men eens ongegeneerd kunnen kijken. De crémaillère (house-warming party) ! Op aanraden van, werd gans Lasserre uitgenodigd en met hen enkele super leuke mensen die we hier hebben leren kennen (en die ons de winters zullen doen vergeten…). Het was echt fantastisch: niet alleen was het voor ons drie een dankbare bevestiging voor ons super werk, maar het was echt een drukke gezellige avond.


Een gezellige opening. (13/07/2003)

Op deze foto lijkt het niet echt druk, maar je moet weten dat de helft door ons huis aan het dolen is, met kindlief of meme aan de hand ‘hier ben ik geboren’, ‘hier stonden de varkens’, ‘hier heb ik nog geslapen’…. Dat heb je natuurlijk als je in het oudste huis van het gehucht woont en je al haar ex-bewoners het laat bewonderen. Liters sangria, sterke verhalen, een mooi geschenk van de buurt (een espresso-apparaat en een mooi bloemstukje), ongeloof over de korte duur en het schitterende resultaat, heel enthousiaste mensen… Allemaal zaken die de avond als meer dan geslaagd maakten! Bovendien deed het echt wel deugd.
Ik kan jullie hier uiteraard wel enkele fotootjes tonen van wat zij allemaal in het echt te zien kregen, maar het is –naar het schijnt – nog allemaal veel mooier in het echt… Maar toch: omdat het voor jullie is: een foto van onze schuur-bar-stock-en werkruimte (die nog niet echt is zoals het zou moeten, maar toch al gezellig), eentje van de leefruimte toen de planché net gelegd was en nog eentje van onze (gebruikte!) keuken mét vloer!

Terwijl wij elke dag gemiddeld voor tien personen ontbijt verzorgden, kookten, wasten en plasten, was Pieter bezig in The English Patient. Uiteraard kreeg hij hierbij hulp van papa Pol, die natuurlijk wist dat de kamer op twee augustus af moest zijn.
Deze zomer (of althans wat we al gehad hebben, want het zomert nog minstens een maand hier) hebben we slechts één maal ’s avonds moeten binnen eten omdat er een serieuze regenbui was… en dat net op die heuglijke dag dat ons Sophetietje naar hier kwam… en wij met dertien gasten in onze ontbijtruimte moesten.


Diner in ontbijtruimte. (23/07/2003)

De volgende dag beloofde het veel rustiger te worden: we waren nog altijd even groot in getale…maar iedereen ging op daguitstap met Meredith, onze gidse. Niet iedereen, wij bleven hier, Sophetietje (want veel te lang geleden!) en tante couveuse. Omdat ze er allen zo vol over waren, uitgeput maar tevreden, wil ik jullie toch geen indruk onthouden van hoe mooi die bergen hier wel zijn…


(24/7/2003)

Na twee hectische mooie weken: schoonmaken, wassen, strijken, boodschappen, koken (tegen tropische temperaturen) begon het hier ineens wat rustiger te zijn. Vaste gasten (in het jargon: mensen die echt verbleven voor een week of langer) keerden terug naar België: Katrien en Patric, Pol en Loor en mijn ouders… en zelfs Greetje, die even op controle moest (alles goed!!!!!!). Gelukkig was hier nog Sophetietje, een stagiairke en zoveel meer…en ook nog mankske zonder petankske. Wij hielden hier vier dagen de boel draaiende en keken uit naar de komst van ons schatjes… Nog even en het zou hier veel rustiger worden: eerst nog een invasie van 18 mensen en dan de rust: slechts 7 eters – een peulschil. À propos, The English Patient is op tijd klaar geraakt… en hoe!!! Tussen het koken en schoonmaken door hielpen Sophie en ik Pieter nog met oliën, vernissen en verven. Laat ons zeggen dat het op 2 augustus nog naar verf rook… Maar dat namen de gasten er heel graag bij.


Een deeltje van The English Patient … (02/08/2003)

Terwijl Paula en Rudy de streek per fiets onveilig maakten, konden wij even op adem komen en echt genieten van zalige dagen en avonden! Bovendien waren zij zooooo lief hier ook twee avonden voor ons allemaal te koken zodat wij op uitstap konden met onze vriendjes: naar Daveke zijn benjijump gaan kijken, naar het riviertje vlak bij ons wat gaan afkoelen,… Afkoelen was die eerste twee weken van augustus echt wel nodig: de temperaturen flirtten voortdurend met de veertig graden en meer. Niet alleen de woefkes hadden dagelijks water nodig, ook wij…overdag althans. Want ’s avonds was er altijd lekkerder (en even verfrissend!) vocht voor handen. Dit rook echt naar vakantie… dat ding waar je na acht maanden hard labeur niet eens het bestaan meer van wist… Maar wij leren snel! Nog meer aangezien Tom (alias hij die tegen volgende zomer wel ons zwembad(!) wil installeren) en Mieke gewoon deelden in het genieten van al het moois.


Rivière des princes… (05/08/2003)


Gezellig natafelen. (08/08/2003)

Naast vrienden,familie en bekenden … werden wij en onze gasten ook regelmatig op een verrassingsoptreden vergast: verschillende vergane glories passeerden hier de revue…

Demis Roussos en Nana Mouskouri (en links even buiten beeld Sylvia Muishond)… (Augustus 2003)


De enige echte Il Postino….!

Met Paula, Rudy, Mieke, Tom, Daveke en Sophietje hadden we echt een super leuke week achter de rug. Gelukkig viel er na het vertrek van de eerste toch nog iets te vieren: mijn verjaardag! De eerste van een lange rij in de Ariège en het was er eentje als vanouds: met de beste vriendjes lekker en gezellig gaan eten (bij Els en Larry!), starten met champagne (dankje Els en Larry!), cocktails, lekkere wijn en voor de liefhebbers heerlijke duveltjes… net genoeg om ’s nachts nog even een mooie sightseeing in de streek te doen! Bovendien kreeg ik ook heel veel leuke cadeautjes (en daar verjaart een mens toch ook een beetje voor…): allemaal attributen om misschien een volgende droom waar te maken… Ik ben het mijn vriendjes nu wel verschuldigd !


Irish Coffee, waterpijp met appeltabak en vriendjes,
wat moet een mens nog meer…? (11/08/2003)

Ook Tom en Mieke moesten na een te kort verblijf terug naar huis, maar andere vriendjes stonden klaar om hun kamer te bevolken. Karen en Griet kwamen hier na een zeer vermoeiende vakantie even uitblazen… En dat hebben we gedaan! De laatste avond ontaardde het zelfs in een spelletje ritme-klaar, of liever –niet klaar !


Ritme (niet) klaar. (14/08/2003)

Bij elke fout, een zwarte bol en meer de slappe lach… Als je goed kijkt, zie je wie ‘den debiel van de avond’ geworden is…maar misschien zitten ze ook wel buiten beeld…
De volgende dag gebeurde wat moest gebeuren: de vriendjes terug naar België… het blijft telkens opnieuw pijnlijk… Maar veel tijd om te treuren kregen we niet: de gastvrouwen moesten er de volgende twee dagen opnieuw staan! En dat deden we ook- met glans.
De tweede helft van augustus: voorlopig hadden we geen boekingen meer…dus het was het uitgelezen moment om alles eens even op een rijtje te zetten en te ordenen. Bovendien was het Pierre zijn laatste weekje in Lasserre. Tussen enkele vakantiedagen, lekker eten en drinken door, had Pieter de Monsieur Hulot kamer voor ons in orde gezet. Dit wil zeggen: afvoeren, elektriciteit, ramen gestoken, planché hersteld,… Zodat wij in het najaar onze laatste kamer kunnen afwerken.


Eerste deel Hulot-kamer. (23/08/2003)


Badkamer gedeelte Hulot- kamer. (23/08/2003)

Het was een rustige week: Pieter rondde zijn werk af en wij kwamen wat op ons plooien. Toch – het vermeldenswaard- hadden we die week ook onze eerste vier ‘eters’ die niet bij ons verbleven… Een leuke ervaring, die snel herhaald werd. Bovendien hadden we even tijd om bij te praten met ons drieën… Na acht maanden heel dicht (de eerste maanden heel letterlijk te nemen) bij elkaar te hebben geleefd, zijn er toch dingen die op je lever liggen, die er uit moeten om in schoonheid te kunnen eindigen… En dat hebben we gedaan. Pierre, echt waar, bedankt voor alles (maar dat weet je wel)!
22 augustus. Nadat we Pierre ’s morgens in Toulouse waren gaan uitwuiven ( toch even slikken, hoor!) kwamen we hier terug aan in Lasseir (van nu af aan zonder ‘beir’)… Het deed raar: zo’n groot super huis voor ons alleen. De eerste dagen hebben we genoten: van alles: van elkaar, van ons huisje, de zon, gaan eten, rommelmarktjes,… Geen nood hoor, ik schrijf misschien wel in de verleden tijd, maar we doen het nog steeds, dat genieten! Ook de afgelopen week –tussen al het genieten en rusten in- opnieuw ‘eters’ gehad. We zijn gelanceerd. Deze mensen wezen er ons trouwens op dat wij aan onze oprit, tegen onze mooie haag Spaanse hoeren hebben staan… En dit nu pas, net nu Pierre vertrokken is…
Langzaam maar zeker zijn wij nu terug aan de slag gegaan in ons huis: vooral heel veel details die moeten afgewerkt worden, de tweede traphal die nog een likje verf nodig had en waarvan de trap nog diende schoongemaakt en geolied te worden,… Alvorens ons op de Hulot-kamer te storten, willen we eerst die kleine zaken allemaal van de baan zodat we nog meer het gevoel krijgen dat het einde van de werken bijna in zicht is… In huis althans.

Hoe wij de toekomst nu zien? Hoe wij de voorbije maanden hebben ervaren? Het zijn vragen die we meer dan eens gesteld krijgen, zie hier een kort antwoordje er op.
Redelijk onbezonnen en met heel wat enthousiasme zijn wij in dit huis begonnen. Heel weinig tegenslagen, elke dag vooruitgang en meer ‘luxe’ en de droom die steeds echter werd, deed dit enthousiasme alleen maar toenemen. Eerlijk gezegd, zijn er momenten geweest waarop we het allemaal niet zo goed meer zagen zitten of ogenblikken waarop de grote vakantie toch wel veel te vroeg leek te komen… Maar we hebben het gehaald. Vooral de afgelopen week hebben we vaak met ons tweetjes naar het huis zitten staren en ons verwonderd om al het moois dat we gedaan hebben. Bovendien hebben we, zonder zelf echt reclame te maken, een mooie zomer achter de rug – en niet alleen meteorologisch.
Ondertussen ook al enkele echt leuke mensen leren kennen en we hebben super enthousiaste buren (gisteren bijvoorbeeld een konijntje gekregen van buurman). Bij ons geen schrikverhalen over boycottende buren en integratieproblemen. Als alles goed gaat, begint Greetje hier ook eind september nog wat extra’s bij te verdienen en krijgt ons ‘marketingplan’(??!!) vastere vormen.
Met andere woorden, wij hebben ons onze beslissing nog geen moment beklaagd. Integendeel. Wij kunnen jullie maar één raad meegeven: als je een droom hebt, blijf niet ‘desteren’, ga er voor, het kost misschien wat opofferingen… maar het loont de moeite!
– eindigen met een moralistische noot: is dat niet in elk sprookje?-

Gros bisous et à la prochaine fois,

Les deux f, gigi et fifi.

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *